“Babalik na ako.”Mahinang boses lang ang lumabas kay Stephanie. Gusto niyang sabihin ang napakaraming bagay—isang libong salita, isang libong emosyon—pero sa huli, hindi niya magawa. Hindi niya masabi.Nakangiting tumango si Yuan Mendez, ang mga mata niyang laging banayad habang nakatingin sa kanya. “Ihahatid kita.”“Hindi na kailangan,” mabilis niyang sagot, bahagyang umiling. “Nandito na tayo sa tapat ng bahay. Wala namang dahilan para ihatid mo pa ako sa loob. Gabi na rin, dapat ka nang magpahinga.”Hindi na siya pinilit ni Yuan. Tumango lang ito bilang pagsang-ayon. Pero kahit nang lumingon siya at pumasok sa gate, hindi pa rin siya umaalis. Hanggang sa tuluyang makapasok siya sa loob ng bahay, hindi niya ito iniwanan ng tingin.Mula sa bintana, nakita ni Stephanie ang paglayo ng sasakyan. Habang unti-unting naglalaho ang pulang ilaw sa likod nito, ramdam niya ang pagbigat ng dibdib niya.Napakabait niya. Kung sana totoong may gusto siya sa akin.Kung sana ang pag-aalaga at pagti
Pagkatapos maligo, tumingin si Casey sa salamin. Kita pa rin ang bahagyang namumulang eyebags sa ilalim ng kanyang mga mata—ebidensya ng ilang gabing hindi maayos ang tulog. Napabuntong-hininga siya at mabilis na kumuha ng foundation, dahan-dahang tinapik iyon sa kanyang balat. Ayaw niyang magmukhang pagod, lalo na’t pupunta siya ngayon sa Baoguang Temple.Hindi rin siya mahilig sa makapal na makeup, at hindi naman bagay sa okasyon.Pagkatapos magbihis, dumiretso siya sa lumang bahay ng pamilya Almendras. Pagpasok niya sa sala, agad niyang nakita si Lola Isabel na maayos nang nakabihis at nakaupo sa sofa. Sa kabila ng kanyang edad, maganda pa rin ang kutis nito, at mukhang masigla.“Handa na tayo, Lola,” sabi ni Casey na may bahagyang ngiti.Ngunit ngumiti lang si Lola Isabel at umiling. “Iha, hintayin muna natin ang isa pa.”Bahagyang kumunot ang noo ni Casey. “Lola, sino pa po ang hinihintay natin?”May kislap sa mga mata ni Lola Isabel, na parang may tinatago siyang sorpresa. “Maki
Sa sandaling ito, maingat na nagbihis si Suzanne at agad na lumakad patungo sa bahay ng Almendras.Buong gabi niyang pinag-isipan kung paano niya babatiin si Lola Isabel sa kanyang pagdating. Pinaghandaan niya ito nang mabuti, paulit-ulit na inisip ang tamang paraan upang maipakita ang kanyang paggalang at pagpapahalaga. Sa biyahe pa lang, lihim na niyang nire-rehearse ang mga sasabihin niya, handa na kung sakaling magkamali siya.Pero nang makarating siya sa mansyon ng Almendras, napansin niyang tila kakaiba ang atmospera. Tahimik ang paligid, at ang matandang ginang na pakay niya ay wala roon. Agad siyang lumingon sa butler na si Rico, may halong pagtataka sa kanyang mga mata.“Uncle Rico, wala po ba si Lola?” tanong niya, hindi maitago ang pagkagulat sa kanyang tono.Tumango ang matanda. “Oo, Miss Suzanne.”Napakunot ang noo ni Suzanne. “Saan po siya nagpunta nang maaga?”Hindi nag-atubili si Rico sa pagsagot. “Maagang dumating si Young Master Dylan para sunduin siya. Pumunta sila
Sa ganitong paraan, maraming tao ang sabay-sabay na sumunod.Ang templo ay katulad ng ibang mga templo, ngunit may kaunting pagkakaiba sa pagkakaayos lalo na kapag umabot na sa likurang bundok.Ang lugar kung saan naroroon ang host ay hindi mismo sa templo, kundi tila isang hiwalay na espasyo.Inabot sila ng halos kalahating oras sa paglalakad sa batong daan bago sila nakarating sa lugar na iyon.Si Casey ay walang tigil sa pagsuporta kay Lola Isabel, takot na mapagod ito at hindi kayanin.Gayunpaman, mukhang maganda ang pakiramdam ng matanda ngayong araw. Ang kanyang katawan ay tila mas malakas kaysa dati. Sa katunayan, mas magaan pa itong lumakad kaysa sa ibang mas batang kasama nila.Nang makarating sila sa bulwagan, saka pa lamang nagsalita ang batang monghe sa kanilang grupo, “Pumasok po kayo.”Magalang na tumango ang lahat at pumasok nang sabay-sabay.Sa loob, isang matandang monghe ang nakaupo sa isang upuan. Nang makita nitong dumating sila, agad itong tumayo at nagbigay-galan
Labis na nagulat si Lola Isabel nang marinig ang sinabi ni Master Fakong. Hindi niya inaasahan ang ganoong sagot mula sa kanya. Napatingin siya sa kanya na may bahagyang pagtataka sa mga mata.Ngumiti lang nang bahagya si Master Fakong, ang kanyang boses ay kalmado ngunit puno ng kahulugan. “Kapag pinilit mo ang isang bagay, hindi ito magiging matamis. Umaasa akong nauunawaan niyo ito.”Bagaman simple ang kanyang sinabi, tila tumama ito nang direkta sa puso ni Lola Isabel.Napako siya sa kinatatayuan at napalunok ng laway.Sa loob ng tatlong taon, hindi siya tumigil sa pagsisikap na pag-ayusin ang relasyon ng dalawa. Ginawa niya ang lahat para lang mapalapit muli si Casey at Dylan, umaasang maaayos ang kanilang nasirang samahan. Ngunit ngayon… Mali ba ang lahat ng ginawa niya?Unti-unting bumigat ang kanyang dibdib sa natuklasang katotohanan. Kung talagang tama ang kanyang ginagawa, bakit sa loob ng tatlong taon ay hindi bumuti ang relasyon ng dalawa? Bagkus, lalo pa silang lumayo sa
“Lola, alam mo namang napapagod din ang puso ng tao, at nagbabago ang nararamdaman,” sabi ni Casey, may bahagyang ngiti sa labi. “Hindi kami kailanman itinadhana ni Dylan. Ngayon, mas tahimik na ang lahat. Hindi ba mas mabuti ito, Lola?”Tahimik lang ang matandang babae, tila nag-aalinlangan pa ring magsalita.Noon, tatlong taon niyang tiniis ang lahat. Ang pagmamaliit ng kanyang biyenan, ang mga masasakit na salitang patuloy na binibitawan sa kanya. At higit sa lahat, ang matinding galit ng sariling asawa—isang lalaking handang gawing impyerno ang buhay niya.Araw-araw, pinasan niya ang bigat ng bawat panghuhusga. Araw-araw, kinailangan niyang lunukin ang sakit at umangkop sa mga mata ng mga taong nais siyang pabagsakin.Pero ngayon?Ngayon, malaya na siya.Wala na siyang kailangang alalahanin. Hindi na niya kailangang sumunod sa mga panuntunan ng ibang tao o magpanggap para lamang makuha ang kanilang pagsang-ayon. Ang tanging importante lang sa kanya ngayon ay protektahan ang mga ta
Para matiyak ang lugar ni Suzanne sa pamilya Almendras, napilitan si Claudine na lunukin ang kanyang pride at kilalanin ang posisyon ni Casey. Bagaman mabigat sa loob, itinago niya ang kanyang tunay na nararamdaman sa pamamagitan ng isang mapanuksong pahayag—na para bang nagpapahiwatig na silang lahat ay parte ng iisang pamilya.Ngunit sa ilalim ng kanyang mga salita, may mas malalim na kahulugan. Si Casey ay matagal nang tinanggap bilang apo ng matandang ginang, habang si Suzanne ay hindi pa ganap na kinikilala. Sa hindi niya direktang pagtanggap kay Suzanne bilang anak, malinaw na ang tunay niyang layunin ay ipakasal ito kay Dylan upang tuluyang maitatag ang kanyang lugar sa pamilya Almendras.Ngunit ngayon, hindi tulad ng dati, hindi agad tinanggihan ng matandang ginang ang ideyang ito. Sa halip, kalmado at walang emosyon ang kanyang sagot, “Pag-usapan na lang natin ‘yan kapag nakapag-asawa na si Casey.”Napakurap si Claudine, halatang hindi niya inaasahan ang sagot. Tama ba ang na
“Susunod na pagkakataon, ako na ang susundo sa’yo kapag nasa business trip si Lolo Joaquin,” malambing na sabi ni Casey habang nakangiti.Napangiti rin si Lola Isabel, ang kanyang mga mata naglambing sa tuwa. “Napakabuting bata mo talaga,” sagot nito, ramdam ang kasiyahan sa kanyang tinig.Habang kumakain, patuloy ang kwentuhan nina Casey at ng kanyang lola. May natural na lambing sa kanilang usapan, para bang matagal na nilang hindi nagkita at sinasabik nilang punan ang bawat agwat.Ngunit sa kabilang banda, si Suzanne at Claudine ay nakaupo lamang sa tapat nila, tila mga estrangherong hindi kabilang sa eksena. Tahimik lamang sila, pinagmamasdan ang masayang interaksyon nina Casey at Lola Isabel—isang eksenang matagal na nilang hindi naranasan.Gustong ipaliwanag ni Suzanne ang nangyari kahapon, ngunit ni hindi siya nilingon ni Lola Isabel. Lahat ng atensyon nito ay nakatuon kay Casey. Naalala ni Suzanne ang bilin ng kanyang mga magulang kagabi—huwag nang palakihin pa ang nangyari. M
Napatigil si Cristopher.Hindi niya talaga balak saktan ang babaeng ito, kaya dahan-dahan niyang inalis ang kamay at malamig na sinabi, “Wala akong interes.”Hindi man malinaw ang narinig ng mga tao sa paligid, halata naman sa kanilang mga mukha ang pagkabigla.“Ano ‘yon? Interesado ba siya sa babaeng ‘yon?”“Anong kalokohan ‘yan? Ang daming taghiyawat ng babae! Sino namang magkakagusto sa kanya?”“Pero hindi pa niya ‘yon nakikita, di ba? Hindi niya alam na may taghiyawat siya.”Sa isang iglap, tila naging sentro ng atensyon si Cristopher. Ang lalaking kilala sa pagiging mailap, at sa pagkabigo ng maraming babae, ngayon ay pinapanood ng lahat kung ano ang gagawin niya.Hindi naman iniinda ni Casey ang mga bulong-bulungan. Tahimik lang siyang tumingin kay Cristopher at marahang nagsalita, “Naalala mo pa ba ang isang mahalagang tao sa buhay mo? Sinabi mo noon na siya ang nagligtas sa’yo, at handa kang suklian ang kabutihan niya kahit buhay pa ang kapalit.”Napako ang tingin ni Cristophe
Casey agad na binaba ang tawag at nagpadala ng mensahe sa blue app.— Casey: [Nasa labas ako, sobrang ingay, hindi ko masagot ang tawag. May kailangan ka ba?]— Daisy: [Wala naman masyado. Nasaan ka? Narinig ko, suspendido raw ang pinsan mo?]— Casey: [Oo, salamat sa’yo~ Gagawa ako ng paborito mong braised pork kapag may oras ako.]— Daisy: [Hahahaha! Ganyan dapat! Pero nasaan ka ngayon? Bakit hindi mo masagot ang tawag ko?]— Casey: [Nasa bar.]— Daisy: [Ano?! Grabe ka! Ni hindi mo man lang ako sinama! Sino kasama mo?!]— Casey: [Mag-isa lang ako. May kailangan akong gawin. Next time, sasama ka na.]— Daisy: [Mag-isa ka? Nasaan ka? Pupuntahan kita! Kung may kailangan kang gawin, dapat may kasama ka! Paano kung may mangyari sa’yo?]— Casey: [Ayos lang ako, walang problema.]Paulit-ulit siyang pinayuhan ni Daisy, pero hindi na siya sumagot. Wala nang nagawa si Daisy kundi paalalahanan siyang mag-ingat.Ibinalik ni Casey ang cellphone sa mesa at inayos ang maskarang suot. Wala siyang ba
Muling napakunot ang noo ni Dylan, at parang lalo pang lumamig ang hangin sa loob ng opisina.Ramdam iyon kahit sa kabilang linya ng telepono, dahilan para manginig si Suzanne.Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon. Huminga siya nang malalim bago marahang nagsalita, “Na-suspend ako sa kumpanya.”Saglit na natigilan si Dylan.Pero sa sumunod na sandali, tila wala siyang alam sa nangyari at pinanatiling kalmado ang boses. “Ano’ng nangyari?”Napangiwi si Suzanne. Simula pa lang, ayaw na niyang tawagan si Dylan, pero pinilit siya ng kanyang ina. Matagal siyang kinausap nito, pinayuhang idetalye ang lahat upang mas lalo pang lumayo ang loob ni Dylan kay Casey. Kapag nagtagumpay sila, mas madali nilang maisasagawa ang susunod nilang plano.Pero posible ba talaga ito?!Mariing kinagat ni Suzanne ang kanyang labi. Wala na siyang ibang magagawa kundi magpatuloy.“Konektado ito sa ilang sensitibong bagay sa kumpanya, kaya hindi ko maaaring sabihin ang lahat. Pero… hindi ko inaasahan na hindi
Alam ni Casey na hindi niya dapat isiwalat ang lahat ng detalye bago pa maayos ang opisyal na kasunduan. Sa ngayon, ang mahalaga lang ay siguraduhin na mananatiling kumpidensyal ang proyekto at hindi ito mananakaw ng iba.Marami pa siyang kailangang ayusin, at may oras pa para paghandaan ang lahat.Kapag dumating na ang tamang pagkakataon, siya mismo ang haharap sa taong iyon.Bago siya umalis, kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan si Ingrid.Dalawang ring pa lang, sinagot na ito ng kaibigan niya.“Uy, Casey! Sa wakas naalala mo rin ako! Akala ko nakalimutan mo na ako.”Napangiti si Casey, pero may bahid ng guilt sa mukha niya. “Sorry. Sobrang dami lang talagang nangyari nitong mga nakaraang araw.”Tumawa si Ingrid. “Relax ka lang, joke lang ‘yon! Pero sige, anong kailangan mo?”Hindi na nagpaligoy-ligoy si Casey. “May nahanap ka na bang impormasyon tungkol sa nangyari?”May narinig siyang buntong-hininga mula sa kabilang linya. “Hay naku, ang hirap hulihin ng mga galamay ng
Huminto si Jessica Rue nang marinig ang pamilyar na boses. Dahan-dahan siyang lumingon at tiningnan ang babaeng nakaupo sa tabi niya, ang mga mata ay nagtatago ng pagsusuri.Ang babae—Casey—ay marahang tinanggal ang suot na maskara, inilantad ang isang mukhang hindi estranghero sa kanya.Saglit na natigilan si Jessica Rue, ngunit mabilis niyang tinakpan iyon ng isang banayad na ngiti. “Casey? Hindi ko akalain na dito tayo magkikita.”Muling isinuot ni Casey ang maskara, ang mga mata niya ay kumikislap sa aliw. “Hindi ito aksidente. Talagang ikaw ang pinunta ko rito, Miss Jessica.”Hindi sumagot si Jessica Rue. Sa halip, pinagmasdan niya ang babae nang walang emosyon.Nagpatuloy si Casey, ang boses ay puno ng kumpiyansa. “Pwede ba tayong mag-usap sa mas pribadong lugar?”Dahan-dahang tinanggal ni Jessica Rue ang suot niyang sunglasses, isiniwalat ang malamig ngunit matatalas niyang mga mata. “At tungkol saan naman?”May pilyong ngiti si Casey nang sabihin, “Malalaman mo lang kung pakik
Si Casey bahagyang ngumiti, ngunit ang pagkutya sa kanyang mga mata ay nagsasabi ng lahat—tila ba walang saysay ang pagpupumilit ni Paulo Andrada.Sa pagkakataong ito, walang tumutol sa sinabi ni Paulo, at tuluyan nang natapos ang pulong.Nanatiling nakaupo si Casey, hindi nagmamadali. Nang tuluyang lumabas ang lahat, saka lamang siya tumayo.Kasunod niya agad si Suzanne at walang pasabing hinawakan ang kanyang kamay. “May gusto akong itanong sa’yo,” aniya, may diin sa boses.Tumingin si Casey sa paligid. Napakaraming CCTV sa conference room, at alam niyang hindi ito ang tamang lugar para sa isang pribadong usapan. Ngumiti siya nang bahagya. “Dito?”Napakagat-labi si Suzanne, mas humigpit ang hawak sa braso ni Casey, ayaw siyang pakawalan. “Sumunod ka sa akin,” madiin niyang utos.Dahan-dahang binawi ni Casey ang kanyang kamay at tahimik lang siyang tumingin kay Suzanne. Sa napakahinang tinig na tanging silang dalawa lang ang nakarinig, sinabi niya nang sarkastiko, “Suzanne, marami pa
Huminga nang malalim si Casey habang nakaupo sa harap ni Paulo Andrada, at ng iba pang matataas na opisyal ng Andrada Group. Alam niyang kahit pa ipakita nilang pinaparusahan nila si Suzanne, hindi ibig sabihin ay ipagkakatiwala nila sa kanya ang proyekto.Ineexpect niya na ito.Sa seryosong tono, nagsalita si Paulo Andrada, “Tama ang sinabi ni Suzanne. Baguhan pa si Casey at kulang sa karanasan. Kung magkakamali siya, hindi lang ang Ybañez Group ang maaapektuhan, kundi ang Andrada Group. Malaki ang magiging epekto nito sa ating reputasyon. Kaya ang dapat nating gawin ay humanap ng isang may sapat na kakayahan at karanasan para makipag-ugnayan sa kanila.”Nakasalamin si Vern Quinto at mapanuring tumingin kay Paulo. “Ngunit sinabi rin mismo ni President Ybañez na ang kondisyon para sa pakikipagkasundo ay si Casey ang mangunguna sa proyekto. Kung papalitan natin siya, paano tayo makakasigurong tatanggapin iyon ng kabilang panig?”Kaagad namang sumabat si Owen Saldivar. “Kaya nga kailang
“Dahil…”Pagkasambit ng salitang iyon, biglang hindi na alam ni Suzanne kung paano niya ipagpapatuloy.Napakagat siya sa labi, pilit iniisip kung paano lalabas sa sitwasyong ito.Ang babaeng kaharap niya, si Sheena Alonzo, ay kilalang matalim magsalita at mahilig magtanong ng mga nakakailang na bagay. Lahat ng kasamahan nito sa kompanya ay takot makipagsagutan sa kanya dahil palaging may laman ang kanyang mga salita.Kung ikukumpara, si Ralph Diaz ay mas banayad ang kilos. Magaling itong magtago sa likod ng pormal na ngiti, ngunit si Sheena—diretso, walang paligoy-ligoy, at walang pakialam kung sinuman ang masagasaan.Tahimik ang buong silid.Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Paulo Andrada, ngunit sa sandaling ito, wala siyang magagawa para ipagtanggol ang anak. Kung puprotektahan niya ito, lalabas na tila may pinapanigan siya. Kung papayagan naman niyang magpatuloy ang usapan, parang sinasang-ayunan niyang may pagkakamali nga si Suzanne.Alam niyang may malaking epekto ito sa imahe
Nang makita ni Ralph Diaz na nabasa na ng lahat ang parehong plano at may kanya-kanyang reaksyon sa mukha, isang makahulugang ngiti ang lumitaw sa kanyang labi bago niya muling iniangat ang kopya ng proposal ni Casey.Sa malumanay na tinig, ngumiti siya kay Casey. “Casey, bumalik ka muna sa upuan mo at magpahinga.”Tumango si Casey at agad na bumalik sa kanyang pwesto. Hindi siya nagpakita ng anumang emosyon, ngunit ramdam niya ang titig ni Suzanne na tila ba matutunaw siya sa galit. Kung wala lang sigurong ibang tao sa paligid, malamang ay nasabunutan na siya nito at tinanong kung sinadya ba niyang gawin ito!“Ito ang pinaka-perpektong proposal na nakita ko,” sabi ng isang shareholder na may kasamang paghanga. “Talagang posible itong pagkatiwalaan para sa isang matagumpay na partnership. Naisip na ba ito ni Lincoln?”Tumango si Ralph Diaz at ngumiti. “Oo. At pumayag siya.”Halatang nagulat ang karamihan, ngunit kasabay nito ay naunawaan nila kung gaano kalaki ang oportunidad na ito.