ร่างบางสวมบิกินีไว้แล้วที่ด้านใน เศษผ้าสีดำเล็กจิ๋วทั้งบนทั้งล่างตัดกับผิวขาวเนียนของมัน ยิ่งมองก็ยิ่งคิดเตลิดไปไกล ทั้งนม ทั้งก้น เนื้อเน้น ๆ เต็มไม้เต็มมือไปหมด แค่คิดว่าคนอื่นจะเห็นมันในสภาพนี้ผมก็เริ่มหงุดหงิด “ใส่เสื้อหน่อยไหม?” ไม่รู้อีกว่าทำไมจะต้องไปยุ่งวุ่นวายกับร่างกายมันด้วย ร
CLOSE FRIEND CHAPTER 17รามแกล้งกันแรงเกินไปแล้ว… และฉันก็คุมตัวเองไม่อยู่ที่ไปจูบตอบมันแบบนั้นอีกแล้ว! ให้ตาย! ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าฉันมองหน้ามันไม่ได้เลย สถานการณ์ระหว่างเรากลับมากระอักกระอ่วนเหมือนครั้งก่อนนู้นไม่มีผิด แต่รอบนี้คนหน้าด้านยังคงทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ม
ตกดึก เราแยกย้ายกันเข้านอนหลังจากกินเบียร์กันจนเต็มคราบหมดไปสามลัง ฉันก็เมาเหมือนเดิมนั่นแหละ ถ้าไม่เมาก็คงไม่ใช่อีพริกหรอก และรามก็เป็นคนแบกฉันมานอนเหมือนเดิม เรื่องแปลก ๆ ระหว่างเราสองคนไม่มีใครรู้เพราะฉันไม่พูด รามเองก็ไม่ได้ทำตัวผิดปกติไปจากที่เคย จะมีก็แค่สายตาของมันที่ดูแปลกไปตั้งแ
CLOSE FRIEND CHAPTER 18RAM TALKS ผมคงบ้าไปแล้วที่กำลังคิดจะกินเพื่อนตัวเอง ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่เคย แต่พอแค่ได้คิดมันก็เสือกหยุดคิดไม่ได้ ยิ่งระยะหลังได้ใกล้กันเกินพอดี หัวสมองก็เหมือนสั่งการอะไรไม่ค่อยจะฟัง คนเมาถูกผมกอดรัดเอาไว้ นิ้วผมยังคงขยับแทงผ่านความคับแน่น ดวงหน้
“ระ… ราม” “อืม… เก่งมาก” “อึก! กูเสียว” พริกร่ำร้องเสียงสั่น แต่ถึงงั้นก็ควบเอวไม่หยุด…ผมได้แต่เลียริมฝีปากจ้องมองโดยไม่สามารถละสายตา ยิ่งได้เห็นหุ่นเอ็กซ์ ๆ เต้าโต ๆ สะบัดขึ้นลง ประกอบกับจังหวะการร่อน ใจผมก็ยิ่งเตลิดลอยไปไกลไม่คิด… ว่าเพื่อนมันจะฮอตเรื่องบนเตีย
CLOSE FRIEND CHAPTER 19 วันต่อมา ฉันตื่นมาด้วยความรู้สึกปวดร้าวไปทั้งเชิงกราน ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง เครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำจนต้องดึงผ้าห่มขึ้นชิดคอ ร่างกายเปลือยเปล่าสั่นเล็กน้อยตอนนี้คนข้าง ๆ ยังไม่ตื่น… รามนอนกอดฉันนิ่ง เรือนผมสีดำยุ่งเหยิงไม่เป็นทร
“ปะ… ไปยัง?” ฉันร้องถามขึ้น เดินเข้าหาไอ้ยักษ์ที่ดูปกติสุขที่สุดแม้มันจะหัวร้อนอยู่ก็ตามคนอื่นหันมองหน้ากันเองแล้วออกเดินนำโดยไม่มีใครพูดอะไร ฉันเลยคล้องแขนไอ้ยักษ์เดินรั้งท้ายขบวนเพราะรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่แปลกไป ทั้งรามที่ไม่รู้หงุดหงิดอะไร ทั้งเจินที่บังเอิญเห็นคราบเลือดบนที่นอน กระทั่งครามเองว
CLOSE FRIEND CHAPTER 20หลังจากอาบน้ำเสร็จฉันก็เปลี่ยนมาใส่บิกินีอีกครั้ง ว่าจะไปนอนรับลมที่ชายหาดสักหน่อย แต่รอบนี้ไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายเรื่องชุดอีกแล้ว ตอนเดินออกมาก็เห็นหลังไว ๆ ของรามกับน้องเหมยที่น่าจะเพิ่งมาถึงเดินเข้าห้องพักไป ถึงจะรู้สึกเจ็บแปลบในใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี…ในเมื่อเรา… ไม่ไ
วันนี้ผมนัดตากล้องเข้ามาถ่ายรูปครอบครัว เพราะงั้นตัวผมเองถึงได้อยู่ในชุดสูทเรียบกริบเหมือนกัน คนเป็นเมียหรี่ตามองชุดผมแล้วเริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง จัดการปัดฝุ่นออกจากสูทที่ผมใส่อยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนผมต้องเบี่ยงตัวเดินหลบไปอีกทาง และถึงแม้จะบอกว่าเป็นวันถ่ายรูปครอบครัว… แต่ก็ไม่เชิง เพ
“นอนได้แล้ว” “อือ” ถึงจะบอกมันแบบนั้น แต่ผมก็ยังคงไม่หยุดคลอเคลียข้างแก้มใสอยู่ดี ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงได้สวยขึ้นทุกวันแบบนี้…คนที่นอนอยู่จ้องกันนิ่ง มันทำสีหน้ารู้ทันแล้วหัวเราะเบา ๆ เมื่อมือผมเลื่อนเข้าใต้ชุดนอนบางเบากอบกุมเนื้อเต้าที่ตอนนี้อวบใหญ่กว่าเดิมหลายเท่า สัมผัสได้ถ
SPECIAL CHAPTER 3 THE ENDหลังจากอาเจียนจนเสร็จผมก็เพิ่งสังเกตว่าพริกดูเหนื่อยกว่าปกติ สีหน้าดูซีด ๆ มันทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงยกมือขึ้นลูบข้างแก้ม ส่วนผมก็เม้มปากย่อตัวนั่งลงเงยหน้าสบตาคนเป็นเมียที่เหมือนจะยังไม่รู้ตัวถึงความผิดปกติที่ผิดเพี้ยนไป “อะไร?” ดวงหน้าสวยซึ่งบัดนี้ขาวเผือดขมวดค
“น่ารักนี่หว่า! แล้วมึงทำหน้าเครียดเพื่อ!”“ก็กูไม่ได้ชอบ” คนที่อยู่ในสถานะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขมวดคิ้วเข้าหากัน “อยู่ ๆ กันไปเดี๋ยวก็ชอบเองนั่นแหละ น่ารักขนาดนี้” “คือยังไงวะ? มึงปฏิเสธไปไม่ได้?” ผมไม่สนใจไอ้คนไม่รู้จักโต แต่ตั้งคำถามกับเจ้าของเรื่องอย่างจริงจัง คนถูกถามถอนห
SPECIAL CHAPTER 2สองเดือนต่อมา ถึงวันแต่งงานเราจะเข้าหอกันแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ได้ย้ายเข้าบ้านใหม่เพราะต้องตกแต่งเพิ่มเติม รวมถึงต่อเติมในส่วนต่าง ๆ ที่พริกอยากจะให้มีอยู่ด้วยในตัวบ้าน ผมมันยังไงก็ได้อยู่แล้วขอให้เมียพอใจก็พอ และในที่สุดเราก็ได้ฤกษ์ย้ายเข้าบ้านใหม่สั
“มึงสวยที่สุดเลย”ตกดึก คู่แต่งงานใหม่หลายคู่คงจะไม่มีอารมณ์ทำเรื่องอย่างว่ากันในคืนแต่งงานเพราะต้องผ่านช่วงเวลาเหนื่อยหนักระหว่างวัน ตบท้ายด้วยปาร์ตี้ที่เมากันสุดเหวี่ยงจนเวลาล่วงเลยเข้าเที่ยงคืน แต่เรื่องแบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นกับเราสองคน แค่บานประตูปิดลงเราก็แทบจะอดรนทนไม่ไหว
แค่คิดว่าวันนี้จะได้เจอหน้าพริกหลังไม่เจอมานานถึงสองอาทิตย์เต็มก็แทบจะทนไม่ไหว แถมไอ้ฤกษ์ยามห่าเหวอะไรนี่ก็ยิ่งทำให้หงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก แต่ก่อนจะได้สอบถามความเป็นไปของเจ้าสาวตัวเองอีกสักคำ เสียงตากล้องก็ดังขัดจังหวะขึ้น “ถ่ายรูปหน่อยครับ” “ครับ” เพราะเราทุกคนยัง
SPECIAL CHAPTER 1RAM TALKS ไม่รู้ว่าทำไม… แค่ผมเห็นมัน… ก็อยากจะกอด อยากจะจูบ อยากจะอยู่ใกล้ ๆ อยากอยู่ด้วยกันตลอดเวลาวันแต่งงาน “มือสั่นเชียวไอ้สัด” ร่างสูงของเพื่อนเดินมาหยุดยืนที่ข้าง ๆ เจินที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำตาลเม้มปากกลั้นยิ้ม วันนี้มันเซตผมเร
CLOSE FRIEND CHAPTER 45หนึ่งปีต่อมามหาวิทยาลัย “ชิด ๆ หน่อยครับ” “ไม่ต้องชิดมากก็ได้มั้ง ร้อน!” “อย่าบ่นนักเลย!” “ไอ้ยักษ์มึงไปยืนข้าง ๆ ดิ!” “กูอยากอยู่ตรงกลาง!” ท่ามกลางแดดร้อนจัด ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวดูชุลมุนวุ่นวายกับอีแค