Salamat sa pagbasa :) please keep voting :) thank you.
Diego's POV . "Isn't it too early to buy things for the baby?" reklamo ni Ranger sa tabi ko. I couldn't stop smiling after seeing all these different things for a baby's needs. I couldn't help myself and ended up buying all of them. These are all infant toys, pacifiers, baby bottles, rattles, wooden crib and mat. I have also managed to buy some maternity dresses for Cariena. I hope these will fit her. "Okay lang. Mas mabuting ng laging handa. Boy scout ako, Reeve," pilyong ngiti ko. Napailing na siya. "Yeah, you've got a point. Excite na rin ako sa magiging anak ninyo. Ako dapat ang nasa unang listahan ng mga ninong, okay?" "Sure, Reeve. You will be the father next to me. I promise," I said with an oath. "Dapat lang. Sa lahat ba naman ng binigay ko ay dapat ako ang ikalawang ama ng batang iyan," yabang na titig niya. "By the way, Digs. Here, catch this!" May inhagis siya sa ere at isang susi ito. Mabilis ang pagsalo na ginawa ko at tinitigan ito. "What the heck. Is this your w
Cariena's POV . Kung kailan ay okay na ang lahat saka naman dumating ang kakaibang bangungot sa buhay namin ni Diego. It was a fine day, and we decided to go out using our yacht for fishing. Pinokyo was with us, and we were almost down the boundary of the other island. Malayo na ito dahil isang oras at kalahati ang tinakbo ng yate namin. Inihinto ni Diego ito sa bahagi na kung saan ay maraming isdang malalaki. I crave for a fish that taste meat and most expensive type. Hindi ito nakukuha sa kalapit lang dahil sa gitnang dagat talaga, at nasanay na kami sa ganitong routine at sistema. Hindi na bago ito, dahil madalas na namin na ginagawa ito. May iilang yate at medyo malayo sila sa amin. Mabenta ang lugar na ito sa mga malalaking yate dahil kakaiba na ang dagat dito. Ranger will be here soon. He will join us. Pinokyo and Diego dive underneath the deep blue waters to check if they caught something in the line. Umaangat si Pinokyo at sumesenyas sa akin. Siya rin mismo ang naglalag
Narrator's POV . "One, two, three, four. Come on, Diego!" Linus swore in the back of his mind while pumping Diego's heart. "Dammit, Digs! Come back!" "Shock advise." The defibrillator machine talk and Linus stop giving Diego CPR. He backed out, and then the machine shocked Diego's body. Ibinalik din niya ang kamay sa dibdib ni Diego at walang humpay ang pag-CPR nito. "Enzo, where are you? I need you, bud." He desperately pleads in the line. Linus was fearless when he arrived. When Ranger rang for help, straight away, he used his combat helicopter that could fire a missile at his enemy. He doesn't care anymore about the consequences he will face after this. Ang mahalaga sa kanya ay maisalba ang kapatid niya. But he was too late when he arrived at the location. Ranger's yacht was totally burned. Kilala niya ang yate ng kapatid dahil naka-record ito sa sistema ng high-tech na helicopter niya. Nagtaka siya dahil ang dalawang yate ni Ranger ang nakarehistro at sabog na ang dalawan
Carmella's POV . It's hard to explain everything, and I can't believe this is happening. It's unreal. Kung hindi sana ako umalis at nanatili sa tabi niya, ay siguro iba ang kahihinatnan ng lahat. Siguro buhay pa silang dalawa. Walang humpay ang iyak ni Betty, ang kapatid ni Diego na nasa tabi ko at nakayakap naman si Prince sa akin. Matigas ang tindig at pati na ang hitsura ni Drake. Bakas sa mga mata niya ang matinding galit imbes na luha. Hmp, mga lalaki nga naman. Ang tigas ng puso at ayaw umiyak sa mga sandaling ito. Agad kong pinunasan ang luha ko para hindi mapansin ni Prince ito. Gusto ko sanang ngumiti, dahil pinangako ko ito kay Diego noon na hindi ako iiyak kung mamatay siya. Mali ako, dahil heto, kusang bumabagsak ang luha sa mga mata ko na parang ulan ng langit. Ilang beses na ba na nalagay sa peligro ang buhay niya? Hindi ko na mabilang, at sa lahat ng iyon ay nakangiti siya sa akin dahil hindi pa raw siya sinusundo ni kamatayn. Pero iba na ngayon. Hindi ko na kai
Diego's POV . Eight months ago. "Are you sure about this, Digs?" Drake looked at me seriously, and I nodded. "There's no turning back anymore, Drake. Sa tagal ko sa serbesyo ay alam ko na ang lahat na maaring mangyari sa amin ni Cariena. Wala na akong ibang maisip, Drake, dahil lahat sila ay gustong mawala kaming dalawa. This is the only way for us to survive, Drake. And if luck will be on our side, I believe Cariena and I will survive." "Okay. I will arrange everything. What about the funding that's coming from Ranger?" "He already organised it, Drake. So leave it as it is. I will make sure that a Lawrence will exist in the flesh." At present, after two years. I caress her hand gently and smile secretly. She's getting better each day and loves to hold my hand. Ayaw niyang bitawan ang kamay ko, kaya sa bawat araw na magkasama kami ay wala na akong pag-aalala sa puso. Having my life beside me is enough to go on—enough for us to leave everyone behind. We must survive. It was vi
Cariena's POV . One, two, three, action! Halos ayaw ko na yatang umalis sa puwesto habang pinagmamasdan ang pinakasikat na action Hollywood star na si Tom Holland. Inabangan ko talaga ang paglabas niya, at maraming kaming nag-aabang rito sa lokasyon ng stunt nila. Karga si Lawrence sa bisig ko, ay nauna nang pumalakpak ang bata nang tumakbo si Tom Holland habang hinahabol ng mga kalaban sa likod. "Okay, cut!" saad ng direktor. Ngumiti akong lalo nang inilabas na ang magiging ka-double ni Tom Holland para sa pakikipaglaban. "Double, double, position. And, action!" saad ulit ng direktor. "Go, Papa!" si Lawrence. Mabilis ang pagtakip na ginawa ko sa bibig niya dahil napatingin na ang halos lahat ng cast at mga staff sa amin ngayon. "Be quiet, baby. Papa is working, okay?" Haplos ko sa mukha niya, at kinarga siya nang maayos. Umalis din agad ako sa puwesto at lumipat sa ibang anggulo para mamasdan ko nang maigi si Diego. Kinilig ako, at siguro naging bituin na ang mga mata ko
Diego's POV . I was lucky to be back again in the Philippines after three years. Iyon nga lang sekreto pa rin ito at alam kong hindi na ako nakikilala ng mga tao na dating konektado sa buhay ko. I have changed my looks. My hair is quite long, like Jesus. I have a beard. Enough to make me look more attractive yet, mysterious. Well, according to my wife, Cariena, who is now Joyce, I looked more charismatic in my image. Dammit. Effing shits and biscuits. I'm overloaded with love from Cariena, and I couldn't ask for more. I have a complete and happy family now. Cariena was still the same. She doesn't want to visit the Philippines as of the moment. Maghihintay na lang daw siya hanggang nasa tamang edad na raw si Lawrence. I am here in the place where I want to find a missing puzzle that Reeve left behind. Kinuha ko na ang pagkakataong ito habang nandito ako sa bagong pelikulang ginawa ng isang sikat na action star sa Hollywood. The director again, Mr Brian Macdammon, wants me to be
Simula Melissa Beau POV . "Mahal kita pagka't mahal kita. Iniisip nila ay hindi mahalaga. Mahal kita maging. . . " "Kapre ka man!" Naningkit ang mga mata ko at inis kong tinitigan ang nag-iisang matandang dalagang tiyahin ko. Kahit kailan talaga! Ang hilig niyang sumingit sa bawat birit kong kanta. "Mahal kita maging sino ka man!" Taas ng boses ko at natawa lang din si Tiya. "Nakakatawa ba ng boses ko, Tiya?" Humarap ako sa kanya at taas noo ko siyang tinitigan. Ibenandera ko ang katawan, at syempre pati na ang makinis at mahaba kong legs. "Sus, Ginoo! Kung labanan lang ito ng mga balyena tiyak panalo ka na!" kantyaw niya. Tumalikod agad siya at kinuha ang malaking basket. Nawala ang ngiti ko at napangiwi ako sa sarili. Bumaba na rin ako sa malaking bato rito. "Kainis ka naman, Tiya! Alam mo naman na araw-araw akong naliligo at kinikiskis ang balat ko para naman maging kulay perlas ito. Hindi pa ba sapat ang ganda ko?" Sabay hawi sa mahabang kulot na buhok ko. Sumeryoso a
Anastacia.Abala ang isang linggo ko sa preperasyon ng nalalapit na event sa kompanya. Sa susunod na linggo na ito magaganap, at ito na rin ang panghuling araw ko rito.I dressed up casually the way I wanted now. And as always, I get to work as possible for the transfer and training. Napapansin ko na rin na hindi na naghuhubad si Diezel at pormal na siya manamit.Simula nang gabing iyon, pagkatapos sa rest house niya ay nag iba na siya ng ugali. Hindi na siya ngumingiti. Wala na ang dating mood niya tuwing umaga na kumukanta. Hindi na niya ako binabata, at palagi siyang wala dahil abala na sa mga meeting sa labas.Hindi na rin siya natutulog rito sa opisina niya, at napansin ko rin na wala na ang mga gamit niya sa loob. Wala na ang mga personal na gamit niya, at isa lang ang ibig sabihin nito. Hindi na siya kailanman matutulog sa opisina.The changes made me sad for a reason, but then again, they also provided me with some breathing room. At least he will no longer spend the night he
Anastacia's POVCannot.Bumagsak ang panga ko nang makalabas ng kotse. Nasa rest house niya kami. Medyo malayo nga naman ito sa syudad. Kulang kulang nasa tatlong oras.I was hungry back then, but I sleep from it. Natulog ako at hinayaan na si Diezel, at nagising na lang nang maramdaman ko na hindi na gumagalaw ang sasakyan.Wala siya sa loob ng sasakyan ng magising ako. Kaya heto, bumaba na ako para hanapin siya.Ito ang pangalawang pagkakataon na napadpad ako rito sa rest house niya. Ang una ay noong ipinagawa niya ito. Hindi pa iyon tapos, pero ngayon? Nakamamangha na ang hitsura ng rest house villa niya.I walked closer to see the ocean. Diezel's magnificent yacht is a beauty. The long pole it has holds beautiful sparks of rainbow lights. My lips pursed, and my heart began to feel the warmth. Sa tagal ko na siyang kilala ay alam ko na ang lahat tungkol sa buhay niya. Kahit pa siguro kulay ng brief niya, ay alam ko!I'm not just a mere secretary working under him because I'm obse
Anastacia.Akala niya siguro ay babae ang ipapalit ko sa pwesto ko? Huh, nagkakamali siya!I had enough of all the girls he dated. At kung babaeng sekretarya ang ipapalit ko ay tiyak magpapa-fiesta lang si Diezel dahil ilalantad lang din niya ulit ang kalahating hubad niyang katawan!Akala mo naman kung sinong perpekto Adonis!Oo, perpekto na, okay? May ibubuga naman ang katawan niya at hindi ako magsisinungaling na pinapantasya ko ito. Walang araw na hindi ko inisip kung ano ba ang pakiramdam kapag nahawakan ko ito ng totoo.I can't deny the fact that he can easily melt me and make me wet myself. It's always his fault why I have to pack three panties every day!Nababasa ako at madalas akong nagpapalit dahil sa kanya. I wear panty liners, but I hate the feeling of it when I'm actually wet! It's uncomfortable."Gaga ka rin ano?" Mabilis na ininom ni Tin ang tubig. Kabado siya at mukhang susunod na yatang siyang mag-resign pagkatapos ko."Ba't ako, Tacia? Dios ko naman, gurl! Mamamatay
Diezel.Ask.I kept pacing back and forth.She's not here yet. What is happening? Why the hell is she late today? Is she applying for a job at the other companies? Damn this.I paused, taking a deep breath to calm myself, but my temper refused to settle down. I had a lot on my mind, and it was driving me crazy.Maaga pa naman, pero pinagpapawisan na ako. I arrived early today, and it was still dark when I got to the office. I didn't sleep here last night because I stayed at Reeve's place. I need to calm down a bit so I can think more clearly."Is she not yet here, Tin?" My brows latch as I look at him."W-Wala pa, Sir…" His lips quivered.Damn again!I glanced at the others, who were rattling in their seats. I slammed the door of my office and paced again.I'm feeling edgy, like my skin is itching for something, and I can't take it.Tatawagan ko na sana siya, pero biglang bumukas ang pinto at ang mukha niya agad ang nakita ko."Good morning, Sir Dennis Ezequil!" She widely smiled as
Diezel's POV.I can still feel my blood. It's boiling to the point of no regrets. Damn this! Why am I feeling this way? It's better for her to go. I should let her go, but why the hell I can't accept it?"What the hell, Dez? Slow down, gorilla. Plano mo bang ubusin ang dalawang kahon ng beer?" Reeve chuckled. He grabs one beer from the ice chest and drinks it."Woah, that tastes good. Thank you." He sat down beside me as he wiped the sweat on his forehead.Kanina pa siya abala sa ginagawa at hinayaan ko lang na matapos siya, dahil ayaw ko siyang ma-esturbo. Tinatapos niya ang treehouse sa bahay bakasyonan nila rito. Medyo malayo ito sa syudad, at dalawang oras ang maneho. But its all worth it. The place is quite, covered in thick green and there's no neighbors around, because Reeve owns half of the mountain.Melissa is heavily pregnant. After trying for so long, finally, after seven years, the two will soon have a little bundle of joy.And how lucky is that? They're expecting to have
Anastacia.Tame."You're kidding, right?" He smug, not believing in what I just said."No. I'm not, Sir!"He smirks and shakes his head."Okay, I understand. How much do you want? Would another ten percent increase in your salary work?"Namilog ang mga mata ko.Noon pa man, sa tuwing gusto kong mag resign ay hindi siya pumapayag, at tinataasan ang sweldo ko. At ako naman na tanga, ay walang nagawa. Inisip ko rin na malaki-laki rin ang sweldo, kaya hindi na ako nagpatuloy. Pero iba na ngayon! Iba na ito!"No, Sir…" Napailing ako."Hindi ko na po tatangapin ang increase sa salary. Malaki na po ang naitulong ninyo sa akin noon, at—""Okay, twenty percent increase, Tacia," he looked at me desperately.Bumagsak lang ulit ang panga ko at hindi na ako makapag salita.Bahagya siyang umayos at saka tumingala sa kisame."You are driving me crazy. So, this is what you want, right? A twenty percent increase? Okay! That's fine with me, Tacia. I can give you that," he smiles proudly as he convinc
Anastacia.Resign.With a heavy heart, I rolled up my last document with him and inserted my resignation letter.Matagal ko na itong pinag-isipan. Tama na ang limang taon ko sa kompanyang ito. Nakaipon na ako ng pera at bibilhin ko na ang dream house na gusto ko.I want to live in the countryside, where birds chirp freely, and the breeze is fresh and pleasant. I am tired of city life and want to settle down in the countryside, away from the hustle and bustle.May nakita na akong property na nagustuhan ko sa Bukidnon. Walang kapit-bahay iyon at medyo okay lang ang laki ng lupa. May konting ilog sa gilid, at may iilang puno sa paligid. May harden din ito.Gusto kong mag tanim ng sarili kong gulay at prutas. Gusto kong mamuhay ng tahimik at walang gulo. Gusto kong manatili sa isang lugar na walang nakakakilala sa akin. Gusto ko ang simpling buhay...Gusto ko na maging masaya na ako.Ang bahay na iyon ay medyo may kalumaan na, pero nakatayo paring matibay. Dalawang palapag iyon at sakto
I don't really know why I'm still hoping.My heart is hollow, and you are the only person who can fill the emptiness.-Anastacia Dream-****Anastacia.Every woman has a dream—a dream of having a loving man who will cherish and love her forever, a man who will do everything for his woman, a devoted man to his woman for a lifetime.But this type of man will only exist in my dream because, in reality, I have devoted five years of my life to a man who does not even replicate a single feeling towards me.My name is Anastacia Dream. I am the personal assistant of a multibillionaire businessman in the country. I'm in love with my boss and will do everything to make him happy.I excel in my job. He can never find another me in his life. I know my worth in his company."Tacia! My goodness! Kanina pa nagwawala ang dragon! Nasaan ka na ba, gurl?""M-Malapit na ako, Tin. T-Teka lang—" Tumawad agad ako. Nagmamadali na ako dahil late na ako, pero ang malas ko naman. Kamuntik na akong masagasaan.
This is MBBC#13, The Billionaire's Twisted GameDennis Ezequil Mondragon (Diezel) and Anastacia Dream (Tascia)..This book is a work of fiction.All Rights Reserved. All parts of this book may not be reproduced or transmitted in any form or by any means without the written permission of the author. .Preface..Diezel's POV."Dennis Ezequil Mondragon, both the CEO and owner of MGM Trading and Builders Corporation, has reached the top once again," Diego mumbled as he read the article about me."Damn it, Dez, you look fucking hot, bro. look?" He smug as he showed me the Men's Magazine at Work (MMW) before looking back at my picture on the front page.I was featured on the front page as the hardest-working bachelor for two consecutive months.I bit my lower lip, feeling so proud of my damn self, and Diego chuckled a little bit as he shook his head."Tsk, ibang klase nga naman ang nagagawa ng pagbabago ano?" May halong kantyaw sa mga mata niya nang matitigan ulit ako."But in fairne