“Congrats, bro.”
Isa-isang bumati ang mga kaibigan ni Bernard.
“I think, ‘congratulations’ is not the right term for Bianca, ‘no?” sabi ni Alfred at saka pa humarap sa kanyang mga kasamahan. Tila kumukuha ito ng simpatya mula sa kanila.
Sabay sabay naman silang nag ngitian at saka tumango.
“Good luck yata dapat.” si Reniel na parang hindi pa sigurado sa ibabati sa akin.
Kasunod naman na gumatong sa pang aasar kay Bernard ay si Adrian. “No, no. For me, condolences might be the most appropriate one.”
“Tama, tama! A sympathy!” sang ayon naman ni Daniel. At nang humarap ito sa akin ay para bang awang-a
Pagdating namin sa bahay ni Bernard ay hindi ko na napigilan ang aking sarili na tanungin siya tungkol kina Jasmin.“Wala yata ang mag ina sa bahay kanina?” tanong ko.Kaagad namang humarap sa akin si Bernard na para bang takang-taka sa tanong ko. “Sabi ni dad nag bakasyon sila.” sagot niya sa akin.Napatango naman ako at hindi na nagtanong pang muli. Pinag-iisipan ko pa kasi kung itutuloy ko ba ang pakikipag-usap kay Jasmin at Amalia. Half of me is saying na sabihin ko na nang wala na akong mabigat na dinadala, but half of me is asking to stay kung anong position ko ngayon.Lumapit si Bernard sa akin at saka ako niyakap mula sa likod. “Bakit mo natanong?” tanong niya sa akin.“I thin
Pagmulat ng aking mga mata ay ang unang bumungad sa aking harapan ay si Bernard. Nang maalala ko ang pagdurugo na nangyari sa akin ay kaagad akong napabangon.“Anong nangyari pagkatapos akong mawalan ng malay?” tanong ko.Nginitian ako ni Bernard kaya nagkaroon ako ng pag-asa na walang nangyaring masama nang may lumabas na dugo sa akin.“Everything’s fine naman, ‘di ba?” paninigurado ko.Tumango si Bernard sabay haplos sa aking ulo. “You are fine, but the baby’s gone.”Hindi ako kaagad nakapag react sa sagot ni Bernard. Pakiramdam ko ay tumigil ang lahat ng nasa paligid ko, bigla akong nabingi, at parang nawalan ako ng kakayahang makapag salita.
Bianca’s POVPag uwi ko sa bahay ay kaagad kong inasikaso ang aking mga kakailanganin sa pagbabalik ko sa trabaho.Pumasok si Bernard sa kwarto at saka siya niya ako tinabihan sa kama. “What are you doing?” tanong niya.“May inaayos lang para sa trabaho.” sagot ko.Nakatingin lamang siya sa aking ginagawa at hinintay akong matapos bago siya muling nag tanong.“Are you done?” tanong niyang muli.“Yah, may kailangan ka? Gutom ka na ba?” balik tanong ko naman sa kanya.Hindi naman siya sumasagot kaya tumayo na ako mula sa kama. “Sige, teka lang magluluto muna ako.” sabi ko at nauna nang lumabas
Sabay kaming bumagsak ni Bernard sa kama. Sa gitna ng aming mga halik ay sinasabayan namin ng paunti-unting tanggal ng aming saplot. Nakadepende ang aming pwesto kung sino ang aalisan ng tela sa aming katawan. At nang mahirapan na kami sa aming ginagawa ay pareho na kaming bumangon at naag kanya-kanya ng alis sa aming mga natitirang suot.“My hands are shaking and I don’t know why.” natatawa na sabi ni Bernard at saka pa pinakita ang kanyang mga kamay. Hinawakan ko ang mga iyon – dama ko ang nginig at lamig ng kanyang kamay.“Don’t worry, I will heat them up.” mapanukso kong sabi at saka inilapat ang kanyang mga kamay sa aking magkabilang tagiliran. “Is it working?” nakangisi kong tanong at saka na pinulupot ang aking mga braso sa kanyang leeg.“Nah,”
Dalawang gabi at tatlong araw lamang kaming nanatili sa Boracay. Inuwi rin ni Bernard ang mga damit na pinintahan niya dahil utos ko iyon. Balak lang talaga niyang dalhin ay iyong may pangalan ng aming anghel at iyong t-shirt na may mukha ko.“I’m so tired.” sabi niya sabay bagsak sa kanyang katawan sa sofa.Nakangiti naman ako habang pinagmamasdan ko ang suot niyang t-shirt na may imahe ng aking mukha.Umupo ako sa sofa upang siya at tabihan. “Kapag pumasok ako ulit sa trabaho, tapos may mga project na kailangan ng artist – ikaw ang kukunin ko.” sabi ko.Walang reaksyon ang kanyang mukha at saka siya bumangon. Nakatitig lamang siyang sa akin. Alam ko naman na hindi niya nagustuhan ang sinabi ko – ang bumalik sa trabaho.
Nagtitinginan lang kaming lima, malamang ay hinihintay nila akong sumagot sa sinabi ni AJ. Pero ano naman ang isasagot ko? Salamat? Pasensya ka na? In the first place, bakit naman ako mag so-sorry sa kanya e hindi ko naman siya pinaasa at wala akong pinakita na kahit anong aksyon na maaari kong suklian ‘yung nararamdaman niya.“You are the best, Bianca. I don’t think I can find someone like you anymore. But I want you to know that I am happy for you, and I am glad that you’re back.”Wala pa rin akong masagot kung hindi isang ngiti lamang.Ilang segundo na kaming tahimik, mukhang hindi din ine-expect ni Miss Eva na mag o-open up ang kanyang anak sa harapan pa ng aming mga katrabaho.“Anyway, let’s toast to that.” sabi ni AJ
“You made me so worried.” sabi ni AJ pagmulat na pagmulat ng aking mga mata.Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang bigat ng aking ulo. Hindi ko din naman alam kung ano ang tumama sa akin kaya hindi ko rin maisplika ng maayos ang nararamdaman ko sa ulo ko.“Matagal ba akong nawalan ng malay?” tanong ko.“Hindi naman, halos kakatapos ka lang din kuhanan ng dugo.” sagot niya sa akin at itinuro ang bulak na nakadikit sa aking kamay. “Ang sabi rin ng doctor ay magpahinga ka lang daw muna habang hinihintay ‘yung result mo.” dagdag niya.“Si Daniel pala? Nakausap mo ba siya?” tanong kong muli.Umiling naman si AJ at sumagot. “Pagkatapos kang maisugod dito sa h
“Ano pong sadya niyo rito?” tanong ko kay Amalia.Hindi naman niya ako sinagot, bagkus ay nag ikot siya sa loob ng bahay.“Why are you with Eva’s son? Kayong dalawa lang?” tanong niya at huminto sa litrato namin ni Bernard noong araw ng kasal namin na naka display sa pader.“Hindi ba magagalit si Bernard niyan at nagpapapasok ka ng ibang lalaki sa pamamahay niyo?” muli niyang tanong at saka na humarap sa amin.“Sinasamahan lang po niya ako.” sagot ko naman.“Para saan? May sakit ka ba?” the way she talks, she doesn’t sound concerned at all. What I feel is, she’s just looking for something that she can use against me.
A year has passed. Time flies very fast and I can’t even imagine that today is my little Erica’s birthday. Yes, hindi po siya baby boy.Actually, noong una kong ultra sound ang sabi ng doctor ko ay lalake ang baby ko.Kaya naman si Bernard ay umasa ng bongga, but it happens na it was just a false alarm. Nang manganak ako ay babae ang iniharap sa akin.“Love, hindi kaya napalitan ang anak natin?” tanong nitong asawa ko na paranoid.Hindi ko siya sinagot dahil busy ako sa panonood ng Scarlet Heart. Na K-Drama na rin kasi ako.“Sa palagay mo hon? Paano kung may sumabotahe sa atin dahil gwapo ‘yung anak natin kaya pinagpalit? Pero hindi ko naman sinasabing pangit ang baby Erica natin.”I did not answer him nor look at him. I’m busy watching Baekhyun and Joon Gi.“LOVE!” he shouted.Marahas kong sinarado ang laptop at sinamaan siya ng tingin.“Ano ba! Dun na ako sa nakaka iyak na part e! Alam mo ba ‘yung feeling na tutulo na ‘yung luha ko pero napaka epal mo?” sermon ko rito at muling binu
Months have passed since Bernard recovered from the accident. Halata na rin ang baby bump ko na ikinatutuwa naman ng aking asawa sa tuwing uuwi siya.Araw-araw pag uwi niya ng aming bahay ay agad tiyan ko ang kanyang hahalikan imbis na pisngi ko.“Hi baby. Daddy’s home!” kaagad siya na dumapa sa kama."Time to recharge!" Sabi pa niya at saka hinalikan ang aking tiyan.“Gusto ko paglabas mo baby boy ka ha.” aniya at ngayon ay hinihimas-himas niya ito.Napaisding naman ako sa kanyang sinabi. Magkaiba kasi kami ng gusto; ng gusto ko ay babae, siya naman ay lalake.“Look, Sammy, mukhang nagagalit si mommy kasi hindi natin siya pinapansin. She’s jealous.” Tuwang-tuwa pa nitong saad. Sinimulan pa niya itong tawagin na Sammy dahil gusto daw niya ay Samuel ulit ang pangalan ng bata kapag nagkataon na lalake ito ulit.Mariin ko naman siyang tinutulan sa gusto niya dahil ramdam ko na buhay pa rin ng anak namin na si Sam.Ikinagulat ko naman nang maramdaman ko ang paggalaw nito sa aking tiyan.
Mula sa hospital hanggang sa iuwi na sa bahay si Bernard, magdamag ko pa rin na binabantayan ang aking asawa. Normal lang daw na hindi pa magising si Bernard sa ngayon. Ang mahalaga ay nagpakita na ng response si Bernard na conscious na siya.“Ate, ako muna magbabantay diyan kay Bernard.” Presinta ng aking kapatid. "Kailangan mo nang mag pahinga dahil hindi maganda sa buntis ang laging pagod at puyat." dagdag pa niya."How about Bella?" tanong ko at saka pa nag unat ng katawan.Pinatayo na niya ako at umupo na siya sa aking pwesto."Adri is a doting father, ate. Kahit isang segundo lang yata ay ayaw niyang malayo sa anak namin. Inispoil na nga siya na laging naka karga." sagot ni Jasmin sa akin.Tumango na lang din ako at saka na lumipat ng kwarto. Pero bgo ko pa lisanin ang kwarto kung nasaan si Bernard ay binigyan ko ito ng halik sa pisngi.Pagpasok ko sa kwarto ay nakita ko na nakabukas ang cabinet kung saan ko nilagay ang mga gamit pambata.Sa sobrang excited ko na makahawak ng
Pagkabasa ko sa text ni Adri kung nasaan ang aking asawa ay pinaharurot ko na kaagad ang sasakyan ko."Pare? Nasaan na ang asawa ko?" tanong ko sa taong kausap ko sa kabilang linya.Kanina ko pa iniikot ang aking paningin dito sa address na sinend niya ngunit hindi mahagilap ng aking mga mata si Bianca."Aish! Nasa loob siya ng apartment na iyan." sagot naman niya sa akin.Binaba ko na kaagad ang tawag at saka na inalis ang aking seatbelt.Hindi pa ako nakakababa ng sasakyan ko nang makita ko si Bianca na palabas ng apartment na iyon at kasama niya si Anton.Nag yelo ako sa kinauupuan ko at nakramdam ng kirot sa puso. "Fvck." Pabulong na mura ko. "Sa lahat ng tao na pupuntahan niya, bakit si Anton pa?"Kita ko mula sa kanilang tinatayuan hanggang sa aking pwesto ang pagtango ni Bianca, ang mga ngiti nito, at maging ang yakapan nila.I heard from Anton last time we met that he and Fran are not on good terms. So there is a possibility that Bianca could grow feelings towards Anton again
Naramdaman ko lang na nananakit na ang paa ko nang mapadpad ako sa hindi pamilyar na lugar.Umupo ako sa may plant box at hinilot ang aking paa.“Bianca?”Pag-angat ng aking ulo ay bumungad sa aking harapan si AJ na kasama si Francesca. May tulak tulak si Cesca na stroller kung saan lulan doon ang bata, samantalang si AJ ay may dalang paper bags.“Uh, hi Bianca.” Bati sa akin ni Cesca.Ngumiti ako ng matipid. “K-kumusta kayo?” tanong ko sa kanila na hindi man lang makatingin sa kanilang mga mata."Why are you here?" tanong ni AJ sa akin."I… I was just roaming around – unwinding." pagdadahilan ko at umiwas ng tingin."Sakto, our apartment is nearby. Gusto mo bang tumuloy muna?" tanong ni AJ sa akin at ngayin ay nakatingin naman siya kay Cesca."Y-yah, come on. Let's catch up." sang ayon naman ni Cesca.Tumuloy kami sa apartment na tinutuluyan nina AJ at Cesca. Dumiretso sa kusina si AJ at kaagad niya nang inayos ang laman ng dala niya na paper bags. Meanwhile, Cesca did the baby work.
184Bianca’s POVI kept on asking my husband why we had to leave the house so early in the morning. Pinilit ko si Bernard na pumunta sa opisina upang makapag paalam man lang ako sa kapatid ko dahil ang sabi niya ay matatagalan ang pagbalik namin sa Manila.That moment when I heard my sister screaming, I felt my knees become numb. I can't hear anything and the only people I see moving were Yngrid and Jasmin.Para bang literal na tumigil ang ikot ng mundo ko pati narin ang mga taong nakapaligid sa amin.Inilipat ko ang tingin ko kaya Bernard pero naka yuko lang ito.That is why, the moment I got the chance to escape that building, ginawa ko na. Imagine, narinig ng mga empleyado ni Bernard ang katarantaduhan na ginawa niya.Hindi na ako nahihiya sa sarili ko, para kay Bernard o kahit kanino man sa kanila ni Yngrid at Jasmin.Tanging galit na lang ang nararamdaman ko ngayon sa dibdib ko.I thought tapos na ako sa ganitong sitwasyon pagkatapos din akong lokohin ni AJ – hindi pa pala tapos
Yngrid’s POV“Isinusumpa ko ang lalaking iyon kapag hindi ka niya pinanagutan! Hahanapin ko iyon kahit saan mang lupalop siya ng mundo magtago!”Iyan ang huli kong narinig kay daddy bago siya magdesisyon na lumuwas ng Maynila. Hindi naman ako nagdalawang isip na sundan sila ni mommy na ngayon ay nag aayos sa kanilang kwarto."Dad! Stop! We… we can't do anything anymore. May asawa 'yung tao!" sigaw ko habang kinakatok ko ang pintuan ng kanilang kwarto.Ilang sandali lang ay bumukas ito at humarap sa akin si mommy."Hindi magkakaganito ang daddy mo kung hindi ka pabaya." sabi niya sa akin; walang emosyon at puno pa rin ng galit ang mga mata niya sa akin."Ano pa ba ang aasahan ko? Matagal ka nang pabaya, noon pa man nang mawala si Yvonne…–""Mom, stop! Okay? Puro ka Yvonne! She's dead! Mas lalong wala ka nang magagawa doon! She chose that path, mom. She chose to be brave, kaya huwag niyong isisi sa akin ang katangahan ng kapatid ko!" sigaw ko.Wala pang ilang segundo ang nakakalipas nan
Matutulog na lang kami nang biglang tumayo si Bianca at nag umpisa na naman siya na kalkalin ang mga bag na ginamit namin noong pumunta kami sa resort."What are you looking for?" tanong ko at umupo sa kama.Hindi niya ako pinansin, at ang kasunod niyang kinakal ay ang mga drawers namin."Hindi mo ba ako kakausapin?" tanong ko at nag simula na akong sumimangot.Huminto siya at sa aking palagay ay nahanap na ni Bianca ang hinahanap niya.“Actually...—”Naputol naman ang sasabihin niya nang biglang nag ring ang aking cellphone. Ngayon, siya naman ang sumimangot at umupo sa kama. Samantalang ako ay tumayo upang sagutin ang tawag.“Bilisan mo diyan at bumalik ka kaagad.” Sabi nito at umirap pa.Lumabas ako ng kwarto at pumunta sa veranda. Pagkakita ko pa lamang kasi sa pangalan ng tumatawag ay kailangan ko na talagang lumabas upang hindi marinig ni Bianca ang usapan namin.“Yngrid?” sabi ko nang sagutin ko ang tawag.“B-bernard… I'm sorry, I shouldn't brought you in this situation." sabi
Nasa biyahe na ako at tanging nasa isip ko lamang ay si Bianca. Wala na akong pakialam sa iisipin ng mga magulang ni Yngrid. Hindi sila kasama sa buhay ko kaya gagawin ko ang lahat para lang makauwi. Gusto kong bumawi at lambingin ang asawa ko. Konting oras ko lang siyang hindi makita ay punong-puno na ng pag aalala ang isip ko. I can't let them be in danger again, lalo na si Miley. Dahil medyo malayo-layo sa Zambales ang tinitirhan nina Yngrid, at naging totoo ang pag over heat ng sasakyan ay inabutan na ako ng haring araw nang nakarating ako sa bahay. “Love, Bianca?” Walang sumasagot kaya hinalughog ko ang unang palapag ng aming bahay. “LOVE! BIANCA! WHERE THE FUCK ARE YOU?!” halos mapaos na ako sa sobrang lakas ng boses ko. Pumanhik ako sa aming kwarto at walang Bianca akong nadatnan. Sinabunutan ko ang aking sarili. Hindi ko alam kung ano ang titingnan ko sa kwarto namin. Ang daming naglalaro sa aking isip ngayon. Na baka... Umalis siya ng bahay at naglalakad-lakad lamang s