Parang huminto ang takbo ng oras nang marinig ko ang pangalan niya. Ito na ba ‘yung araw kung saan kailangan ko ng ilugar ang sarili ko? Pero paano na ngayon, na sigurado na akong mahal ko na si Stefan? May laban ba ako? Kung kailan tinapos ko na at handa na akong ayusin ang buhay ko kasama siya, hindi pa rin ba talaga pwede?Napaupo ako sa sahig ng maramdaman kong nanlalambot ang mga binti ko, nanghihina ako.“Madame Calliste!” narinig kong tawag sa akin ni Mildred. Hindi ko na alam kung sino ang pilit na nagtatayo sa akin basta ang alam ko lang ay may nakahawak sa magkabilang braso ko para alalayan akong tumayo. Pilit na iniaangat ni Yanu ang mukha ko at nang magtagpo ang aming mga mata ay doon na ako sumuko, bumuhos ang mga luha ko at wala akong nagawa kung hindi yakapin ng mahigpit si Yanu. Sila lang din ang naging pamilya ko dito sa mansyon. Mula noong nakita ko ang relo na regalo ni Margaux kay Stefan alam ko ng may nararamdaman pa si Stefan sa kanya at kahit pa magbulag-bulaga
Stefan’s POV"Calliste, for fuck's sake! Listen to me!" I slammed my fist on the wall, my anger and desperation boiling over.I took a deep breath, trying to calm myself down. "I'm telling you the truth! When you said our marriage was moving too fast, I felt like I'd been punched in the gut. I thought we were on the same page, that we both wanted to spend our lives together. I thought Margaux was here because she’s going to help us! Lolo even offered a toast for our wedding to be a success then I drank the wine Nanay Myrna gave me!” hindi ko na alam kung paano ko pa ipagtatanggol ang sarili ko dahil sarado ang isip ni Calliste na makinig sa lahat ng sinasabi ko. “Pwede ba, Stefan! Kitang-kita nga kitang sarap na sarap ka sa halikan niyo!” akmang aalis na siya hila-hila ang maleta ko, hinawakan ko ang maleta at nilayo ng bahagya sa kanya, niyakap siya ng mahigpit. Nagpupumiglas pa siya ngunit hindi ko hinayaan na humiwalay siya sa pagkakayakap ko. My mind flashed back to the moment I
“Calliste!” muling sigaw ni Stefan. “What are you doing here, Calli?!” halos matanggal ang kaluluwa ko sa katawan ko ng biglang may magsalita sa aking gilid. “What the hell?!” lumapit ito sa akin at hinawakan niya ang braso ko. Sinuri niya maigi ito at nakitang may mga sugat ako. “K-Koen…”“Bakit?! Sinasaktan ka ba ng gagong ‘yan?!” sabay tingala niya kay Stefan kaya naman hinila ko siya papalapit sa akin para hindi siya makita. “H-Hindi!” “Stefan!” malakas na sigaw ni Koen. Kaya nagpanic ako! Sumilip ako at nakita kong tinitingnan maigi ni Stefan ang taong tumatawag sa kanya. “Calliste is here!” “Fuck!” malakas na sigaw ni Stefan. Sinilip kong muli ito wala na ito sa bintana ng kwarto niya, malamang ay bumaba na ito para tingnan ako. “Ano ba ginagawa mo dito?!” inis kong sabi kay Koen.Ano na lang ang idadahilan ko kay Stefan! Bakit ako nandito sa bakanteng lote! Nakakainis ‘tong si Koen! Ngayon lang ako nainis sa kanya. Akala ko matutulungan niya akong lumayo dito pero nagkamal
“I want us to get married tonight.” what Stefan said echoed in my ears. Literal na nahinto ako sa pag-iyak. Nabaling ang tingin ko sa kanya at nagkasalubong ang mga mata naming dalawa. “I can’t wait any longer, Calli.”“Do you agree with Stefan’s decision?” tanong ni Judge Rivera sa akin. Nakatingin na ngayon silang dalawa sa akin, gusto kong umamin na sa pagkakamali ko, gusto ko ng sabihin lahat kay Stefan kaso parang may nakabara sa lalamunan ko at parang may nagsasabi sa isip kong ‘wag kong sabihin. “Pinag-iisipan mo pa rin ba?” bahagyang lumayo sa akin si Stefan. “Opo, Judge.” simpleng sagot ko, ngunit malalim ang iniisip ko. Hindi ko alam kung hanggang saan ko maitatago ang mga lihim ko.“Hindi ka ba napipilitan lang, Calliste?” sa tono ng boses ni Judge Rivera parang nababasa niya ang isip ko. Sa nangyari kanina, talagang natakot ako. Natatakot ako para sa sarili ko. Naglalaban ang gusto kong ikasal sa kanya ngunit paano na lang ako kapag nalaman na niya ang totoo? Na sa kabil
Hinintay lang namin magawa ang Marriage License, dahil anong oras na rin ay umuwi na ang assistant ni Judge Rivera para magawa agad ito. “Bakit kayo nagmamadaling ikasal?” tanong ni Judge Rivera nang dumating na ang hinihintay naming assistant niya para ibigay ang Marriage License. “Calliste is just 19.”Iniabot niya sa akin ang papel, binasa ko pa iyon at nakaprint na nga ang mga pangalan naming dalawa.“She’s going to be twenty, next month.” kahit pa napako na ang mga mata ko sa nakasaad sa marriage license ay hindi ko maiwasang hindi mapatingin kay Stefan, paano niya nalaman na ang birthday ko ay sa susunod na buwan? “I just love her that I am afraid that I might lose her again.” “Ang alam ng lahat ay ikakasal ka dapat kay Margaux, hindi ba?” “Hindi ako nabalik sa past, Mike.” kinuha ni Stefan ang ballpen na nanggaling sa kanyang bulsa, iniabot niya sa akin ito. “Sign under your name.” ginawa ko naman agad ang sinabi niya, inabot ko sa kanya ang papel at pinirmahan niya rin agad
“Wife?”“Akala ko si Margaux?” “Hindi, diba naghiwalay sila!” “Paano niya magugustuhan ang ganyang itsura ng babae? Parang walang pag-aalaga sa katawan puro sugat.” “Atsaka bumaba yata standard ni Stefan? Nasa langit na siya pinili pa niya ang lupa!” Hindi ako nalingon kung saan, nanatiling napako ang mga mata ko kay Stefan na nagsasalita ngayon at nakatayo. Napansin ko rin ang pagkabigla sa mukha ng vocalist, “Guys! Nauna pa tayong malaman ang tungkol dito! Is this a secret or sasabihin mo rin sa madla?” natawa siya sa sinabi niya. Pero ako hindi. Umirap akong muli sa kawalan. Napakamot pa si Stefan sa kanyang batok, “yeah–yeah. I was about to say this in public later morning but yeah, I’m a married man now.”Tinaas pa niya ang kamay niyang may suot na singsing. Habang ako, heto, nahihiya sa mga ginagawa niya. Sana manlang may maayos akong damit ngayon na hindi mahahalata ang mga sugat ko. Naghiyawan ang mga tao. Gaya sa Lions University pero mas lantaran dito ang mga taong na
Hindi ko alam kung tama ba ang pagkakarinig ko sa sinabi ni Stefan dahil parang nawawalan ako ng pangrinig gawa ng tinanggal niya ang headset ko. Niyakap niya ako ng mahigpit, “are you enjoying the view?” sa puntong ito ay mas lalo niyang idinikit ang labi niya sa aking tainga dahilan kung bakit ko siya narinig. “Oo, sobra!” masayang sigaw ko at para akong bata na nakasulyap muli sa bintana para tingnan ang mga bahay na parang mga laruan na lego, dahil ang liliit ng mga ito!Binalik muli ni Stefan ang headset ko, ganun din siya nilagay niya muli ang headset niya at sakto naririnig na namin si Felix na nagsasalita, pababa na yata kami. Kinuha ni Stefan ang cellphone niya, “let’s take a picture, babe.” sabi nito at nagselfie kami, itinapat niya sa akin ito at kinukuhaan niya ako ng picture hindi ko na alam ang itsura ko pero buti na lang at may jacket ako ngayon. Mayamaya lang ay naramdaman ko na ang pagbaba namin. “Beginning descent. Please fasten your seatbelts.” sambit ni Felix,
“Sino po kayo? At saka, hindi Fortune ang pangalan ko baka po nagkakamali lang kayo.” sambit ko at lalagpasan ko na sana siya ngunit pinigilan niya ako. “Ano ka ba! Bakit at paano naman ako magkakamali?! Ako ang nag-aalaga sa’yo nung baby ka pa!” sabi pa nito. “Who’s with you?!” “Calliste!” malakas na sigaw ni Mandy sa labas. Kaya bago pa ako sumagot sa babaeng kausap ko ay nilagpasan ko na siya ng tuluyan. Nang makalabas na ako ay salubong ang kilay ni Mandy, “you’re so matagal! Labas na tayo, maganda ang sikat ng araw banda d’on!” turo niya sa akin kaya naman lumabas na kami. Ang dami niyang sinasabi ngunit parang wala akong naririnig dahil ang atensyon ko ay nasa kaninang babaeng kumausap sa akin, at sa babaeng lumapit sa akin sa alfresco pati na rin ang nabanggit ni Stefan kanina sa helicopter. Bakit puro nababanggit nila ang Fortune na pangalan? Bakit tinatawag nila akong Fortune? Eh ang pangalan ko lang ay Calliste Iredale. Wala akong second name na katulad kung paano nila ak
Calliste's POVAfter 13hrs and 32 minutes Ladies and gentlemen, welcome to Milan Malpensa Airport. Local time is 8:32 in the evening and the temperature is 8'c.For your safety and comfort, please remain seated with your seat belt fastened until the Captain turns off the Fasten Seat Belt sign. Please check around your seat for any personal belongings you may have brought on board with you and please use caution when opening the overhead bins, as heavy articles may have shifted around during the flight. If you require deplaning assistance, please remain in your seat until all other passengers have deplaned. One of our crew members will then be pleased to assist you.On behalf of Timeless Airlines and the entire crew, I'd like to thank you for joining us on this trip and we are looking forward to seeing you onboard again in the near future. Have a nice evening!" sabi ng Flight attendant ng Timeless Airlines"grabeeeeeeee!!! I can't believe na nasa Italy na ako!!!" manghang-mangha na
Hindi ko alam kung anong pinasok ko—kung bakit ba naman ako pumayag. Alam ko naman sa sarili kong hindi ako marunong mag volleyball at lalo na ang mag basketball. Kunot-noo akong tiningnan ng teacher namin, alam ko sa tingin niyang ito ay pinapahiwatig niyang nagtataka siya sa akin. “ar-are you sure, Ms. Garza?” Pagkumpirma niyang muli.Napayuko na lamang ako dahil sa hiya na nararamdaman ko, alam ko… Hindi ko man makita ang mga itsura ng mga kaklase ko ay ramdam ko na agad ang mga mapanuksong tingin at simpleng tawanan nila. “Op-Opo.” Baka ito na rin ang pagkakataon ko para magkaroon ng kaibigan. Walang nagsalita… wala rin akong naririnig na mahinang tawanan, kaya naman iniangat ko na ang tingin ko sa aming guro. Ngunit… iginala ko ang tingin ko sa mga kaklase ko. Pagkakamali yata na nag angat pa ako ng tingin dahil nakita ko ang mga reaksyon sa mga mukha nila. Ang iba ay nagpipigil lang ng tawa, ang iba ay nakataas ang kilay sa aki—“Wahahahaha!” at ang iba ay hindi na napigilan
There's a secret behind these colors, I want us to wear this because blue represents, depth, trust, loyalty, sincerity, and faith while white represents innocence. I want us to start from all of these.I knocked on my door, "Are you done?" I asked her."Oo, lalabas na ako." Mayamaya lang ay bumukas na ang pintuan ng kwarto ko at niluwa siya nito."You are so beautiful, Calliste."Umikot pa ito na tila prinsesa.Nakangiti habang hawak niya ang magkabilang laylayan ng kanyang paldang puti."Bagay ba sa akin?" Oo, nakatali ang kanyang buhok pero lumapit ako dito para tanggalin ang pagkakatali ng kanyang buhok. "Why? Hindi ba bagay 'yung ayos ng buhok ko?""Bagay naman pero gusto kong makita kang nakalugay ang buhok." I kissed her on her forehead."Let's go? Para maabutan natin ang sunset." She said.Magkahawak-kamay kaming bumaba sa hagdan and nagpaalam na rin kina Mommy at kay Raya. While Khai is busy with his work.I was nervous but when I saw them smiled at us. Parang unti-unting nawa
Stefan's POVI woke up with her in my arms, sleeping.Ito 'yung gusto kong mangyari, 'yung gumising ako ng nasa tabi ko lang siya.I kissed her on her forehead and caressed her cheek."I love you, Elia."She moved a little and gradually opened her eyes, "I love you too, Eliam."I sweetly smiled at her, "Are you ready for later?" I asked her.This day... is the big day for us and I am so damn excited!I planned to propose to her at the top of the mountain.As I promised before, I'm gonna marry her.I still haven't totally forgotten about Cerise but I'm trying my best not to think about her anymore. I want to see her as Calliste.I'm still confused, but I don't want to let her go.But I have to admit, every time I look at her even though I know she has forgiven me and my Dad for being the reason for her parents' car accident, I can't help but feel guilty for what happened.As much as I wanted to see her that day, I didn't think that we would be the reason for her parents' loss.They los
"Calliste?" Napabaling ako ng tawagin ako ni Tita Naomi."Tita?" nilapitan ko siya, "kamusta na po si Stefan?" By this time, I'm hoping na okay na may improvement sa kanya.Nandito lang ako sa guest room ng mansyon nila Tita Naomi para na rin kasama ko si Raya.It's been two days after nang gabing iyon. May itinurok si Khai sa kanya para kumalma at nag decide na rin ako na 'wag nang ipilit pa dahil hindi ko na rin kayang makita si Stefan nang nahihirapan. Tama si Khai, lalo ko lang pinahirapan si Stefan.Kasi masyado akong nag magaling, masyado rin akong dinala ng pagmamahal ko sa kanya sa puntong gustong-gusto kong maalala niya ako kahit sa maling paraan.Kaya nag decide na rin akong 'wag munang magpakita sa kanya, hindi ako lumalabas ng kwarto hangga't alam kong nasa living room or nasa dining room sila, ganun din ang kapatid ko hindi rin ilalabas ni Tita Naomi kapag si Stefan ay kumakain or kasama si Khai na uupo sa living room.Aalis din ako dito kapag nasiguro ko nang nasa mabuti
“Starfire!” I called her that way because we’re playing! Weeee!“I did not know you before, so to me, you are normal.” She said then she rolled her eyes. “Bakit ayan ‘yung sinabi mo?” “Kasi ayan ‘yung naalala kong line kahapon sa episode—-”“You’re talking to Cyborg, not Robin.” I said at umalis na ako sa harapan niya. “You could have simply told us this and asked for our help." She said. “Hayy. Ano bang gusto mo para kay Robin at Starfire na lines lang?” She’s annoyed and her voice is sarcastic. “Syempre, tayong dalawa lang ang naglalaro, eh!” But I am the most annoyed. “Ang pangit mong kalaro talaga! Buti pa si Beast Boy!” She said and ran away. Hinabol ko siya kasi ayaw kong nag-aaway kaming dalawa. “Sorry na! Sige na kahit anong lines na lang ni Starfire! Gusto ko kasi ‘yung mga moments lang nila ni Robin eh.” “Hindi naman kasi pwede ‘yun!” Sigaw niya ng maabutan ko siya. Huminga siya ng malalim at tumigil sa pagtakbo, he pointed her finger at me, “we are your friends, Rob
Bumalik ako sa office table at inayos ko na ang mga papel, kinuha ko lang ang mga importante, ni-lock ko ulit ‘yung drawer at saka ako umalis sa study room. “Calliste!” Lumapit ako sa balcony dito sa loob ng bahay namin.Kita dito ang mga taong papasok sa pintuan, at ang living room namin. Nakita kong pumasok si Khai, “Calliste?” Tawag niya ng makita niya akong nakatingin din sa kanya. “Oh?” Sagot ko at bumaba na ako ng hagdan, napabaling pa siya sa hawak kong folders. “Bakit?” Nang magkaharap na kami. I tried to be cold towards him even though he was not at fault for what was happening to us.“I’m really sorry.” “Sana kaya rin sabihin sa akin ‘yan ni Stefan, ‘no?” I sarcastically said. Umupo ako sa L couch namin. Ang tagal na rin nito pero parang bagong bili pa rin. “Where is Stefan?” Hinanap agad ng mga mata niya si Stefan na para bang nag babaka-sakaling makita niya sa kung saang sulok ng bahay namin. “Wala siya dito, umalis na siya kanina pa.” I answered him coldly. Mayama
Stefan’s POVI laughed at what he said, “Are you f*cking joking right now, Khai?!” “I don’t have time saying useless things here, Stefan. Paano kung mapatunayan ko sayong si Cerise ay si Calliste? What will you do?” Napahawak ako sa aking ulo dahil sa kirot na nararamdaman ko dito. Mariin akong napapikit ng may mga alaalang pumasok sa aking isip. “If you have given a chance to change your name, what name do you want?” I asked her. Umikot-ikot ito na para bang nag ba’ballet pa siya, “I want my name to be Cerise!” Masayang sinabi niya. At tumigil ito sa pag-ikot. “Kasi ayun ang favorite namin ni Ate Raya na kinukuha namin sa cake!” “Huh?” “Hayy naku! Eliam naman kasi ayan ‘yung pinapatikim ko sa’yo nung birthday ni Tita Naomi ‘di’ba ‘yung red sa may cake niya. Hindi ba sabi ko pa sa’yo nun siya ‘yung kitang-kita dahil color red siya tapos kasi ‘yung mga kasama niya sa cake ay black and white. Sabi ni Mommy, ang Cerise daw ay Cherry.” “Pero gusto ko pa ring tawagin kang Elia o ka
Tatlong minuto… Tatlong minuto kong binigyan ang aking sariling ilabas lahat ng nararamdaman kong bigat sa puso ko. Wala akong katulad ni Ivan na nandyan para kay Stefan, ayaw kong malaman ni Myla ang tungkol dito dahil magiging komplikado lang lahat. Kung malalaman man niya gusto ko may mga kasagutan na sa lahat ng tanong ko rin sa aking sarili. Huminga ako ng malalim muli at sa pangalawang pagkakataon na ito, umaasa akong mas matatag na ako ngayon. Sana nga…“Fighting!” Pagpapalakas ko sa aking loob at tumayo na ako. Pumunta muna ako sa aking kwarto noon pero wala na masyadong laman ito. Natira na lang ang kama at dalawang cabinets ko. Hindi rin maalikabok ang kwarto ko, tila alaga ito sa linis. Sunod kong pinuntahan ang kwarto ni Ate Raya at doon mapait akong mapangiti ng makita ang mga dati naming laruan. Meron pa kaming slides. Napansin ko ang mga sketchbooks na maayos na nakalagay sa kama kaya nilapitan ko ito. Ito ‘yung ginagamit na sketchbooks ni Ate sa tuwing nag daw-d