รถยนต์คันหรูราคาเหยียบแปดหลักขับตรงมายังโรงพยาบาลสัตว์ชื่อดัง กอบัวนั่งอุ้มลูกสุนัขที่เพิ่งช่วยชีวิตมาสายตามองไปยังด้านนอกผ่านกระจกรถ ความรู้สึกทั้งดีใจที่ได้เลี้ยงลูกสุนัข แต่ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องที่ได้ตกลงกับมาเฟียหนุ่มเมื่อกี้ก็มีความกังวลใจเล็กน้อย'ถ้าฉันอนุญาตให้เลี้ยง...เธอจะตอบแทนอะไรฉัน หืม?''พี่จะให้บัวตอบแทนอะไร บัวยอมทุกอย่างเพียงแค่พี่ยอมให้เลี้ยงลูกสุนัขตัวนี้' เธอกล่าวโดยไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของมาเฟียร้าย'ก็ได้ฉันจะให้เธอเลี้ยง...' มาเฟียต้วนกระตุกยิ้มร้ายทำให้กอบัวฉุกคิดขึ้นทันที '...เรื่องตอบแทนฉันจะบอกเธอทีหลัง' ร่างบางก้มหน้างุดรู้สึกหวั่นวิตก หัวใจส่งสัญญาณที่ไม่ดีขึ้นมา "เธอจะเรียกมันว่าอะไร" กอบัวตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ ๆ ตันติกรที่นั่งข้าง ๆ ก็พูดโพล้งโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย "ต้วน" กอบัวพลั้งปากพูดไปโดยไม่ทันได้คิด"เธอว่าอะไรนะจะให้หมาชื่อว่าต้วน?" ทำให้ตันติกรมีสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก "มะ ไม่ใช่ค่ะ บัวไม่ได้ตั้งใจที่จะตั้งชื่อลูกสุนัขว่าต้วนค่ะ...." หัวคิ้วย่นเข้าหากันด้วยใบหน้าราวกับคิดอะไรบางอย่าง"...แต่ก็เหมาะดีนะคะ" เธอก้มหน้าแล้วเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบารา
"อย่าทำอะไรผมเลยครับ ผมผิดไปแล้ว" ชายวัยกลางคนคุกเข่าต่อหน้ามาเฟียหนุ่มที่มีอายุน้อยกว่าด้วยสีหน้าซีดเผือกราวกับคนตายแววตาปรากฏความอ้อนวอนร้องขอชีวิต"หึ.." มาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โดยขาทั้งสองอ้าออกจากกันมือข้างหนึ่งถือกระบอกปืนสั้นสีดำด้าน ส่วนมืออีกข้างคีบบุหรี่ไว้ เขาแค่นหัวเราะในลำคอออกมาเบา ๆ "...กูเคยบอกมึงแล้วใช่ไหมว่ากูเกลียดคนประเภทไหนมากที่สุด" ว่าจบก็สูบบุหรี่เข้าปอดก่อนจะพ่นควันสีเทาออกมา"คุณต้วน ผะ ผมขอโอกาสอีกสักครั้ง" "กูไม่เคยให้โอกาสกับคนทรยศว่ะ" ใบหน้าหล่อเหลามองไปที่ชายรุ่นใหญ่ด้วยนัยน์ตาอาฆาตเปี่ยมด้วยไอสังหาร ก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้"คุ คุณต้วน.." ชายรุ่นใหญ่เบิกตาค้างเมื่อเห็นมาเฟียหนุ่มยกปลายกระบอกปืนสีดำด้านเล็งมาที่เขาด้วยความหวาดกลัวแทบเสียสติ"พร้อมจะตายหรือยัง..หืม?" น้ำเสียงเยือกเย็นขบฟันแน่นกล่าวถามชายตรงหน้า ขณะที่เล็งอาวุธร้ายในมือไปที่ขมับ"ฮึก..อย่าฆ่าผะ..." ปัง! ยังไม่ทันได้พูดจบประโยคชายรุ่นใหญ่ก็ล้มลงพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากขมับมาเฟียหนุ่มยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะยื่นปืนให้กับลูกน้องคนสนิท"เก็บกวาดให้เรียบร้อย""ครับ"
มาเฟียหนุ่มที่มีใบหน้าหล่อเหลาเปิดประตูเข้าไปในห้อง VVIP ก็พบกับ คณาธิป หรือ หมอคินน์ หนึ่งในเพื่อนสนิทของเขา ซึ่งตันติกรมีเพื่อนสนิทอยู่สามคน ส่วนสองคนนั้นก็คือ ศิลา และ อี้เฉิน "ไอ้หมอ..." คณาธิปตวัดสายตามองไปยังคนที่เข้ามาใหม่แล้วยกยิ้มมุมปาก "...มานานหรือยังวะ" มาเฟียหนุ่มกล่าวถามพร้อมกับนั่งลงตรงข้ามกับเพื่อนสนิทก่อนจะหยิบขวดวิสกี้ราคาแพงรินใส่แก้วทรงเตี้ย แล้วคีบน้ำแข็งใส่ลงไปหนึ่งก้อน"มึงไปไหนมา" ต้วนไม่ตอบได้แต่แสยะยิ้มแล้วยกแก้ววิสกี้กระดกเข้าปากพรวดเดียว "มึงก็รู้จะถามเพื่อ?...." ว่าจบ ก็คว้าขวดวิสกี้มารินใส่แก้วอีกรอบ"...ของกูยังแข็งแรงอยู่ไม่เหมือนของมึงที่ทำยังไงก็ไม่ขึ้น หึ" มาเฟียหนุ่มกลั้วหัวเราะเยาะเย้ยหมอคินน์ที่ 'นกเขาไม่ขัน'"ไอ้เชี่ยต้วน!" คณาธิปสบถด่าออกมาอย่างหัวเสีย"ให้เกียรติกูหน่อย..กูเป็นมาเฟียนะไอ้หมอ" ต้วนเอ่ยปรามแบบทีเล่นทีจริง"ครับ คุณมาเฟียต้วน" อีกฝ่ายกล่าวอย่างประชดประชัน ก่อนจะยกแก้วิสกี้กระดกดื่ม ในขณะที่มาเฟียหนุ่มมองไปยังชั้นล่างผ่านกระจกใสบานใหญ่ "หาเหยื่อ?" สิ้นเสียง มาเฟียหนุ่มก็หันมายักคิ้วและกระตุกยกยิ้ม"วันไนท์?" "กูไม่ทำแบบนั้นแน่
"บัวไปเรียนก่อนนะคะ" นักศึกษาสาวใบหน้าสวยแต่งแต้มเครื่องสำอางอย่างพอเหมาะ รูปร่างอ้อนแอ้นส่วนสูงเพียงร้อยห้าสิบห้าขนาดไซซ์มินิน่ารัก กล่าวบอกกับพ่อแม่ของเธอก่อนจะออกจากบ้าน "บัว..." หญิงสาวหยุดชะงักแล้วหันไปที่เสียงเรียก "...วันนี้ถ้าเรียนหนักก็ไม่ต้องไปทำงานนะ" คนเป็นพ่อบอกกับลูกสาวด้วยความห่วงใย เพราะที่ผ่านมากอบัวช่วงแบ่งเบาค่าใช้จ่ายทางบ้านได้เยอะมาก ซึ่งเธอยอมทำงานพาร์ทไทม์หลังเลิกเรียน ไม่ว่างานอะไรที่เป็นงานสุจริต และไม่เสี่ยงกับชีวิตจนเกินไปเธอก็พร้อมที่จะทำ "บัวไหวค่ะ พ่อไม่ต้องเป็นห่วง" ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานให้คนเป็นพ่อ "ถ้าไม่ไหวก็บอกนะ""ค่ะ" กอบัวตอบกลับเสียงใสก่อนจะก้าวขาเดินออกจากประตู ระหว่างที่เธอกำลังเดินไปที่หน้าบ้าน ก็มีรถยนต์ที่คุ้นเคยขับเข้ามาจอดพอดี "นึกว่าจะมาไม่ทันบัวซะแล้ว" ชายหนุ่มหน้าตาดีรูปร่างสมส่วนส่วนสูงร้อยแปดสิบลงมาจากรถแล้วก้าวขายาวเดินไปดักหน้าหญิงสาว แล้วคว้ากระเป๋าของเธอมาถือไว้ราวกับเป็นหน้าที่"ขอบคุณนะจอม" กอบัวกล่าวขอบคุณแล้วฉีกยิ้มกว้างให้กับจอมทัพ ชายหนุ่มคลี่ยิ้มกลับก่อนจะรีบเดินไปเปิดประตูให้กอบัวภายในรถ"บัวก็คิดว่าจอมจะไม่มาซะแล
"นั่น..พี่อี้เฉินนี่" ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานออกมาทันทีเมื่อเธอได้เจอกับดาราหนุ่มชาวจีนที่ชื่นชอบกอบัวลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วรีบเดินไปดักหน้าดาราหนุ่มใบหน้าที่หล่อเหลาทันที "มีอะไรให้ช่วยไหมครับ" ร่างบางได้แต่ยืนเก้อเขินไม่ยอมปริปากพูดอะไรทำให้ อี้เฉินต้องเป็นคนเปิดปากถาม ในขณะที่มาเฟียหนุ่มที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ลอบมองด้วยสายตาโลมเลียราวกับจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว"เอ่อ..คือว่า..." กอบัวรู้สึกประหม่ามากเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอกับดาราที่เธอชื่นชอบตัวเป็น ๆ อยู่ตรงหน้า"อยากได้เงิน?" สิ้นเสียง หญิงสาวก็หันขวับไปที่มาเฟียหนุ่ม"บัวไม่ได้ต้องการเงินค่ะ..." ว่าจบก็สูดลมหายใจเข้าปอดแล้วพ่นออกมาก่อนจะหันมาพูดกับอี้เฉิน"...บัวเป็นแฟนคลับพี่อี้เฉินคือ..บัวอยากจะขอลายเซ็นพี่ได้ไหมคะ""หึ" ตันติกรแค่นหัวเราะในลำคอแล้วส่ายหน้า"ได้สิ จะให้เซ็นตรงไหนครับ" อี้เฉินเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มดูเป็นกันเอง "เซ็นตรงนี้ค่ะ" กอบัวยื่นกระเป๋าสะพายสีขาวใบโปรดให้กับดาราหนุ่มชาวจีนเซ็นทันที "ชื่อบัวใช่ไหมครับ" อี้เฉินกล่าวถามชื่อของหญิงสาวก่อนจะเซ็นข้อความอะไรบางอย่าง"กอบัวค่ะ" พอได้คำตอบอี้เฉินก็เขียนข้อความใส่ไปใน
ระหว่างที่สี่หนุ่มกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงโทรศัพท์หรูราคาแพงของมาเฟียต้วนก็ดังขึ้นครืนนน ครืนนน มือหนาคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูแล้วกระตุกยกยิ้มก่อนจะพูดว่า"พวกมึงจะได้รู้ล่ะว่าเหยื่อคนใหม่ของกูเป็นใคร" ว่าจบ ก็กดรับสายแล้วเปิดลำโพงในโทรศัพท์เพื่อให้เหล่าเพื่อน ๆ ได้ฟังด้วย"ว่าไง ได้เรื่องไหม" (ได้ครับ) กฤษลูกน้องมือขวาตอบกลับมาในสาย"ว่ามา" มาเฟียหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มเข้ม (เธอชื่อกอบัว พ่อทำงานบริษัทเล็ก ๆ ครอบครัวค่อนข้างจะมีปัญหาทางการเงิน...)"หึ" ตันติกรแค่นหัวเราะในลำคอด้วยใบหน้าที่ดูมีแผนการร้าย(...แม่ของเธอสุขภาพไม่ค่อยดีป่วยบ่อยมาก เธอจึงต้องทำงานหลังเลิกเรียนทุกวัน)"น่าสงสารน้องเขานะ พี่ยังจะ...""อะไรที่กูอยากก็ต้องได้" มาเฟียหนุ่มแทรกพูดขึ้นก่อนที่อี้เฉินจะพูดจบ"ไอ้ชั่ว!" นั้นเป็นคำด่าที่ออกจากของศิลา "ไอ้เชี่ยต้วน!" ตามด้วยหมอคินน์ "ถ้าพวกมึงยังไม่หยุดด่า...กูยิงไส้แตกแน่" ว่าจบ ทั้งศิลา หมอคินน์ และอี้เฉินก็ส่ายหน้าเอือมระอา"พูดต่อ" มาเฟียหนุ่มไม่สนใจเพื่อนเลือกที่จะคุยกับคนในสายต่อ (ใคร ๆ ต่างก็กล่าวเรียกเธอว่า นางฟ้า)"นางฟ้างั้นเหรอ" ตันติกรยกยิ้ม
ติ๊ด ระหว่างที่กอบัวกำลังเดินไปที่ห้องสมุดของคณะเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชั่นสีเขียวก็ดังขึ้น เธอจึงรีบกดอ่านChomthap: วันนี้ฉันคงไม่ได้ไปทานมื้อเที่ยงด้วยนะ:ทำไมล่ะChomthap: ฉันต้องไปติวให้ไอ้เก่งคิดว่าจะกินข้าวกับมันไปเลย ไม่โกรธนะ:ไม่โกรธ ๆ ไว้เจอกันนะChomthap: ครับหลังจากจบการสนทนานักศึกษาสาวก็เปลี่ยนเส้นทางไปที่โรงอาหารแทน ระหว่างทางเธอก็เจอเข้ากับชายหนุ่มสองคนที่ลักษณะการแต่งกายสวมใส่ชุดดำทั้งตัวเดินตรงเข้ามาที่เธอ"คุณกอบัวใช่ไหมครับ" เขาเอ่ยถามอย่างสุภาพแต่ใบหน้าและท่าทางก็ทำให้หญิงสาวกลัว"ชะ ใช่ค่ะมีอะไรหรือเปล่าคะ" ถึงแม้จะหวาดกลัวแต่เธอก็เลือกที่จะตอบพร้อมกับถามกลับไป"คุณต้วนอยากเจอคุณครับ" หัวคิ้วงานย่นเข้าหากันด้วยใบหน้าสงสัย"เขาเป็นใครเหรอคะ" กอบัวกล่าวถามทำให้ชายทั้งสองหันมองหากันด้วยสีหน้ามึนงง"คุณไม่รู้จักคุณต้วน?" นักศึกษาสาวส่ายหน้ารัว ๆ "อืม ถ้าคุณได้เจอก็คงรู้จักเอง...เชิญครับ" หนึ่งในชายหนุ่มชุดดำผายมือให้นักศึกษาสาวเดินไปยังรถหรูที่จอดรออยู่"บัวไม่ไปค่ะ" หญิงสาวก้าวขาถอยหลังทำท่าเตรียมจะวิ่งชายหนุ่มชุดดำจึงรีบคว้าแขนเธอไว้"อย่าขัดขืนเลยครับ..." ชายชุดด
ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าหนักเดินเข้ามาภายในโกดังแล้วไปนั่งบนเก้าอี้พร้อมกับหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบก่อนจะพ่นควันที่ขาวขุ่นพวยพุ่งออกมา "เตรียมของส่งให้ลูกค้าเรียบร้อยแล้วใช่ไหม" มาเฟียหนุ่มกล่าวถามลูกน้องที่เปรียบเสมือนเป็นมือขวา"เรียบร้อยแล้วครับ" กฤษตอบกลับด้วยสีหน้าดูกังวลทำให้เจ้านายหนุ่มย่นคิ้วจ้องมาที่เขา"มีอะไรก็พูดมา" "ลูกค้าเปลี่ยนสถานที่ส่งของ" มาเฟียหนุ่มสูบบุหรี่แล้วพ่นควันออกก่อนจะพูดขึ้น"ที่ไหน" เขาไม่ได้มีความกังวลใด ๆ เพราะเรื่องแบบนี้คนอย่างเขาผ่านมาเยอะแล้ว"เอ่อ...ที่ท่าน้ำyou" หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยสีหน้าสงสัย มาเฟียหนุ่มรู้ดีว่าท่าน้ำที่พูดถึงเป็นเขตพื้นที่อริของเขา ซึ่งมีการทำข้อตกลงกันมาก่อนหน้าว่าต่างฝ่ายห้ามล้ำเขตกันและกัน"คุณต้วนคิดว่ามันแปลก ๆ ไหมครับผมรู้สึกว่า.." มือขวารู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล จึงอยากที่จะเสนอยกเลิกการส่งของในครั้งนี้"ติดต่อทางนั้นบอกว่าเราแค่ไปส่งของ" มาเฟียหนุ่มแทรกพูดขึ้น ถึงว่าเขากับอริจะไม่ค่อยลงรอยกันแต่ก็ไม่เคยที่จะทำร้ายกันลับหลัง จึงเชื่อว่าถ้าขอเจรจาก่อนคงไม่มีปัญหาอะไร"ถ้าทางนั้นไม่ยอมล่ะครับ" "กูจะเป็นคนไปเอง" ว่าจบ มา
รถยนต์คันหรูราคาเหยียบแปดหลักขับตรงมายังโรงพยาบาลสัตว์ชื่อดัง กอบัวนั่งอุ้มลูกสุนัขที่เพิ่งช่วยชีวิตมาสายตามองไปยังด้านนอกผ่านกระจกรถ ความรู้สึกทั้งดีใจที่ได้เลี้ยงลูกสุนัข แต่ทว่าเมื่อนึกถึงเรื่องที่ได้ตกลงกับมาเฟียหนุ่มเมื่อกี้ก็มีความกังวลใจเล็กน้อย'ถ้าฉันอนุญาตให้เลี้ยง...เธอจะตอบแทนอะไรฉัน หืม?''พี่จะให้บัวตอบแทนอะไร บัวยอมทุกอย่างเพียงแค่พี่ยอมให้เลี้ยงลูกสุนัขตัวนี้' เธอกล่าวโดยไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของมาเฟียร้าย'ก็ได้ฉันจะให้เธอเลี้ยง...' มาเฟียต้วนกระตุกยิ้มร้ายทำให้กอบัวฉุกคิดขึ้นทันที '...เรื่องตอบแทนฉันจะบอกเธอทีหลัง' ร่างบางก้มหน้างุดรู้สึกหวั่นวิตก หัวใจส่งสัญญาณที่ไม่ดีขึ้นมา "เธอจะเรียกมันว่าอะไร" กอบัวตกใจสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ ๆ ตันติกรที่นั่งข้าง ๆ ก็พูดโพล้งโดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย "ต้วน" กอบัวพลั้งปากพูดไปโดยไม่ทันได้คิด"เธอว่าอะไรนะจะให้หมาชื่อว่าต้วน?" ทำให้ตันติกรมีสีหน้าไม่พอใจเป็นอย่างมาก "มะ ไม่ใช่ค่ะ บัวไม่ได้ตั้งใจที่จะตั้งชื่อลูกสุนัขว่าต้วนค่ะ...." หัวคิ้วย่นเข้าหากันด้วยใบหน้าราวกับคิดอะไรบางอย่าง"...แต่ก็เหมาะดีนะคะ" เธอก้มหน้าแล้วเอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบารา
"กอบัว" ร่างบางสะดุ้งโหย่งด้วยความตกใจ ระหว่างที่กำลังเดินขึ้นไปบนตึกของคณะ จู่ ๆ ก็มีเสียงที่คุ้นเคยขานชื่อเธออย่างชัดเจนพร้อมกับวางมือบนไหล่มนอยู่ด้านหลัง"จอม!" กอบัวเบิกตาค้างมองหน้าชายหนุ่ม"เพราะเงินสินะ.." สายตาคมตวัดไปมองท้ายรถคันหรูราคาแพงเหยืยบแปดหลักที่เพิ่งขับออกไป ก่อนจะหันมาไล่สำรวจการแต่งกายบนเรือนร่างของหญิงสาว"....ได้อะไรกับมันมาบ้างล่ะ" กอบัวได้แต่ก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้าสบตาเพราะความละอาย ที่ไม่สามารถพูดความจริงให้กับอดีตแฟนหนุ่มฟังได้ "บัวขอไปเรียน" จึงเลี่ยงที่จะสนทนากับเขาด้วยเหตุผลหลาย ๆ อย่าง หนึ่งในนั้นก็เรื่องที่มาเฟียหนุ่มข่มขู่มา "ฉันคิดมาตลอดว่าเธอคือนางฟ้า...." ระหว่างที่ร่างบางกำลังจะก้าวขาเดินคำพูดของชายหนุ่มก็ทำให้เธอหยุดชะงัก"....ที่แท้ก็นางบำเรอ" คำพูดของจอมทัพทำให้ความรู้สึกภายในใจรวดร้าว กอบัวได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บปวด ก่อนจะก้าวขาเรียวเดินจากไป "ฮึก..ฮือออ" กอบัวทรุดตัวฟุบลงร้องไห้โฮอยู่ในห้องน้ำ เพียงเพราะคำนั้น 'นางบำเรอ' เสียบค้างอยู่ในส่วนลึกของหัวใจที่ตอนนี้ยังไม่สามารถดึงมันออกได้ ใช่แล้ว ตอนนี้สถานะของเธอก็ไม่ต่างกับที่อดีตแฟนหนุ่มพู
หลังจากทานข้าวต้มทานยาเรียบร้อย กอบัวก็ขอเข้ามาพักในห้อง และจัดแจงเก็บข้าวของส่วนตัวที่บอดีการ์ดนำมาให้เธอริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานเมื่อเธอเห็นว่ามีโทรศัพท์มือถือส่วนตัวอยู่ในกล่องของใช้ จึงหยิบมันขึ้นมาดู ซึ่งมีสายโทรเข้า รวมถึงข้อความจากเพื่อน อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยหลายข้อความมาก แต่ที่จะส่งมามากที่สุดก็คงจะเป็นของจอมทัพ "จอม" กอบัวพึมพำเบา ๆ แล้วมองซ้ายมองขวาก่อนจะลุกไปล็อกประตูห้อง จากนั้นก็กดพิมพ์ข้อความส่งไปหาแฟนหนุ่ม: จอม เป็นยังไงบ้าง ปลายนิ้วสั่นเทาด้วยอาการประหม่า สายตาคอยจ้องไปที่ประตูหวาดหวั่นกลัวว่ามาเฟียร้ายจะเข้ามาเห็น ติ้ง~ Chomthap: ฉันไม่เป็นอะไร ตอนนี้เธออยู่ไหนมันทำอะไรเธอหรือเปล่า ให้ฉันไปรับมั้ยกอบัวเปิดอ่านข้อความก็หลับตาลงพร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างโล่งอก แต่ก็ยังมีความวิตกกังวลใจแฝงอยู่ : บัวไม่เป็นอะไรChomthap: เรื่องที่มันพูดหมายความว่ายังไง เธอขึ้นเตียงกับมัน? ตึกตัก ตึกตัก หัวใจดวงน้อยเต้นเร็วถี่เมื่อเห็นข้อความที่เพิ่งส่งมาใหม่ของจอมทัพ เธอเพ่งมองด้วยดวงตาที่แดงก่ำราวกับจะร้องไห้ รู้สึกลำบากใจกับคำถาม: จอม.....เราเลิกกันเถอะระหว่างที่ปลายนิ้วเรีย
ตันติกรมองหน้าอกอวบอั่นเกินขนาดภายใต้บราเซียร์ตัวสีชมพูอ่อนปกปิด พร้อมกับเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย"หน้าอกเธอมันใหญ่เกินตัวจริง ๆ" คนตัวเล็กพยายามกระเถิบร่างออกห่าง แต่ไม่สามารถขัดขืนเขาได้เลย มาเฟียหนุ่มผลักเธอนอนแผ่หลามิอาจปกปิดความอวบอั่นช่วงบนเอาไว้ได้"ฮึก..ฮือออ อย่าทำบัวเลยนะคะ" แววตาและน้ำเสียงที่สั่นระริกบ่งบอกออกมาให้คนตัวโตรับรู้ว่าเธอกลัวเขามาก"กลัว?...." มาเฟียร้ายเลิกคิ้วถามแล้วแสยะยิ้ม ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาที่มีเส้นเลือดปูดโปนบีบเคล้นหน้าอกอวบขาวอย่างแรง แม้ว่าคนที่ถูกกระทำจะปัดป่ายก็ไม่สามารถต้านทานแรงของเขาได้ "...ฉันจะเอาจนกว่าเธอจะหายกลัวล่ะกัน" "ฮีก..ฮือออ" กอบัวได้แต่นอนร้องไห้น้ำตาไหลทะลักออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอจำยอมกับโชคชะตาโดยที่หนีไม่ได้ ตันติกรชักสีหน้าเบื่อหน่ายพร้อมกับพ่นลมหายใจเฮือกใหญ่"ทำไมต้องร้องด้วยว่ะ..." มาเฟียหนุ่มพูดขึ้นพลางก็ดันตัวขึ้นจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเอง รวมถึงใช้มือใหญ่หนาดึงกระโปรงพลีทออกให้พ้นทางอย่างทุลักทุเล"...แค่นอนให้ฉันกระแทกจะตายหรือไง" สายตาหื่นกามฉายชัดเมื่อได้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าตรงหน้า มาเฟียหนุ่มไม่สามารถปฏิเส
เช้าวันต่อมาคนตัวเล็กขยับกายขณะที่นอนอยู่บนโซฟาขนาดพอดีตัว เธอลืมตามองบนเพดานก็ทำให้รีบหยัดกายลุกขึ้นตวัดสายตาไปยังเตียงนอนผู้ป่วย ก็พบว่าคนที่นอนอยู่ยังคงหลับสนิท ใบหน้าสดใสคลี่ยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะหันไปยังเตียงของญาติสำหรับเฝ้าไข้ก็พบกับความว่างเปล่า"พี่ต้วนยังไม่กลับ?" กอบัวพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ด้วยความโล่งใจแฝงรู้สึกดีใจที่ตื่นมาไม่ต้องพบหน้าคนที่เธอไม่อยากเข้าใกล้ด้วยความรังเกียจ ปลายเท้าเรียวสวยเปลือยเปล่าเหยียบลงที่พื้นกระเบื้องก่อนจะเปิดกระเป๋าขนาดปานกลางล้วงหยิบผ้าขนหนู เสื้อผ้า รวมถึงของใช้ส่วนตัวแล้วเดินไปยังห้องน้ำหลังจากกอบัวทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำเรียบร้อยเธอก็ก้าวเดินออกมาดวงตากลมตวัดไปเห็นผู้เป็นแม่ได้พลิกกายลุกขึ้น จึงรีบเก็บข้าวของแล้วไปยังเตียงที่แม่ของเธอนอน "บัวจะพาไปเข้าห้องน้ำค่ะ" สาวน้อยประคองผู้เป็นแม่ลงจากเตียงก่อนจะดึงขวดน้ำเกลือมาถือไว้ก่อนจะพาคนป่วยไปที่ห้องน้ำ "บัวจะรอแม่ตรงนี้นะคะ มีอะไรก็เรียกบัวได้เลย" "ขอบใจจ้ะ" พิไลกล่าวกับลูกสาวแล้วรับขวดน้ำเกลือพลาสติกมาถือไว้ก่อนที่กอบัวจะปิดประตูโดยไม่ให้คนป่วยล็อก ใช้เวลาไม่นานพิไลก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จ ในระหว
ชายหนุ่มทั้งสองที่มีใบหน้าหล่อเหลานั่งดื่มพูดคุยกันไปตามประสาเพื่อนสนิท ในระหว่างการสนทนาสายตาของมาเฟียหนุ่มก็มักจะจ้องมองไปยังชั้นล่างผ่านกระจกใสบานใหญ่"หาเหยื่ออีกแล้วสิมึง" ศิลากล่าวทักด้วยน้ำเสียงยานคางมากขึ้น เนื้อตัวแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ตันติกรหันมาแล้วกระตุกยกยิ้ม"...." โดยที่ไม่ได้พูดอะไร เขายกแก้วเหล้าทรงเตี้ยแกว่งไปมาเบา ๆ ด้วยท่านั่งวางมาดมาเฟียที่คุ้นตาของใครหลาย ๆ คน"แล้วน้องนางฟ้ามึงเป็นยังไงบ้างวะ" จู่ ๆ ประธานหนุ่มก็กล่าวถามหญิงสาวที่มาเฟียต้วนซื้อมาเพื่อเป็นของเล่นแก้เบื่อ"กูซื้อยัยเด็กนั้นมาไว้เป็นของเล่นแล้วล่ะ" ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจ"หึ ของเล่นมาเฟีย?" ศิลาพูดทีเล่นทีจริงด้วยฤทธิ์ของสุราละลายความสุขุมของเขาจนหมดสิ้น มาเฟียหนุ่มก็ได้แต่กลั้วหัวเราะชอบใจกับคำพูดของเพื่อน"เหอะ ๆ" เขาไม่คิดเลยว่าเอกสิทธิ์จะยกลูกสาวให้ง่ายขนาดนี้ เพียงแค่ยื่นเศษเงินไม่กี่ล้าน และยกตำแหน่งในบริษัทซึ่งเป็นในเครือของครอบครัวเป็นผู้จัดการเท่านี้ ก็รีบประเคนลูกสาวเพียงคนเดียวให้เสียแล้ว"แล้วมึงจะเบื่อของเล่นเมื่อไหร่กันวะ" พอได้ฟังจบ หัวคิ้วของมาเฟียหนุ่มมุ่นขึ้น
"ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ" มาเฟียหนุ่มบอกกับพิไลด้วยน้ำเสียง และคำพูดที่นอบน้อมกว่าที่พูดกับสามีของเธอ"เรื่องอะไรคะ" ผู้เป็นแม่กล่าวถามด้วยใบหน้าที่สดใส ต่างจากลูกสาวที่ย่นคิ้วเข้าหากันจนเป็นปมจ้องมองมาเฟียหนุ่มด้วยสีหน้าสงสัยแฝงไปด้วยความหวั่นวิตก"เรื่องลูกสาวของคุณ" ริมฝีปากหนายกยิ้มแล้วตวัดสายตาคมกริบไปที่กอบัว."ยัยบัว?..." พิไลหันขวับไปที่กอบัวด้วยสายตาที่เธอมองมักจะอ่อนโยนและรักใคร่ ไม่ว่าลูกสาวจะทำอะไรผิดเธอก็พร้อมที่จะให้อภัยได้เสมอ"...ยัยบัวทำอะไรให้คุณต้วนไม่พอใจหรือเปล่าคะ" แล้วหันมากล่าวถามเจ้านายกำมะลอของลูกสาวอย่างนุ่มนวล"นิดหน่อยครับ" มาเฟียหนุ่มตอบกลับแล้วกระตุกยิ้มให้กอบัวเห็นถึงความเจ้าเล่ห์ของเขา"ยังไงฉันต้องขอโทษแทนยัยบัวด้วยนะคะ" กอบัวรู้สึกไม่ชอบใจที่ผู้เป็นแม่ต้องกล่าวขอโทษแทนเธอทั้ง ๆ ที่ไม่ทำผิดอะไรเลย หญิงสาวหันไปจ้องเขาอย่างน่ารังเกียจ ทำให้มาเฟียหนุ่มจ้องกลับมาดวงตานิ่ง ๆ ดูน่ากลัวขนลุกแปลก ๆ"ผมต้องการให้กอบัวย้ายไปรับใช้ผมที่คอนโด!" ก่อนจะหันมาพูดกับพิไลด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเดือดดาล "หมะ หมายความว่าอะไรคะ..." หญิงวัยกลางคนมีสีหน้าตกใจ"...ให้บัวไป
มือเรียวที่สั่นเครือกำแก่นกายที่ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ปลายหัวหยักมีสีแดงก่ำจ่อมาที่ริมฝีปาก"อ้าปากสิ" กอบัวหลับตาปี้แล้วอ้าปากครอบแท่งเนื้อร้อนเพียงส่วนหัว ทว่ามาเฟียหนุ่มก็ใช้มือทั้งสองจับศีรษะทุยเล็กไม่ให้เธอมีหนทางต่อต้าน "ฮึก! อื้อ!" เอวสอบกระแทกเข้าโพลงปากเล็ก โดยที่กอบัวไม่ได้ตั้งตัว สร้างความเสียวให้กับมาเฟียต้วนอยู่ไม่น้อย "อ๊อก อื้อออ" ลมหายใจติดขัดเมื่อเจ้าของท่อนเอ็นขยับสะโพกเข้าออกจนสุดความยาว"ซี๊ดดดด ดูดหัวมันด้วย" ตันติกรออกคำสั่งโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายกำลังจะขาดอากาศหายใจรอมร่อกอบัวใช้ลิ้นเรียวตวัดไปมาที่ปลายหัวหยัดไปด้วยความรังเกียจตัวตนของชายหนุ่ม แต่เพื่อที่จะได้พบกับผู้เป็นแม่ เธอจึงยอมทำให้มาเฟียหนุ่มพึงพอใจ "ดูดแรงกว่านี้ อ๊าาา" เขาออกคำสั่งอีกครั้ง ในขณะที่หยดน้ำตาใสอาบสองแก้มจนเปียกชุ่ม เธอยอมรับว่าขยะแขยงและรังเกียจมาเฟียที่โหดร้ายในตอนนี้มาก ไม่รู้ว่าเธอจะต้องทำแบบนี้อีกกี่ครั้ง? นานแค่ไหน? กว่าจะหลุดพ้นจากคนป่าเถื่อน กอบัวข่มตาลงจำใจยอมทำในสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการ เธอดูดส่วนหัวแรงตามสั่งอย่างพะอืดพะอม ความกระสันเสียวทำให้มาเฟียต้วน สะบัดเอวหนากระแทกอัดเข้าอ
"กรี๊ดดดดด ฮึก" หญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บ เมื่อเธอได้สัมผัสแท่งเนื้อร้อนที่มีขนาดใหญ่ยาวกระแทกเข้ามาในช่องทางรักอย่างหนักหน่วงและรุนแรง "หุบปาก" ชายหนุ่มบนร่างของเธอตวาดใส่เสียงเข้มระหว่างที่ช่วงล่วงยังขยับไม่หยุด "เบาแรงหน่อยค่ะ กวางเจ็บไปหมดแล้ว" เธอร้องขอความเห็นใจจากมาเฟียหนุ่มที่มีรสนิยมทางเพศแสนซาดิสม์ "ถ้าเธอยังไม่หยุดร้อง ฉันจะเอาจน...." ตันติกรหลุบตาไปยังกลางกายที่ยังเชื่อมต่อกันอยู่"...หุบไม่ลงเลย" คำขู่ของเขาทำให้หญิงสาวหวาดกลัวจนตัวสั่น เธอรีบปิดปากไม่ส่งเสียงออกมาทันที ปึก! ปึก! ปึก! เสียงเนื้อกระทบกันดังไปทั่วห้อง การกระทำที่รุนแรงต่อหญิงสาวมันช่วยให้มาเฟียหนุ่มคลายความตึงเครียดที่มีก่อนหน้าเป็นอย่างดี "~อ่า~" ร่างกำยำของมาเฟียหนุ่มกระตุกรัว ๆ แล้วตอกอัดกระแทกอีกสองสามครั้ง ก็ได้ปลดปล่อยน้ำคาวสีขาวขุ่นเข้าไปที่เกราะป้องกัน ริมฝีปากหนาแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะถอนท่อนเอ็นยักษ์ที่มีของเหลวสีแดงสดเปรอะเปื้อนไปทั่วลำจากโพลงถ้ำของหญิง มาเฟียหนุ่มลงจากเตียงแล้วดึงถุงยางอนามัยออกแล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี ก่อนจะคว้าผ้าขนหนูสีขาวนวลมาพันเอวแล้วเดินไปยังห้องน้ำ ทิ้ง