Xamira POVNgayong buong maghapon, lahat ng kailangan ko pinagbibili ko na sa palengke, lahat ng panluto, kagamitan at pagkain ay mayroon na ako. Pati nga malambot na sapin ay mayroon na ako.Ngayong gabi, ako na mismo ang magluluto ng hapunan ko. Ito na talaga isang bagong simula para sa akin dito sa Isla Lalia. Pero sa totoo lang, hindi ko alam kung paano pala magluto.Sa likod ng kubo ko, nandoon ang maliit na lutuan na gawa sa bato at kawayan. Gatungan ito, ayon kay Nanay Karen, pero sa akin, isa lang itong malaking palaisipan. Nilinis ko muna ang paligid, tinanggal ang mga dahon at alikabok, saka maingat na nilagay ang kahoy sa gitna ng lutuan, gaya nang nakita ko sa bahay nina Kalix. Doon lang ako magaling, sa pag-aayos. Pero ang mag-apoy? Ang magluto? Iyon ang problema ngayong kung paano ko gagawin.Napatingin ako sa kaldero at kawali. Nasa gilid ko ang bigas, itlog at kamatis—sapat na para sa isang simpleng hapunan ko. Pero paano ko sisimulan? Sa dami ng bagay na natutunan ko
Tahlia POVMaagang-maaga pa lang nang araw na iyon ay ginising na ako ng malalakas na katok sa pinto ng kuwarto ko. Nakakainis kasi kasarapan pa ng tulog ko, puyat ako kagabi dahil tinapos ko ang pinapanuod kong fantasy series."Tahlia! Hoy, Tahlia, bumangon ka na nga diyan! Kakain na tayo," tawag ni Mama mula sa labas ng kuwarto koNapabuntong-hininga ako at agad na bumangon mula sa kama.“Opo, ayan na, gising na!” sagot ko habang napapairap.Naghilamos at nag-toothbrush muna ako sa banyo ko bago tuluyang bumaba.Pagkababa ko, nakita kong nasa dining area na si Papa, nakaupo sa head seat ng mahabang mesa, habang si Mama naman ay naghahain ng pagkain kasama ang mga kasambahay namin."Good morning, sweetheart," bati ni Papa habang iniinom ang kape niya."Good morning," sagot ko at saka na naupo sa tabi ni Mama.Habang kumakain kami, nagpalitan ng tingin si Mama at Papa bago nagsalita si Mama."Tahlia, pinapatawag tayo ng Lola Flordelisa mo. May mahalaga raw siyang announcement," sabi n
Zain POVMainit ang sikat ng araw, pero hindi iyon alintana ng mga tao sa loob ng bilyaran. Nagsisigawan ang ilan, nagsisipagtawanan at ang iba naman ay seryosong nakatuon sa laro nila. Tulad ng dati, nandito ako sa gilid, nag-aabang kung sino ang mag-uutos sa akin."Zain, pabili nga ng yelo at tatlong bote ng alak sa tindahan sa kanto."Kahit hindi ko pa natitingnan kung sino ang nagsabi, agad ko nang inabot ang perang iniabot sa akin. Kabisado ko na ang trabaho ko rito—utusan, tagabili, taga-abot ng sigarilyo at kung minsan, taga-score din kapag abala ang referee ng laro. Hindi kalakihan ang kita, pero mas mabuti na ito kaysa wala.Mabilis akong tumakbo palabas at tinungo ang tindahan. Nang mabili ko na ang yelo at alak, dali-dali akong bumalik sa bilyaran. Inabot ko na ang pinabibinili nung nag-utos sa akin at hindi na nag-abala pang ibalik ang sukli dahil ganoon naman talaga na nung una palang. Sa ganitong paraan ako kumikita—ang mga baryang natitira ay sa akin na napupunta.Pagba
Tahlia POVHalos isang linggo na akong nakabantay kay Axton sa ospital. Halos hindi na ako natutulog, hindi rin ako makakain nang maayos. Araw at gabi, inaabangan ko ang bawat galaw niya habang hinihintay ang kahit anong senyales na magigising siya mula sa coma.At ngayon, eto na ang araw na pinakahihintay ko.Unti-unting gumalaw ang mga daliri niya, kasabay ng mahinang paggalaw ng mata niya sa ilalim ng talukap nito. Napasubsob ako sa kamay niya, hindi ko mapigilang humagulgol sa sobrang tuwa."Axton…!" tinawag ko siya nang mahina habang mangiyak-ngiyak.Dahan-dahan siyang dumilat, kita ko ang pagkalito sa kanyang mata bago ito napuno ng pagod at lungkot."Tahlia…" mahina niyang tawag sa akin at doon tuluyang bumagsak ang luha ko.Dali-dali kong tinawag ang doktor at mga nurse. Lahat kami sa kwarto—ako, ang mga magulang niya at ang mga doktor—ay punong-puno ng pag-asa. Happy na kami kasi gising na siya. Halos lahat ay nakangiti niya pero kailangan niyang ma-test para malaman kung an
Tahlia POVBinuksan ko ang pinto ng condo ko at agad na pumasok si Zain, tinitingnan niya agad ang buong paligid na parang ngayon lang siya nakapasok sa ganitong klaseng lugar. Malinis, moderno at mahal ang bawat sulok nito kaya hindi na ako magtataka kung bakit parang manghang-mangha siya sa condo ko."Sit," utos ko at saka itinuro ang sofa. "We need to talk."Umupo siya, pero halata ang kaba sa katawan niya. Hindi ko alam kung kinakabahan siya dahil sa akin o dahil hindi pa rin siya makapaniwala na nandito siya ngayon.Kinuha ko ang isang folder sa mesa at ipinatong iyon sa harap niya. Kanina, habang nasa biyahe ako, inutusan ko ang secretary ko na igayak agad ang contract sa loob ng ten minutes kaya nakahanda na agad ang contract. "I need a groom."Napakunot ang noo niya. "Oo nga, nasabi mo na nga kanina sa highway.""Pilosopo,"bulong ko. I crossed my arms. "I need a husband. Not a real one—just a fake one."Nagtaas siya ng kilay. "Okay po," maikli niyang sagot. Lasing pa talaga a
Zain POVPinatay ni Tahlia ang engine ng sasakyan niya at lumingon sa akin bago bumaba."You'll stay here for the night. I have things to do, so I'll be sleeping at our mansion," sabi niya habang walang emosyon ang boses. Ang ganda niya talaga. Ang hot pa at putek, ang laki ata ng mga bundok niya sa harap.Hindi ko alam kung matutuwa ako o maiilang na ganito kaganda ang magiging peke kong asawa. Ibig sabihin ay maki-kiss ko siya sa lips kapag kinasal na kami? Sure ‘yon kasi ikakasal kami sa simbahan kasama ang lola at pamilya niya. Ngayon palang ay excited na ako.Bago siya tuluyang lumabas, lumingon siya muli sa akin at nagtaas ng kilay."And Zain," she said with a smirk, "there are CCTVs everywhere. So, if you try to steal anything, I’ll know."Napanganga ako. "Wow. You really think I’d do that?"She shrugged. "I don’t know you well enough to be sure. But I do know that money can tempt people."Napailing ako. "You’re unbelievable.""I know." She gave me one last look before closing
Zain POVMaaga pa lang ay gising na ako dahil pinag-alarm ako ni Tahlia. Ang saya nga kasi may magara at mamahalin akong cellphone ngayon. Siyempre, bigay din ito ni Tahlia para may contact siya sa akin. Sinabi ko kasi sa kaniya kahapon na di-keypad lang ang phone ko. Nakita ko nga na umirap at ngumuwi siya. Ang arte talaga, e.Kaya naman agad-agad ay binili niya ako ng cellphone. Ang nakakatuwa pa, magkapareho na kami ng cellphone ngayon. Bakit, kasi kailangan ko rin daw talagang magpanggap na mayaman din.Nakakasura nga kasi hindi ko agad natutunang gamitin ang ganitong kagara na cellphone.Ngayong araw ay sinundo niya ako sa bahay namin. Mamimili raw kasi kami ng mga magiging gamit ko bilang Zain na mayaman.At sa malaking mall kami nagpunta. Pero, hindi lang basta mall ito, kasi nasa pinakamalalaking mall kami sa buong bansa, may tatlong floors, luxury boutiques at mga mamahaling restaurant na ang presyo ng isang meal ay parang tatlong taon kong sahod sa pagiging kargador ko sa pa
Tahlia POVNauwi na sa bahay nila si Axton kaya naisipan kong galain siya pagkaapos kong asikasuhin ang baliw na si Zain.Ka-stress siyang kasama pero dahil kailangan ko siya para sa sampung bilyong piso, magtitiis ako.Pagdating ko sa bahay nila Axton ay tahimik.Dati, sa tuwing umuuwi siya galing sa ibang bansa, palaging puno ng sigla ang ganitong pagkakataon. Maglalakad siya palapit sa akin, yakap agad at may kasamang pilyong ngiti na para bang wala siyang ibang gustong makita kundi ako.Pero ngayon, bumungad sa akin ang reyalidad na kahit anong gawin namin, kahit anong dasal ang gawin ko, hindi na muling babalik ang dati.Nakita ko siyang naka-wheelchair sa sala, nakatingin sa bintana. Malalim ang iniisip.Hindi ko alam kung napansin niya akong pumasok.“Axton,” mahinang tawag ko sa kaniya.Dahan-dahan siyang napalingon sa akin..Isang matamlay na ngiti ang ibinigay niya sa akin. “You’re here.”Lumapit ako sa kanya habang pilit kong pinapakalma ang sarili ko na hindi maiyak kasi n
Xamira POVNgayong buong maghapon, lahat ng kailangan ko pinagbibili ko na sa palengke, lahat ng panluto, kagamitan at pagkain ay mayroon na ako. Pati nga malambot na sapin ay mayroon na ako.Ngayong gabi, ako na mismo ang magluluto ng hapunan ko. Ito na talaga isang bagong simula para sa akin dito sa Isla Lalia. Pero sa totoo lang, hindi ko alam kung paano pala magluto.Sa likod ng kubo ko, nandoon ang maliit na lutuan na gawa sa bato at kawayan. Gatungan ito, ayon kay Nanay Karen, pero sa akin, isa lang itong malaking palaisipan. Nilinis ko muna ang paligid, tinanggal ang mga dahon at alikabok, saka maingat na nilagay ang kahoy sa gitna ng lutuan, gaya nang nakita ko sa bahay nina Kalix. Doon lang ako magaling, sa pag-aayos. Pero ang mag-apoy? Ang magluto? Iyon ang problema ngayong kung paano ko gagawin.Napatingin ako sa kaldero at kawali. Nasa gilid ko ang bigas, itlog at kamatis—sapat na para sa isang simpleng hapunan ko. Pero paano ko sisimulan? Sa dami ng bagay na natutunan ko
Xamira POVPagkaupong pagkaupo ko sa sahig ng bahay-kubo ko, sinilip ko si Kalix na abala sa ginagawa niyang bago kong pinto. Nakataas ang manggas ng kaniyang lumang damit, kita ang namumutok niyang mga braso habang hinahawakan ang martilyo. Hindi ko mapigilan ang mapangiti. Sa totoo lang, ang galing niyang gumamit ng mga gamit sa pagkakarpintero. Parang sanay na sanay siya. Lalong lumalabas ang pagiging hunk niya.Ibig sabihin pala, isa talaga si Kalix sa nangungunang pogi at hunk dito, ayos sa narinig ko kanina kay Catalina na halatang ayaw sa akin. Maganda sana siya, oo, pero sana pati ugali.“Baka gusto mong ikaw na lang ang gumawa ng bahay ko sa Lux City,” pabirong sabi ko habang nakasandal sa dingding. Pero joke lang iyon kasi hindi na ako babalik doon. Way ko lang iyon para magkaroon naman kami ng pag-uusapan.Napatingin siya sa akin habang bahagyang nakangiti. “Kung may pamasahe ako papunta roon, bakit hindi?” sagot niya bago muling ipinagpatuloy ang ginagawa.“Hindi na ako ba
Xamira POVSa unang tingin, para lang itong ordinaryong tindahan na may lumang karatula na bahagya nang nabubura ang sulat. Pero sa loob, puno ito ng mga makikislap na bagay, mga gintong pulseras, kuwintas na may maliliit na bato at mga hikaw na may disenyo ng perlas. Isang maliit pero cute na sanlaan at bentahan ng mga alahas sa gitna ng palengke ng Isla Lalia ang pinuntahan namin ngayon ni Kalix.Sinamahan ako ni Kalix dito sa palengke para na nga magawa na ang plano naming gawing safe na ang bahay-kubo ko. Tahimik lang siya habang pinagmamasdan ko ang bawat sulok ng tindahan. Hindi ko alam kung paano magsisimula, pero ang matandang lalaking may makapal na salamin sa mata ang siyang nag-abot sa akin ng maliit na tray kung saan ko dapat ipatong ang pares ng hikaw ko.Bago ko pa mailapag ang mga iyon, nakita kong kumislap ang mata ng matanda. Alam niyang hindi ordinaryong alahas ang dala ko. Galing kasi sa Lux City ang hikaw ko. Regalo ito sa akin ni papa noong birthday ko. Alam kong
Kalix POVNang magising ako, tumagilid ako at sinilip ang bintana, putarages, tanghali na pala! Napamura ako sa sarili ko. Sayang ang isang araw na kita sa pangingisda, lagot na naman ako sa tatlo.Nagmamadali akong bumangon at lumabas ng kubo. Agad naman akong sinalubong ng tatlong mukhang hindi ko gustong makita sa ganitong oras—sina Buchukoy, Buknoy at Tisay. Nakapamewang si Tisay, si Buchukoy naman ay nakataas ang kilay at si Buknoy ay umiiling habang nakahalukipkip.“Hoy, Boss Kalix! Anong oras na?!” sigaw ni Buchukoy.“Sayang kita natin!” sabat ni Buknoy. “Tamad ka na naman! At ‘di mo man lang kami in-inform na hindi tayo pupunta sa laot?” iritadong dagdag ni Tisay.Napakamot ako sa batok at napabuntong-hininga. “May rason naman ako.”Mainam na alam nila para ma-gets naman nila kung bakit napuyat ako.“Anong rason? Sige nga,” sabay-sabay nilang tanong.“Muntikan nang manakawan si Xamira kagabi. Napansin ko ‘yung mga tingin ng tao sa alahas niya kahapon habang nagtitinda tayo ng
Xamira POVNagising ako na medyo magaan na ang pakiramdam. Hindi ko akalaing makakatulog ako nang mahimbing sa maliit na kubo sa tabi ng bahay nila Kalix. Malamig ang hangin kahit sarado ang bintana at presko ang pakiramdam ko kahit na matigas pa rin ang higaan ko, pero sobrang appreciate naman ang pagbigay ng sapin at unan nila Kalix sa akin.Ngayon, para akong niyayakap ng isla Lalia, binibigyan ako ng pagkakataong magsimula ulit. Bad trip nga lang ‘yung trip nung mga magnanakaw sa barko.Paglabas ko, naamoy ko agad ang halimuyak ng mga bagong biyak na buko. Sa tapat ng kubo nila Kalix, nakita ko si Mang Felix na abala sa pagbubukas ng mga buko gamit ang isang matalim na itak. Bawat bagsak ng itak sa matigas na bao, bumubukas ang laman ng buko, tumatagas ang sabaw nito pababa sa isang malaking balde.“Magandang umaga po, Mang Felix.” Bati ko sa kaniya sabay ngiti.Napatingin siya sa akin at ngumiti. “Magandang umaga rin, hija. Ang aga mong nagising.”Sakto namang lumabas si Aling Ka
Xamira POVNagising ako na medyo magaan na ang pakiramdam. Hindi ko akalaing makakatulog ako nang mahimbing sa maliit na kubo sa tabi ng bahay nila Kalix. Malamig ang hangin kahit sarado ang bintana at presko ang pakiramdam ko kahit na matigas pa rin ang higaan ko, pero sobrang appreciate naman ang pagbigay ng sapin at unan nila Kalix sa akin.Ngayon, para akong niyayakap ng isla Lalia, binibigyan ako ng pagkakataong magsimula ulit. Bad trip nga lang ‘yung trip nung mga magnanakaw sa barko.Paglabas ko, naamoy ko agad ang halimuyak ng mga bagong biyak na buko. Sa tapat ng kubo nila Kalix, nakita ko si Mang Felix na abala sa pagbubukas ng mga buko gamit ang isang matalim na itak. Bawat bagsak ng itak sa matigas na bao, bumubukas ang laman ng buko, tumatagas ang sabaw nito pababa sa isang malaking balde.“Magandang umaga po, Mang Felix.” Bati ko sa kaniya sabay ngiti.Napatingin siya sa akin at ngumiti. “Magandang umaga rin, hija. Ang aga mong nagising.”Sakto namang lumabas si Aling Ka
Kalix POVTumawag nang maglilinis ng kubo si Aling Purita para makatulog na agad si Miss Xamira doon. Mabilis lang ang nangyari kasi halos limang lalaki ang nagtulong-tulong na malinis ang kubo sa ganoong kadali lang.Habang naglilinis sila, kausap naman nila nanay at tatay si Xamira. Sinabi ni nanay na gusto niyang samahan si Xamira na bumili ng mga gamit sa kubo niya sa maliit na palengke dito sa Isla Lalia. Pumayag naman si Xamira kaya lang wala raw siyang pera. Natuwa lang ako nang marinig na maghahanap muna siya ng trabaho para makabili ng mga gamit niya.Hindi alam ni Miss Xamira na kapag dito sa Isla Lalia ay may alahas, mayaman ka na agad.Pagkatapos malinis ng bahay-kubo, sinamahan ko si Miss Xamira na pumasok sa loob. Gaya nang nasa isip ko, halos malinis at maluwag, walang gamit. Pero may lamesa sa sala, may mahabang upuan sa dining area at sa kuwarto ay may papag.“Para makatulog ka, ikukuha kita ng sapin sa amin, marami naman extra sina nanay at tatay,” alok ko sa kaniya.
Xamira POVWala na akong ibang mapupuntahan. Kaya sumama ako sa kanila, umaasa akong kahit papaano ay may patutunguhan ang araw ko. Habang naglalakad kami, nagpakilala sila isa-isa sa akin. Ang morenong lalaki ay si Kalix, ang lider ng grupo ng mga mangingisda. Si Buchukoy naman ang madaldal at makulit. Si Buknoy, na may matangos na ilong, ang joker sa grupo. At ang nag-iisang babae sa kanila, si Tisay, na tinawanan lang ako nang tanungin ko kung siya ba ang girlfriend ni Kalix. “Tibo ako, bhe. Hindi ko bet si Kalix, yuck!” aniya na ikinatawa ng lahat.Napag-alaman ko na hindi raw ito ang unang beses na nangyari na may ninakawan ang Pitchi, Nunoy at Budidang na iyon. Karamihan daw sa kinukuhan nilang maleta ay ‘yung alam nilang mayaman talaga.Ang sabi pa nila, tanging ang tatlo lang na iyon ang nakakarating sa mga city kasi kayang-kaya nilang bumili ng ticket. Naalala ko, halos fifty thousand ang ticket papunta rito kaya para sa kanila ay mahal na talaga iyon, pero sa akin, wala lang
Xamira POVPagmulat ng mga mata ko, agad akong napabangon. Parang may mali kasi. Pakiramdam ko ay may kulang. Tumingin ako sa paligid. Napakunot-noo ako nang mapansin kong wala ang maleta ko.Oh, shit, hindi ito puwede!Napasinghap ako, habang unti-unti na akong kinakabahan. Naisip ko, nandoon lahat ng damit ko, ang ilan sa mahahalagang gamit ko.Agad akong bumangon at nilibot ko ulit ng tingin ang buong paligid. Ang tanging natira sa akin ay ang suot kong kwintas, relo, hikaw, singsing at ang cellphone na nasa bulsa ko. Ang iba? Wala na talaga, tangina.Dali-dali akong lumabas ng kuwarto ko. Sakto namang abala na ang lahat sa pagbaba. Nasa Isla Lalia na pala kasi kami. Nakita ko ang ilan sa mga pasahero na nagmamadaling bumababa, ang iba ay may bitbit pang bagahe. Habang ako naman ay nakatayo lang sa may gilid, namumutla na talaga sa kaba. Paano kung hindi ko na talaga mahanap ang maleta ko?Nilapitan ko ang ilang nakasalubong ko at nagtanong. “Excuse me po, may nakita po ba kayong m