Oras na ng uwian ngunit hindi pa rin ako nag-aayos ng aking lamesa.
"Uyy, okay ka lang ba?" nag-aalalang tanong sa 'kin ni Serah.
Kanina pa nila ako sinusubukang kausapin ngunit hindi ko sila pinagtutuunan ng atensyon. Hilaw akong ngumiti at tumango bago muling napatitig sa pintuan ng opisina ni Achetbir.
Mula kanina ay hindi pa s'ya lumalabas roon, ni hindi ko rin napansin kung nagpahatid ba siya ng tanghalian sa loob. Nakaalis na ang kaniyang ina at si Patriza ilang minuto pagkatapos kong lumabas noong umaga. Iniwanan pa nila ako nang matalim na tingin 'tsaka tuluyang naglakad paalis.
Malungkot na tumingin sa akin si Feya. "Minura ka na naman ba?" sabay haplos sa likod ko.
Marahan akong umiling at tiningnan sila.
"Okay lang ako. Medyo nagdamdam lang ako sa ginawang pagmumura sa akin ni Sir," paliwanag ko sa kanila.
Nag-aayos na ng kanyang gamit si Serah nang balingan ako nito ng tingin. "Hindi ka pa ba uuwi? Dati palagi kang nauuna sa 'min ngayon naman ay parang wala kang balak umalis." Pang-uusisa niya.
Sa'n nga ba ako uuwi?
Ngumiti ako at nagsimulang magsalansan ng mga papeles na nasa lamesa ko. "Uuwi na rin ako. Nag-iisip lang," tugon ko.
"Naku! Hayaan mo na si Sir, kung anuman ang sinabi n'ya sa 'yo ay palipasin mo nalang. 'Wag mong damdamin. Sa industriya talagang pinagtatrabahuhan natin kailangan nating magtiis." Pagpapalubag-loob sa akin ni Feya.
"Tama," mabilis na wika ni Serah bilang pagsang-ayon.
Ngumiti nalang ako sa kanila.
Bahala na. Saka na ako mamomroblema kapag pinaalis na niya ako sa kanyang condo.
"'Tsaka ikaw ha, hindi mo naman sinabi na si Mr. Fuerocii pala ang jowa mo." Kinikilig na pangangantyaw ni Feya sa akin.
Nangunot ang aking noo sa kanyang sinabi.
Fuerocii?
Sino 'yon?
"Aaaack! Grabe 'yong yakap moment niyo, girl. Nakakaubos ng hininga sa kilig," gatong na sambit ni Serah.
Do'n palang pumasok ang isang ideya sa isip ko. Fuerocii pala ang apelyido n'ya, hindi man lang ako nakapagpakilala nang maayos. Basta nalang ako kumalas sa kanya at nagpasalamat bago mabilis na bumalik sa 'king pwesto kanina.
"Sige na, mauna na ako." Pilit ngiti na pamamaalam ko sa kanila.
Tulad ng normal kong ginagawa ay nagtawag ako ng masasakyan at nagpahatid sa building kung saan naroon ang condo unit ni Achetbir. Nakiramdam pa ako sa guard kung sakaling pipigilan niya ako sa pagpasok pero isang matamis na ngiti ang iginawad niya sa akin tulad ng kanyang ginagawa no'ng nakaraan.
Wala sa sarili akong sumakay ng elevator at pinindot ang tamang palapag. Hindi ko maiwasang isipin kung paano na kaming dalawa ngayon. Sekretarya niya ako kaya araw-araw kaming magkikita sa opisina. Hindi naman ako pupwedeng mag-resign sa trabaho dahil ako ang sumusuporta sa 'king kapatid sa pag-aaral.
Napabuntong hininga ako at lumabas nang bumukas na ang elevator. Naglakad ako patungo sa unit at pinindot ang password ng pintuan. Madilim at tahimik na pamamahay ang sumalubong sa akin. Sa isang iglap ay tuluyan ko nang naramdaman ang lungkot.
Mula ngayon ay paniguradong marami ang magbabago sa aming dalawa.
Malumbay kong inalis ang suot kong heels at naglakad patungo sa sofa ng hindi binubuksan ang ilaw. Basta nalang ako umupo roon at tulalang tumitig sa labas ng glass wall kung saan nakikita ang liwanag ng buwan at mga ilaw ng matatayog na gusali. Pumasok muli sa isip ko ang mga nangyari kagabi, kung paano kami nagtalik at ipinaramdam ang aming pagmamahal sa isa't isa hanggang sa kung paano 'yon kabilis na naglaho kaninang umaga.
Dalawang taon. Dalawang taon ang basta nalang naglaho na parang bula.
Gusto ko s'yang habulin pero mali, hindi dapat. Wala akong ibang pupwede na gawain kun'di ang bumitaw upang maisalba ang kanyang pangalan.
"Bakit ba kasi ipinanganak akong mahirap? Bakit ba kasi hindi ako sobrang talino para mabilis kong naiangat ang sarili ko?" bulong ko sa aking sarili at mariing napapikit.
Naramdaman ko ang pagbagsak ng mga luha ko makalipas ang ilang segundo.
"Achetbir..." Mahinang pagtawag ko sa pangalan niya at nagsimulang humagulhol sa pag-iyak.
I laid my body on the couch and did a foetal position. Crying silently as time goes by.
"I'm sorry. I didn't mean to," bulong na wika ko na para bang maririnig niya 'to.
I cried and cried until I fell asleep. Nagising ako ng biglang nagliwanag ang bahay. Mabilis akong bumangon at tumingin sa paligid, ganoon nalang ang pag-awang ng aking labi habang nakatingin sa imahe ni Achetbir na nakasandal sa may pintuan.
He looked at me and smirked then took his steps.
"I will get my belongings here," he said.
Nangunot ang noo ko at mabilis na lumapit sa kanya nang asta siyang matutumba.
"Did you drink?"
Inalis niya ang kamay kong nakaalalay sa kaniya at sinamaan ako ng tingin. Tila isang punyal ang tumarak sa aking dibdib ng sandaling 'yon.
"Do not ever laid your dirty filty hands at me," malamig na usal niya sa kabila ng kaniyang kalasingan at muling naglakad patungo sa kwarto.
Yeah, he hates your touch now, Jandie. No, not just your touch, but you entirely.
Kagat-labi ko s'yang sinundan at pinanuod, hindi na nag-abalang lapitan pa siyang muli at tulungan kahit pa madalas ang pagsandal nito sa muntikang pagkakatumba.
He got his luggage and was about to get his clothes when he stopped suddenly and looked at me coldly.
He smirked and licked his lower lip. "On the second thought, why am I the one who'll leave?" he asked with a smug smile.
Nakagat ko ang ibabang bahagi ng labi ko dahil nagsimula 'tong mangatal.
"I-I'll leave then," I said lowly and walked into my cabinet.
"Leave also in my company."
Napatigil ako sa paghahalwat ng mga damit ko nang sabihin niya 'yon. Kung kanina ay labi ko lang ang nangangatal ngayon ay pati na rin ang katawan ko.
Hindi pwede, hindi ako pwedeng mawalan ng trabaho. Kasalukuyan pang nag-aaral ang kapatid ko at ako lamang ang inaasahan nila sa bahay.
Slowly, I turned my body and looked straight in his ruthless eyes.
"You know I-I can't do that, Achetbir," I said, stuttering.
His forehead furrowed. "Then I will fire you," he spoke like it's not a big deal.
Maluha-luha akong umiling at lumunok. "Please, Achitbir, don't do this." I pleaded.
He smirked and licked his lower lip. "Why should I not? It's my company, I can do whatever I want," he stated.
Tuluyan na akong napaluha at lumakad palapit sa kanyang pwesto. Pinagdaop ko ang aking palad at basta nalang lumuhod sa kanyang harapan.
"Gagawin ko ang lahat, pakiusap, huwag mo lang idamay ang trabaho ko. Alam mo naman kung gaano ako inaasahan ng kapatid at magulang ko sa probinsiya." Umiiyak kong pagmamakaawa gamit ang pumipiyok kong boses.
"Get up." He commanded coldly.
Iniangat ko ang aking paningin sa kanya. Umiigting ang kaniyang panga at madilim ang kanyang paningin sa akin.
"I said get up." He repeated.
Sa takot na mainis siya ay mabilis akong tumayo.
"You want to stay?" he asked coldly, staring at me with his emotionless eyes.
Mabilis pa sa alas-kwatro akong tumango bilang pagsagot sa kanyang tanong.
He walked onto our bed and sit on it. Pinagkrus niya ang kanyang binti at braso habang mariing nakatitig sa akin.
"I don't need this condo, it will just remind me of your fvcking betrayal," he spoke as he roamed his eyes around.
Tulad kanina ay tila punyal iyong tumarak sa dibdib ko at wala akong ibang pwede na gawain kun'di ang tanggapin ang bawat pagsaksak n'yon.
Natigil sa 'kin ang kanyang malamig na paningin. "I'll give this freaking condo to you and let you stay in the company," he said without any humor.
Hindi ko alam kung bakit sa halip na matuwa ay matinding kaba ang naramdaman ko sa sandaling 'to.
Pakiramdam ko ay masasaktan ako sa magiging kapalit sa lahat ng kanyang pagbibigay.
I swallowed hard and forced myself to speak.
"A-Anong kapalit?"
My heart pounded that fast when I saw an evident desire in his eyes.
He smiled devilishly and stared at my body. "Strip," he said simply.
Hindi ko napigilan ang pag-awang ng labi ko at bahagyang panlalaki ng aking mata sa pagkabigla.
"C-Come again?" I asked, stammering.
Tamad niyang itinukod sa bawat gilid ang kanyang kamay habang walang emosyon na nakatingin sa akin.
"Strip, Miss Mendoza, give me a show."
(WARNING: MATURED CONTENT! OH BET KA NAPANGITI? HALA KIRE!)I blinked several times and swallowed hard."What now, Jandie? The time is running." Bakas na ang pagkaubos ng kanyang pasensya habang tamad na nakatingin sa akin.Mariin akong pumikit at huminga nang malalim. Sinalubong ko ang kanyang mga mata.If this is your punishment because I hurt you, then I'll gladly accept it.Pinusod ko nang maayos ang buhok ko at mabagal na inalis ang tipay ng aking pang-ibabaw na damit. Hindi ko tinanggal ang paningin ko kay Achetbir habang hunuhubad ko 'to. Muling siyang umayos sa pagkakaupo at ibinalik sa pagkakakrus ang kanyang braso.Nang tuluyan nang naaalis ang pang-ibabaw ko ay isinunod ko namang tanggalin ang aking bra dahilan para kumawala ang may kalusugan kong dibdib. Achetbir's jaw clenched as he stared at my upper body. Mabagal n'yang nilaro ang kanyang labi
MendozaPagtawag ng isang malamig na boses mula sa speaker. Nagpakawala ako nang malalim na hininga at inayos ang aking lamesa."Grabe ha, napapansin ko nitong mga nakaraan, trip na trip kang pahirapan ng boss natin," may panggigil na sabi ni Serah.Pilit akong ngumiti sa kanya. "Ganyan talaga ang life minsan masarap madalas puro hirap." Pagsusumubok kong magbiro.Napangiwi siya habang naiiling naman si Feya sa kanyang tabi."Hanga rin ako sa tatag mo, kung ako 'yan lilipat na ako sa ibang kumpanya," aniya.I stood up from my seat and forced a smile again. "Wala naman kasi akong mataas na pinag-aralan kaya wala rin akong makikitang trabaho na malaki magpasahod katulad nito," mapait kong usal at namaalam na tumingin.Naglakad ako patungo sa opisina ni Achetbir, kumatok muna ako ng tatlong beses 'tsaka marahang binuksan ang pinto. Nakita ko
Tulala akong naglakad patungo sa 'king pwesto at pabagsak na umupo."Uy, ayos ka lang?" tanong ni Serah.Marahan akong lumingon sa kanya at napalunok kasabay nang pamumuo ng aking luha. "H-Hindi ko alam," garalgal kong sagot.Nakita ko ang pag-aalala sa kanyang mukha, si Feya naman ay napalingon din sa aking gawi sa gitna ng kanyang pagta-type sa kompyuter. Mabilis na tumayo ang dalawa 'tsaka ako mahigpit na niyakap."Nandito lang kami, Jandie," bulong ni Serah.Naramdaman ko ang paghagod ni Feya sa aking likod dahilan para pumatak ang mga luha kong pinipigilan mula pa kanina. Tahimik akong napahikbi kasabay nang pag-alala sa nakaraan nami
"Jands. Uy, Jandie."Nagising ako sa marahang pagtapik sa aking balikat. I opened my eyes slowly and saw Serah curiously looking at me."Okay ka lang?" may pag-aalala niyang tanong.Nangunot naman ang aking noo 'tsaka unti-unting pumasok sa aking isip ang lahat. Napabalikwas ako ng bangon at tumingin sa aking relong pambisig."Fvck!" mahinang pagmumura ko nang nakita na malapit nang mag-uwian."This past few weeks palagi ka nalang inaabot ng antok dito sa opisina. Nagpupuyat ka ba?" kuryosong tanong ni Feya.Mabilis kong inayos ang mga natitirang papeles sa aking lamesa at binuhay ang aking PC upang i-encode 'yon."Hindi ko rin alam kahit ako naninibago sa sarili ko, hindi naman ako nagpupuyat," sagot ko habang nanatili ang tingin sa aking kompyuter."Baka naman bumababa ang dugo mo kaya ka nagiging antukin," sambit n
Puting silid ang una kong nakita sandaling iminulat ko ang aking mga mata. Sa amoy palang ng paligid ay nasisiguro kong ospital ang lugar na 'to."Hey," someone spoke beside me.Marahan kong ibinaling ang aking paningin sa kanyang direksyon. "Caster," namamaos kong sambit.Matipid niya akong nginitian bagamat bakas ang pag-aalala sa kaniyang mga mata. "How are you feeling? May gusto ka bang kainin?" magkasunod na tanong niya.Umiling ako 'tsaka sinubukang bumangon mula sa pagkakahiga. Agad naman s'yang tumayo at inalalayan ako sa aking pagkilos. Isinandal ko ang aking katawan sa headboard ng hospital bed at saglit na pinasadahan ng tingin ang sarili ko."Anong nangyari?" usisa ko at inangat ang kamay kong may nakatusok na s'wero."You passed out last night because of too much fatigue and stress," he started exp
"So what's your plan?" Caster asked as we entered his car.Tulala lamang ako na napasandal sa aking inuupuan. "Tell me, trinaydor ko ba ang bansa natin noong past life ko?" tanong ko sa kanya imbis na sagutin siya.He chuckled and disheveled my hair. "Silly, malay mo sadyang pinagbubuhol ng kapalaran ang tadhana niyong dalawa," aniya.Napangiwi naman ako at napailing. Hindi ko pa rin lubos maisip na nangyayari ang lahat ng 'to, para kaming mga aktor at aktres sa pelikula na pinagagalaw ng isang direktor."Biruin mo 'yon. Hindi niya nga ipinutok, itinurok naman sa akin," I murmured."May sinasabi ka ba?" tanong ni Caster habang abala sa pagpapaandar ng kanyang sasakyan."Wala, sabi ko anak ko rin 'to hindi ba? I mean, my egg cell and his sperm united," paliwanag ko.His lips twitched. "Was t
"Ano'ng trip mo?" nakangiwing tanong sa akin ni Serah."Gan'yan ka pala magbuntis, Jandie," segundang wika ni Feya.Napahagikhik pa silang dalawa at nag-apir sa isa't isa."Sige na, hindi na namin ang babasagin 'yang trip mo. Sabihin mo na, it's a prank!" tumatawang panunuya ni Serah.I rolled my eyes at them and got my phone out. Nagpatuloy sa tawanan ang dalawa habang ako naman ay busy sa pagkalikot ng aking telepono."Sige na kasi, Jandie, share mo na sa 'min kahit hindi mo kilala, gusto lang naman namin malaman," usal ni Feya.I gave out a deep sigh and face my phone at them. Tiningnan naman nila 'to hanggang sa unti-unting namilog ang kanilang mata kasabay nang pag-awang ng kanilang bibig."Hindi edit 'to, girl?" Serah asked and snatched my phone.Patukoy sa litrat
Isang buwan na ang lumipas ay ganoon pa rin ang sistema naming dalawa ni Achetbir. Uutusan niya ako ng kung anu-ano at tatambakan ng sandamakmak na papeles sakaling wala na siyang maiutos na ipabili. Laking pasasalamat ko na lamang at nakahanda palagi sa pagtulong si Serah at Feya.Jandie, pumasok ka rito sa opisina.Pagtawag ni Patriza sa speaker. Umirap ako at tiningnan ang mga kaibigan ko na salubong ang mga kilay dahil sa inis."Taray ha, feel na feel pagiging fiancee," singhal ni Serah kasabay ng kanyang pag-irap.Tipid nalang ako na napangiti sa attitude niya at sinimulang linisin ang aking mesa. Ugali ko na 'to sa tuwing ipapatawag ako ni Achetbir o Patriza, ayaw ko kasi na iiwanan ko 'tong magulo o nakakalat. Napahigab naman ako pagkatapos kong itabi lahat ng aking gamit. Mukhang nagsisimula na n
"Hijo!" my grandmother exclaimed as she entered my office.Kunot-noo ko naman s'yang tiningnan dahil ito ang unang beses na tila nagmamadali s'ya sa kaniyang kilos.Naglakad s'ya patungo sa 'king tabi at hinawakan ang braso ko. "Sumama ka sa 'kin, may kailangan tayong puntahan," aniya habang pilit akong itinatayo."La, I still have some paper works to do," I said calmly.Namewang naman s'ya at sinamaan ako ng tingin. "Ako pa rin ang boss dito, Achetbir. Baka gusto mong tanggalan kita ng mana." Pagbabanta n'ya sa akin.Napahilot ako sa sintido ko at malalim na huminga. "Where are we going?" I asked while fixing my table."Basta! I need to do this before my flight to Singapore," pahina n'yang wika.My brows furrowed again. "Alin?" pang-uusisa ko."Arggh! Can't you just stop asking and move quickly?" asik niya.&n
"Ang liit niya," naluluha kong usal habang nakatingin sa anak namin ni Achetbir.Narito ako ngayon kasama ang aking ina at kapatid sa labas ng NICU, pinagmamasdan ang munti kong sanggol na lumalaban sa loob. Naka incubator s'ya at may maliliit na wire na nakadikit sa kanyang katawan. Kailangan s'yang obserbahan at bantayan sapagkat hindi pa gano'n kaayos ang kanyang baga.Naramdaman ko ang marahan na paghaplos ni inay sa 'king balikat, nakaupo ako sa wheelchair habang nakatayo siya likuran ko."Tibayan mo ang loob mo anak, magiging maayos din ang lahat," pagpapalubag loob n'ya sa 'kin.Nakagat ko ang aking ibabang labi at mabagal na iniangat ang aking kamay sa salamin na humaharang sa 'min ng anak ko."Hindi ko alam kung sino ba ang da
"You're believing her?" paghihisterikal ng pamilyar na boses."Mom, let me handle this. Kahit ngayon lang, hayaan niyo muna kami ni Jandie," pagod na wika ni Achetbir.Marahan kong binuksan ang aking mata. Hindi ko alam kung pang-ilang beses ko nang nagising sa ospital pero ito na 'ata ang pinaka nakakatakot na gising ko."Ate..."Mabagal kong ibinaling sa pinanggalingan ng boses ang aking paningin at natagpuan ang nanay ko na nakaupo sa gilid ng aking hinihigaan habang nakatayo si Blair sa kaniyang likuran. Tila may isang anghel na dumaan sa silid dahil sa biglang pagbalot ng katahimikan. Pare-parehong nakikiramdam sa bawat galaw ng isa't isa.Inangat ko ang aking kamay papunta sa tiyan ko at nanghihinang napapikit nang naramdaman ang kanipisan n'yon."A-Ang anak ko..." Garalgal kong wika at mabagal na iminulat ang aking mata upang tingnan silang lahat. "Nas
"Hey," a soft voice spoke as I felt a gentle touch on my face.Marahan kong iminulat ang aking mata at natagpuan ang maamong mukha ni Achetbir. I roamed my eyes and found myself laying down on my bed. Mabilis akong bumangon at nahihiyang tumingin sa kaniya."Sorry, Sir. Pinahirapan ko pa kayo sa pagbubuhat sa 'kin," ani ko habang palihim na nilalaro ang aking daliri sa kamay."It's okay. Paalis na rin ako, ginising lang kita dahil baka hindi ka pa kumakain. I already prepared your food on the kitchen," he said softly.Magkahalong gulat, pagtataka, saya at pait ang aking naramdaman ng sandaling 'yon. "S-Salamat po," iyon nalang ang aking nasabi dahil sa kawalan ng salita at kalituhan sa kaniyang ginagawa.I know he's doing all of this to clean his conscience, but I can't help it to feel overwhelmed by the way he cares for me, for ou
"Fix your things, we'll be going somewhere." Utos ni Patriza nang nakarating ako sa kaniyang harapan.Hindi ako nakakilos sa gulat at pagtataka."Huwag kang mag-alala, sasabihin ko sa mapapangasawa ko na kasama kita kaya bilisan mo nang kumilos," dagdag niya sa iritadong tono.Wala na akong nagawa pa kun'di ang pumasok ng opisina at kuhanin ang aking bag. Sumunod ako sa paglalakad ni Patriza hanggang sa tuluyan kaming nakalabas ng gusali. Sumakay kami sa nakaabang n'yang sasakyan, gustuhin ko man na tanungin s'ya kung saan ang aming tungo ay sinarili ko na lamang 'yon.Napaayos ako mula sa 'king pagkakaupo nang natanawan ang pamilyar na daan patungo sa bahay nina Achetbir. Mabibilang ko sa 'king kamay kung ilang beses lamang ako nakarating doon ngunit gano'n nalang katalas ang memorya ko upang makabisa ang nadadaanan namin.Nagsimu
"Where's my table?" nagtataka kong tanong sa dalawa kong kaibigan nang wala akong nadatnan na gamit sa 'king pwesto.It's been two days since we got back here in Manila. Ngayong araw ako magsisimulang muli sa pagtratrabaho.Am I fired?"Nako, kahapon pa pinalipat ni Sir sa loob ng opisina niya," tugon ni Serah.Umawang ang aking bibig sa narinig."Nagkaayos na ba kayo?" pang-uusisa ni Feya.Mabagal naman akong umiling bilang sagot."Hala? Ano kaya'ng trip niya ngayon?" naniningkit na bulaslas ni Serah."Hindi kaya nalaman n'ya na tinutulungan niyo ako kaya pinalipat niya 'yong table ko sa loob para masigurado na ako ang tumatapos sa lahat ng trabaho?"Sabay na napatakip ang dalawa sa kanilang bibig at bahagyang nanlalaki ang mata.
"I-Inay," nauutal kong sambit."Tinatanong kita, Jandie," aniya.Naramdaman ko ang paghaplos ni Achetbir sa 'king braso na tila ipinaparamdam sa 'kin ang kaniyang suporta sa pamamagitan n'yon."Sa kwarto nalang po tayo mag-usap, inay."Umangat naman ang kaniyang isang kilay sa pagtataka. "Bakit pupunta pa tayo sa kwarto? Mas magandang pag-usapan natin 'to mismo habang magkakaharap tayo ng ama ng ipinagbubuntis mo," seryosong sabi ng aking ina.Nahigit ko ang aking hininga kasabay nang malakas na pagkabog ng dibdib ko. Nangangatal akong tumuwid sa pagkakatayo at tumikhim upang makapagsalita."H-Hindi po s'ya ang ama..." Pagsisinungaling ko.Gustuhin ko man na aminin kay inay ang lahat ay hindi ko 'yon magagawa sapagkat kasama rin namin si Achetbir. Nanlaki ang mata ni inay at bahagyang umawang ang kanyang bibig."Kung
(WARNING: SLIGHT SPG AHEAD, OO SLIGHT LANG 'WAG DEMANDING)"Hindi n'yo naman po ako kailangang samahan, Sir. Baka po kailanganin kayo sa kumpanya," bulong ko kay Achetbir nang nakaupo na kami sa loob ng sasakyan.Magkatabi kami sa dulong upuan ng van na nirentahan niya samantalang nasa unahan naman namin ang aking ina at kapatid."Stop it, Miss Mendoza. I already have my decision," mariing wika niya.Napabuntong hininga nalang ako at wala nang nagawa pa."Naku! Hijo, salamat talaga ng marami sa pag-aasikaso sa 'kin, napakalaking abala na nang idinulot ko sa 'yo," saad ni inay sa unahan habang nakasalip sa 'ming direksyon.Tipid na ngumiti si Achetbir at umiling ng kaunti. "Okay lang po, masaya po ako na nakatutulong sa inyo," aniya.Napanguso ako at napatingin na lamang sa labas ng sa
"Ate." Sinalubong ako ni Blair ng yakap nang nakapasok ako sa silid na inuukupa nila."Kumusta si Inay? Anong sabi ng doktor?" tanong ko 'tsaka tumingin sa aking ina na mahimbing na natutulog sa hospital bed."Tulad pa rin ng dati, ate. Kailangang bantayan ang kaniyang pagkain pati mga maintenance na gamot," aniya."Wala bang komplikasyon dahil sa atake niya?" Umupo ako sa upuan na nasa gilid ni Inay at maingat na hinawakan ang kaniyang kamay."Awa naman ng Diyos ay wala," tugon niya.Nakahinga naman ako nang maluwag dahil doon."I'll just talk to the doctor." Kinuha ni Achetbir sa aking atensyon.I looked at him and nodded. "Thank you, Sir," sinsero kong wika.Tinanguan niya lang din ako bago tumingin sa aking kapatid at namamaalam na yumuko."Siya