"Heh heh, Rose... naaalala mo pa ba ako?" Binigyan siya ni Luciel ng masamang tingin.
“Anong gusto mo? Buksan mo ang pinto!” Kumunot ang noo ni Rose at sinubukang buksan ang pinto, ngunit naka-lock ito.Naniniwala si Rose na si William Chase, ang presidente ng New York Merchant Union, ay nakatulong sa kanyang pamilya na lutasin ang isang problemang dala ng pamilya ni Luciel. Nagbigay ito ng malaking kumpiyansa kay Rose at nagpasigla sa kanyang matibay na saloobin kay Luciel.“Smack!” Sinampal siya ni Luciel sa mukha.Hinawakan niya ang baba niya, kinagat ang kanyang mga ngipin, at mabangis na sinabi, “Ngayon ay nagpapanggap ka sa harap ko! Sino ka sa tingin mo? Kahit itapon kita sa Hudson River, ano ang magagawa mo rito?"Niyugyog niya ito ng malakas. Pinihit niya ang kanyang leeg upang subukang makawala, na naging sanhi ng pag-agos ng dugo mula sa sulok ng kanyang bibig.“Rose!” Niyakap siya ni Suzan na may pagKen! Napaisip si Donald at kinilig sa tunog ng kanyang pangalan. Natural na narinig niya si Ken noon at isa itong kagalang-galang na tao. Alam din niya na gaano man kayaman o kapangyarihan ang isang tao, kailangan nilang maging magalang kay Ken. Hindi sila mangangahas na saktan siya.Noon pa man ay gusto ni Donald ang pagkakataong makilala si Ken, ngunit hindi niya magawa dahil sa kanyang limitadong katayuan. Hindi niya inaasahan na magiging ganito ang unang pakikipag-usap niya kay Ken.Natigilan si Donald. Napalunok siya ng mariin.Bagama't simpleng pangungusap lang iyon, at hindi niya matiyak na si Ken ang nasa telepono, ilang tao ang maaaring direktang tumawag sa internal line ng isang hotel sa pamamagitan ng external na telepono? Si Donald ay isa ring beteranong negosyante. Paanong hindi niya malalaman sa tinig ng lalaki kung ang kabilang partido ay tulala o hindi?“Ano ito? Wala bang silbi ang mga salita ko?" Tanong ni Ken sa malalim na boses. Ang pang
“Hindi, hindi.” Naisip ni Rose ang night market kung saan napagkamalan sila ng matandang babae na mag-asawa. Kahit na nakita niyang ang mga bracelets ay galing sa matandang babae ay ayaw niyang aminin."Oo sila na." Hinila ni Suzan ang kamay ni Rose at ipinatong ang isa sa mga ito sa kanyang pulso. “Tingnan mo.”Sinulyapan ni Rose ang bracelet sa kanyang pulso, ngunit ayaw pa rin niyang aminin."Sir, pwede ko bang itanong kung paano nakapasok ang dalawang bracelet na ito sa kotse?" Tanong ni Suzan sa isang binata habang hawak ang mga banda.“Hindi ko alam.” Inagaw ng binata ang mga bracelet sa kanyang mga kamay. Kitang-kita niya sa pag-uusap nina Suzan at Rose na ang mga bracelets ay pag-aari ng kanilang amo at malamang na nalaglag niya ito kanina. Dahil sila ay pag-aari ng kanilang amo, kailangan nilang alagaang mabuti ang kanyang mga gamit.Sa sobrang pagmamadali ng binata ay kinamot niya ang kamay ni Suzan. Naghihinala
Sina Vivian, June, at ang mga staff ay magkasamang nakaupo at nagkakasiyahan sa nakakarelaks na kapaligiran ng bar.“Sige, hindi ko na sasayangin pa ang oras mo sa pakikipag-usap. Umuwi na tayo para matulog!” Biglang sabi ni Vivian na may seryosong ekspresyon.“Nakagawa na ako ng kasunduan na ibenta ang lugar na ito sa isang taga-lungsod. Ilang araw na lang, siya na ang mag-take over sa bar,” mahinahong ngiti ni Vivian sa lahat. Ngunit ang kanyang balita ay labis na nakakagulat na nagdulot ng kaguluhan sa mga tauhan.“Vivian, hindi namin papasukin ang bagong boss!” sigaw ng isa sa kanila.“Wag kang magbenta ng Angel bar! Huwag!” sabi ng isa pa."Tama, kung ang bagong boss ay maglakas-loob na pumasok, bubugbugin ko siya at itapon!" sabi pa ng isa.Magkahalong lungkot at excited ang mga mukha nila. Maganda ang pakikitungo sa kanila nina Vivian at June sa Angel bar. Nang marinig nilang naibenta na ito, naramd
“Aargh. Bitawan mo ako!” Nang makita ang mukha ni Henry na nakatingin sa kanya, natakot si Vivian kaya ipinikit niya ang kanyang mga mata at pilit na pilit na kumawala sa mga braso nito. At hindi lang siya. Matindi ring nagpupumiglas ang apat na waitress para makalayo sa mga kaibigan ni Henry.Magulo ang eksena at lahat ng nanonood ay kinilabutan."Damn it, bitawan mo!" sigaw ni Vivian.Nandoon din ang mga nobyo ng apat na babae na naghahain ng inumin. Natural, nagalit sila nang makita nila ang kanilang mga nobya na niloloko. At ang iba pang mga boys na nanonood ay pawang mga lalaking mainitin ang dugo sa edad na bente. Siyempre, nakaramdam din sila ng galit sa pag-uutos ng mga bully na ito.Nang walang anumang babala, ang ilang mga lalaki ay sumigaw at sumugod kay Henry at sa kanyang mga kaibigan.Nagulat si Henry at ang iba pa at agad na binitawan ang mga babaeng hawak nila. Habang sumusugod ang ilang kabataang lalaki kay Henry, nakatayo sa har
Nang makita nila ang matinding sugat na ginawa ni Alex kay Slayer, nagulat ang lahat. Nang makita ng mga babae ang lahat ng dugo, nagsisigawan sila at itinapon ang kanilang mga sarili sa mga bisig ng kanilang mga nobyo.Natigilan din si Henry at ang kanyang mga kaibigan. Gusto nilang manood ng magandang laban ngunit tiyak na hindi nila hinulaan ang resultang ito. Medyo nataranta si Henry.“Ano pang hinihintay mo? Tumawag ka ng pulis,” singhal ni Alex sa bartender.Tumugon ang ilan sa mga nakapaligid na lalaki sa pamamagitan ng paglabas ng kanilang mga telepono upang i-dial ang 911.Nang makitang tinawag na ang pulis, sumigaw si Henry sa kanyang mga kaibigan, “Bilisan mo. Kailangan na nating pumunta.” Mabilis niyang inakay ang mga ito palabas ng bar. Wala sa kanila ang tumigil para tingnan si Slayer.Hawak ang nasugatang balikat, sinubukang umalis ni Slayer, ngunit hinarang siya ng mga binata sa bar.Nakita ni Alex kung ano ang na
Nang makita ni Vivian ang pagbabalik ni Alex at ng kanyang anak na si Monica, malinaw sa kanya na magkaibigan na sila. Nagulat siya, at bagama't hindi niya alam kung paano ito nangyari, napakasaya niya.Iniwan ni Alex si Monica kasama si Vivian at umalis.Lumipas ang sumunod na tatlong araw gaya ng dati. Wala pa ring narinig si Ken Stokes na kapaki-pakinabang tungkol kay Debbie.Araw-araw pumunta si Alex sa Ramsey Lake at umupo sa bato kung saan sabay silang kumain ni Debbie ng seafood risotto. Tulala siyang tumingin sa lawa.Dahil wala pa rin si Debbie, nagtapos ang mga kaklase niya sa Preston University nang wala siya. Pinanood sila ni Alex na hila-hila ang kanilang mga bagahe sa likuran nila habang papalabas sila ng paaralan sa huling pagkakataon. Habang ipinagdiwang nila ang kanilang mga tagumpay at pinupuri ang isa't isa sa kanilang mga grado, lalong lumalim ang sakit ni Alex.Isang partikular na araw, nakaupo siya sa bato habang nakatingin sa lawa nang
Pagkalabas ng paaralan, tumakbo si Alex sa direksyon kung saan nakita niya ang dalawang kriminal na tumatakas sa CCTV.Gamit ang kanyang intuwisyon upang magpasya kung saan siya pupunta, tumakbo siya ng higit sa isang kilometro. Sa isang makipot na intersection, huminto siya nang bigla niyang narinig ang mahinang mga sumpa at halinghing. Nakatutok ang kanyang tingin habang tumatakbo patungo sa mga ingay. May nakita siyang dalawang lalaki na nakatayo sa tabi ng isang van.“Sila na,” bulong ni Vivian. Sinundan niya si Alex, at nakilala niya ang dalawang lalaki mula sa CCTV film. Sila ang kumuha kay Monica.Parehong may sakit na ekspresyon sa mukha ang dalawang lalaki. Ang isa ay nakahawak sa bewang at ang isa naman ay hinihimas ang ulo. Parang pareho lang silang nabugbog.Hindi nag-atubili si Alex habang nagmamadaling lumapit sa kanila.Sumigaw siya, "Mga bastos kayo. Papatayin kita.” Nang makita ng mga lalaki si Alex na sumusugod sa kanila,
“Sige, huwag mo nang isipin ngayon. Subukan mong kumalma." Nang makitang nabalisa si Slayer, hinawakan ni Alex ang kanyang mga balikat at sinubukan siyang aliwin. Dahan-dahan, nagsimula siyang mag-relax."May itatanong ako sayo" sabi ni Alex. “Sino sa tingin mo ang tunay na tumitingin sa iyo bilang isang pantay? Si Henry o ako?""Um—" Seryoso itong pinag-isipan ni Slayer saglit at mahinang sinabi, "Ikaw.""Good, good," sabi ni Alex, at pagkatapos ay natahimik siya. Nadama niya na si Slayer ay gumawa ng malaking pag-unlad sa pamamagitan ng pagkakita sa katotohanan."Sa tingin mo ba tama ang sinabi sa iyo ni Henry?" patuloy niya.“Hindi, pero amo ko siya, at iniligtas niya ako. Dapat kong gawin ang sinasabi niya,” sagot ni Slayer.Matatag na sabi ni Alex, “Alam mo na tama ako. Na-brainwash ka na niya. Umaasa ako na makikita mo iyon ngayon at itigil mo na ang pagtulong sa kanya na gawin ang mga kakila-kilabot na bagay na
“Mr. Yates, ang galing mo talaga! Halos hindi lumalabas si Mr. Dreck para batiin ang sinuman”, sabi ng isang tao mula sa karamihan.“Oo, ang Ruby ay isa sa mga nangungunang hotel sa Washington, DC. Ang kayamanan ni Mr. Dreck ay hindi bababa sailang milyong dolyar. Kahit dumating ang mga lokal na mayayaman, hindi siya nagpapakitatao. We're outsiders to him, but not to Mr. Yates”, nakangiting sabi ng isang babae.“May kinabukasan ang pagsunod kay Mr. Yates”, sabi ng isang lalaki na may malaking ngiti.Ang mga bisita ay pawang pinupuri si Lester, ngunit siya ay ngumiti lamang ng alanganin. Wala pa siyaNaisip niya kung bakit pupuntahan siya ni Dreck. Kahit na siya ay may ilang mga nagawa sa kanyapangalan sa Washington, hindi ganoon kalaki ang negosyo niya. Sa mga tuntunin ng kanyang kayamanan, maaaring hindi siyaranggo sa nangungunang tatlong daan sa lungsod.Ngunit, gayon pa man, huminto si Dreck, na
Ibinaba ni Alex ang kanyang kutsilyo at tinidor at tumayo.Nang makita ng grupo na nakasuot siya ng maruruming damit na may gulo-gulo ang buhok na parang lalaki sa isang stall sa kalye, nagsimula silang magbulungan.“Mukhang basag-basag ang lalaking iyon” bulong ng isang babae.“Anong ginagawa niya? Walang galang na pumunta sa pagpupulong na ito nang nakasuot ng ganyan”, sagot ng isang lalaki.“Shh... siguro ayaw ng mga tao na magpakitang gilas, pero mayaman talaga sila. Maraming mayayamanmga taong gustong magpanggap na mahirap”, nudged another.Kalmadong sinabi ni Alex, “Hello, everybody. Ang pangalan ko ay Alex, at nagmamaneho ako ng food truck kasama ang isang kaibiganmagbenta ng mga bagay sa mga lansangan ng Washington, DC Isa sa aming pinakasikat na mga bagay ay pancake.Kung titigil ka balang araw, pwede kitang gawing libre." Isang matamis na ngiti ang ibinigay niya at umupo.Nang matapos
Nakaupo sa likurang upuan ng kotse ang isang lalaking nasa edad kwarenta.Humihihit siya ng sigarilyo, nagbuga ng smoke ring, at sinabing may malumanay na ngiti, “Hindi mo ba nakikita ang batang iyon na mukhang napakasira? Wala yata siyang trabaho. Kailangan niya ng pera ng matandang babae, para makakain siya.”"Ngunit pagkatapos ay pumasok siya sa Ruby Hotel?" sabi ng driver.“Hoy, para kang tanga. Hindi mo ba nakikita na hindi niya kayang kumain? Baka naghahanap siya ng trabaho? I think pumasok siya sa Ruby para humingi ng trabaho bilang security guard or something. Mahirap malaman kung ano ang ginagawa niya,” sagot ng kanyang amo."Matalino ka naman boss." Napakamot ng ulo ang driver at nagtanong, “Nga pala, boss, hindi mo ba ililibre ang lahat sa kanilang pagkain sa Ruby ngayong gabi? Malapit na mag-alas otso. Hindi mo ba kailangan umakyat ngayon?”“Diba ikaw lang ang driver ko, o pinapatakbo mo rin ang schedule
“Salamat,” sabi ni Alex kay Nelly. Hindi siya tumingin sa kanya. Nagpatuloy lang siya sa pagkain“Bakit ka nagpapasalamat sa akin? I think that two women are eyesores,” she said.Medyo nakaramdam siya ng hiya sa kanya. Naisip niya na kung siya lang ang nasa trak niya pagkatapos niyang umalis araw-araw, tiyak na nalulungkot siya."Bakit mo sila pinahintulutan nang husto?" tanong niya, habang nakaupo siya sa isang stool at pinagmamasdan siyaNatigilan siya at sumagot, “Tatanda na kaming magkaklase. Ilang salita lang ang sinabi nilaHindi nila ako sinubukang bugbugin o ano pa man. Ayokong maging katulad nila. Kung magsisimula akong mang-insulto gaya ng ginagawa nila, baka maging katulad nila ako.”“Oh… mas mahaba ang pasensya mo kaysa sa akin. Kung may magalit sa akin, makakakuha ako ng sampubeses na mas nagagalit sa kanila," sabi niya. Wala siyang sinabi.Sa kanyang pitong taong pagsasanay sa kah
Tinitigan ni Leona si Alex, saka dahan-dahang tumayo at lumapit sa kanya. Medyo nataranta ang mga taong nanonood, lalo na si Darryl, na nakakuyom ang mga kamao.May nagtanong, “Anong ginagawa niya? Sigurado, hindi siya ang pipiliin niya?”Sumang-ayon ang kanyang kaibigan, "Mukhang handa niyang sirain ang kanyang pamilya dahil sa isang butil ng mais.""Hindi ako makapaniwala," sabi ng isa pang lalaki.Natigilan din si Alex, at kumirot ang puso niya habang iniisip, sa wakas ay aamin na ba si Debbie na kilala niya ako?Agad siyang lumapit kay Alex, tiningnan siya nang diretso sa mata, ngumiti, at sinabing, “Gusto kong magpasalamat sa iyo. Ang sarap ng mais mo. It made me feel very emotional and, because of this, I know for sure that you are deeply in love with your girlfriend, Debbie. Sobrang naantig ako sa pagmamahal mo. Napakaswerte niya na may nobyo na nagmamahal sa kanya ng kasing lalim ng pagmamahal mo, pero hindi talaga ako siya. Gayunpa
Nang makita ang discomfort ni Alex, napangisi si Darryl at sinabing, “Sige, kunin mo na ang pera. Magagawa mo ito sa iyong telepono. Ang limang daang dolyar ay hindi gaanong."“Naka-freeze ang pera ko, at hindi ko ito mailabas pansamantala,” mahinahong paliwanag ni Alex kay Leona.“Shit, I bet na-freeze ang account niya dahil hindi niya mabayaran ang mga utang niya,” natatawang sabi ni Darryl.May iba pang sumigaw, "Kung nabubuhay ka sa utang, paano sa palagay mo makakalaban mo si Darryl?"Napalunok si Alex nang makita niyang may kahina-hinalang nakatingin sa kanya si Leona. Nag-aalalang sabi niya, “Sa totoo lang, hindi ako nagsisinungaling. Marami akong pera sa aking account, ngunit ang aking card ay naka-freeze.”Humalakhak si Darryl at sarkastikong sinabi, “Well, siyempre, naniniwala ako sa iyo. Siyempre, naka-freeze lang ang card mo, at marami kang pera sa account mo.” Ang iba pang mga kumakain ay nak
"Papasukin mo ako. Nandiyan ang girlfriend ko," desperadong sabi ni Alex. Ang isipin na si Debbie ay nakaupo at kumakain kasama si Darryl ay hindi mabata.Sumagot ang maître d', “Girlfriend? Maniniwala ka bang iniisip nitong talunan na may girlfriend siya na kayang kumain dito? Nandito ba talaga ang girlfriend mo?""Oo, malamang kakapasok lang niya. May kasama siyang Mr. Brennan," sabi ni Alex."Ibig mong sabihin Darryl?" sagot ng lalaki at nginisian siya. “You're trying to tell me that the gorgeous girl with Darryl is your girlfriend? Nananaginip ka diba? Mapapahinto ang mga tao sa kanilang hapunan kung papasukin kita doon.”“Talagang girlfriend ko siya,” giit ni Alex.“Okay, okay, so girlfriend mo siya. Pwede bang lumayo ka sa aming restaurant para ituloy ang pangarap mo sa ibang lugar. Stop blocking our doorway, you're affecting our business,” sabi ng lalaki at pilit na tinutulak palayo si Alex.Nakita
Mahigit isang oras sa bus si Alex bago makarating sa mga tarangkahan ng Arlington Heights.“Manong, eto na naman”, sabi agad ng security guard nang makita si Alex.Nakilala siya ng security guard ng Arlington Heights at nagkusa siyang kumustahin. Isang magalang na ngiti at tumango si Alex habang nagtanong ang lalaki, "Hinahanap mo na naman ba si Miss Marvel?"Hindi naman itinago ni Alex. Baka mabigyan siya ng mga security guard na ito ng ilang impormasyon tungkol kay Debbie.Nakangiting sabi ng guard, “Hoy, alam mo naman na medyo nagpapakatanga ka. Pero at least napapasaya mo kami.”Sa kabilang banda, may papalapit na dalawa pang security guard. Nakilala nilang lahat si Alex.Sabi ng isa, "Well, mukhang nandito na naman si Alex para hanapin si Miss Marvel."Sagot naman ng isa, “Tignan mo yung damit niya. Ang kamiseta na iyon ay hindi pa uso sa loob ng isang dekada.”Tumawa ang kasama niya at sinabi kay Alex,
Syempre, hindi siya pinaniwalaan ni Alex.Paanong hindi niya makikilala ang sarili niyang kasintahan? Hindi man niya maisip kung bakit parang hindi siya nito kilala, tumanggi siyang sumuko.Mariin niyang sinabi, “Debbie, bakit hindi mo ako nakikilala? Ako si Alex.”“Alex?” Mukhang nagulat si Leona. Nagtataka siyang tumingin sa kanya habang namumula ito. Hindi niya talaga matandaan na nakilala niya ang binata noon.Sabi niya, “Nakalimutan mo na ba ang araw na magkasama tayo sa risotto ng gulay sa gilid ng Ramsey Lake, tapos bumili ka ng bulok na prutas para sa akin? O kapag sinubukan mong tulungan akong bayaran ang pera ni Mr. Morgan sa pamamagitan ng pagpunta sa trabaho sa restaurant na iyon? Tapos naalala mo sabay tayong nagpagamot sa Harmony Island, tapos bumalik tayo at tumira ng magkasama sa villa? Nakalimutan mo na ba ang lahat ng ito?" Siya ay desperadong sinusubukang ipaalala sa kanya ang kanilang buhay na magkasama.&ldq