Malayo pa kami sa pintuan ni Caleb pero agad na kaming sinalubong ng mga kasambahay na nakauniporme, pati mga damit nila na pangkatulong ay sobrang elegante rin.
Apat silang sumalubong sa amin at halos hindi sila magkandaugaga kung paano kami aasikasuhin.
"Magandang araw po sa inyo," sabay-sabay nilang wika habang nakapalibot sa amin.
Merong kumuha ng duffle bag na nakasukbit sa mga balikat namin, meron ding kumuha sa hawak kong paper bag samantalang ang isa naman ay pinatungan ako ng malaking tuwalya.
"Naku miss, baka malamigan kayo niyan. Bakit ganyan lang po ang suot niyo?" wika ng pinakamatanda sa kanila.
Nagkamot lang ako ng batok. Ganito ba sila dito? Masyadong maalaga sa mga bisita nila?
"Pasok po kayo sa loob. Nakahanda na po ang kwartong gagamitin ninyo. Maligo at magpahinga po muna kayo, gigisingin na lang po namin kayo kapag handa na ang hapunan," anila na nauunang maglakad sa amin.
Namamangha kong inilibot ang aking mga ma
Nakatingin ako ngayon sa kulay itim na silk dress na nasa ibabaw ng kama.Ibinigay kanina ito ng isa sa mga katulong at sinabing ito raw ang susuotin ko para sa hapunan. Katatapos ko lang maligo and I still have 3O minutes to prepare before the dinner.Sa tingin ko ay sobrang garbo ng magiging hapunan na ito na kailangan pang magsuot ng ganitong damit.Hindi naman ito masyadong magarbo. Simple lang itong tingnan pero sobrang elegante pa rin ang pagkakatabas nito.Kinuha ko na ito at sinuot na. Ayon sa katulong na nagdala sa akin ng damit ay nakauwi na raw ang mga Vaughan. At isa pa sa mga kabilin bilinan niya ay bawal daw ang malate sa hapunan dahil isa raw iyon sa pinakamahigpit na batas dito sa kastilyo. Kaya kahit na madami pa akong oras ay natataranta pa rin ang mga galaw.Never pa akong nalate buong buhay ko. Kung merong mga okasyon ay ako lagi ang unang darating sa event. I'd rather wait than being late. Mas nakakahiya iyong nandun na silang
Tensyonado ako habang mag-isang nakaupo sa napakagandang hapagkainan. Punong-puno ito ng mga iba't-ibang mga klase ng masasarap na mga pagkain na kulang na lang ay kumislap ang mga ito sa ganda ng mga pagkakaplating.Sa gilid naman ay ang mga tagapagsilbi na diretsong nakatayo at handang mag-asikaso sa mga kakain. Liban sa mga sumalubong sa amin kanina na mga katulong na masayahin, ang mga ito ay wala man lang bahid ng ngiti sa kanilang mga mukha at diretso ang tingin sa hangin na siyang lalong nakadagdag sa tensyon na nararamdaman ko.Huminga ako ng malalim dahil parang kinakapos ng hangin ang dibdib ko.Bakit ang tagal namang magbihis ni Caleb? I looked at the time. There's still five minutes before the assigned time of the dinner.I put my phone in silent mode. Sinabihan ko na kanina si Dean na huwag muna siyang tumawag o magtext dahil kakain na kami pero mas mabuti na yung mas sigurado dahil kahit sabihan ko pa siya ay wala rin siyang pinakikinggan mi
"Pwede na bang umalis?" tanong ko kay Christy.Sa tingin ko ay hindi muna ngayon ang tamang oras na pag-usapan ang pinunta namin dito. Sa away na nangyari kanina ay paniguradong hindi maganda ang magiging pag-uusap namin lalo na at mukhang mainit ang dugo sa akin ni Alpha Jaxx."No," maagap na sagot ni Christy. "We can't leave the table unless he says so."Bumuntong hininga ako. I thought that everything will be okay."Just eat and don't mind what you saw. That's natural whenever Falcon is here," sagot naman ng katabi kong lalaki."Yeah. Kumain ka na lang Lauren habang hindi pa bumabalik si Uncle Jaxx. This is not new to us pero dahil hindi ka pa sanay ay mawawalan ka talaga ng gana na kumain pag ganun ang makikita mo," wika naman ni Gio.Nagsitanguhan ang lahat. Bilang ko ay nasa walo silang lahat na magpipinsan kasama na Charlie. Hindi ko pa alam ang pangalan ng iba pero hindi na iyon mahalaga dahil pagkatapos ng lakad ko dito ay aalis na
Pagkalabas ko ay agad kong namataan si ginoong Mateo sa park, kasama si Falcon na parehong nakatingin sa malayo at nag-uusap.Nag-alangan pa ako noong una ngunit nang mamataan ako ni Falcon ay iwinagayway niya ang kanyang kamay upang lumapit ako kaya wala na akong nagawa.I stand beside him and put my arms on the railings as I stared at the water beneath us.The words that Alpha Jaxx said to me finally sink in. Sarili kong ina, ngunit wala man lang akong kaalam-alam tungkol sa pagkatao niya at kung ano talaga siya. And it seems like Dad don't have plans on telling it to me. Paano na lang kung hindi ko nakilala si Charlie? Habang buhay na lang bang maitatago sa akin ang tungkol sa bagay na ito?"I'm sure that Jackson told you about your mother?" simula ni ginoong Mateo."O-Opo," sagot ko."Do you believe him?""I don't know," wika ko kahit na naniniwala talaga ako. I just want to hear the truth coming from him.Huminga ito ng ma
After that night, I haven't saw Alpha Jaxx again. Base sa mga napagtanongan ko ay hindi raw nila alam kung saan ito nagpunta. It's not that I'm concern, I'm just curious.Caleb and I stayed in Mordul for two more days base na rin sa kagustuhan ni ginoong Mateo. Sa loob ng dalawang araw na iyon ay nilibot namin ang kabuoan ng Mordul at masasabi kong sobrang rangya ng pamumuhay ng mga tao dito tulad ng mga Vaughan. Pero sa kabila ng mga karangyaan na mga iyon ay mahahalata pa rin ang pagiging simple nila.I get to know more everyone here in the castle especially my cousins. Nakakatuwa silang kasama, sobra nilang kwela at andami nilang mga kwento na sinabi sa akin, kulang na lang ay paghatian nila ako upang makausap lang."Lauren?" tawag ni Caleb mula sa labas ng aking kwarto."Bakit?""Pakibilisan nang maabot pa natin ang huling biyahe ng barko sa araw na ito. Pinapatawag ka rin ni ginoong Mateo, mukhang may sasabihin sa iyo," aniya."Sige. Pa
"We will miss you. Bumisita ka ulit dito sa amin kapag may oras ka," ani Christy na yakap yakap ako."Yeah. I will come back here for sure," sagot ko naman.Kasalukuyan kami na nandito ngayon sa Dolha. Sumama silang lahat upang ihatid kami nina Caleb hanggang sa daungan ng mga barko. Hindi na sumama pa si ginoong Mateo dahil nakapagpaalam na siya kanina sa akin sa library."Sa susunod na bumisita ka, isama mo na rin si Alpha Dean nang makilala rin namin siya," ani Gio na nakangisi sa akin.Alam na nila ang tungkol sa aming dalawa. Matabil din kasi ang dila ni Caleb kaya hindi niya napigilan na ikwento sa kanila noong nag-iinuman ang mga ito. Wala namang problema sa akin dahil alam ko naman na mapagkakatiwalaan silang lahat."Oh? Bakit natahimik ka?""Wala," wika ko at pilit na ngumiti sa kanila. Mamaya ko na iisipin ang problema ko. Kailangan kong maging masigla sa pag-alis naming ito."Oy! Lalayag na tayo! Yung mga papuntang Hilaga d
Kung noon ay sobrang bagal ng biyahe ng barko papunta dito, pakiramdam ko ay parang mas mabilis naman ngayon na pauwi na kami.I need more time but either way, makakarating at makakarating din kami ni Caleb sa uuwian namin.Gaya ng pag-alis namin ay hapon na rin nang makauwi kami. Bus ang sinakyan namin papuntang Asthad, medyo natagalan pa dahil halos walang gustong maghatid sa amin papunta sa bayan namin.This time ay nagpasundo na ako kay Koko sa bukana ng Asthad. Pagod kaming pareho ni Caleb at madami rin kaming mga bitbit na mga gamit."Okay lang ba na makita ako ng kaibigan mo?" tanong ni Caleb habang naghihintay kami dito sa gilid ng kalsada."It's fine. Nakilala na rin naman niya sina Jacob," wika ko na ang tinutukoy ay ang pagpunta namin noon dito sa gabi ng pag-atake ng mga Rogues."Really?"Tumango ako."How was he anyway? Balita ko ay naging mailap na siya sa mga tao," aniya."Well...""Akala ko ay kayo
Caleb's POV..Heh. Lauren is really unbelievable. She left me hanging alone. Man, I can't believe her.Ngayon ay iniisip ko kung ano ba ang sasabihin ko sa jowa niyang malakas ang tama sa ulo. Paniguradong ako ang pag-iinitan ng ulo ng isang iyon kapag nakita niyang hindi ko kasamang bumalik si Lauren.But I can't blame her for choosing his father over him. Like dude, that was the right decision. I understand that Lauren loves him and more but family comes first more than anything else. And with the truth that was revealed to her, it's just natural to stay away for the mean time.But I know that she will be back, she just needs some time to rest up.Ang kailangan ko lang na isipin ngayon ay ang sarili ko. Malayo pa ako pero tanaw ko na si Dean sa harap ng palasyo at naghihintay at kasama nito ang beta niyang si Liam.Agad na umasim ang mukha ko nang tingnan niya ako. He is really good pero ayaw ko talaga sa kanya, masyadong mataas ang tingin
The aftermath scent of rain lingers in my nose as I drove the Wrangle full of goods from the market. I was covered with thick clothes from head to toe to avoid the freezing temperature but it's not enough that some spike of chills still enter between my skin pores.This is the coldest time of this season where you really need a tons of clothing before going out or even inside your house. The temperature drops incoherently than last year.Ngumiti ako nang may bumati sa akin sa gilid ng daan. Bumuka ang bibig ko upang batiin din ito at nakita ko pa kung paano lumabas ang usok galing sa bibig ko sa sobrang lamig, kulang na lang talaga ay magyelo ang paligid.Palapit na ako sa palasyo nang mapansin ko si Zeke na nakatayo sa bukana ng pintuan at kunot na kunot ang noo habang diretso na nakatingin sa akin.Hindi pa ako nakakababa ng sasakyan nang magsimula na siyang putaktihin ako ng mga tanong.Huminga ako ng malalim. "Zeke—""Lauren naman. Ilang beses ko bang dapat sabihin sa iyo na magpa
Hindi ko alam kung ilang oras na ang nakakalipas simula nang magsimula ang matinding lababanan sa pagitan ng mga Vaughan laban sa mga malalakas na Alpha sa Timog at Kanluran na Distrito.At kahit na sabihin pa na malalakas ang mga Vaughan, hindi pa rin maipagkakaila ang katotohanan na iba talaga ang lakas ng isang Alpha, kaya nga nilang makipagsabayan sa mga ito pero kita ko sa kanilang mga mata kung paano sila nahihirapan na talunin ang mga ito.Bukod pa doon ay sobrang dami ng mga kalaban na nakapalibot sa amin at nahihirapan din ako na bantayan ang bawat likod ng lahat. Pero hindi ako pwedeng manghina sa mga oras na ito. Nandito sila upang tulungan kami sa laban na ito na wala naman silang kinalaman. Kaya hangga't may lakas pa akong natitira, hinding-hindi ako papayag na may mangyaring masama sa kanila, hindi iyon kakayanin ng aking konsensya.While fighting, my eyes quickly diverted to where Christy is fighting. She's busy fighting to an Alpha and all her focus and attention is on
"They are so cool!" hindi na rin napigilan na bulalas nitong mga kasamahan ko habang pinapanuod sila Tyrone sa kanilang mga kalokohan na pinaggagagawa."Ikaw ang tumawag sa kanila dito diba Ate Lauren?" baling ni Ivee sa akin. "Paano yun nangyari? Bakit mo sila nagawang papuntahin dito?" sunod-sunod niyang tanong sa akin.Lahat ng kanilang mga mata ay nabaling sa akin. Punong-puno iyon ng mga katanungan at hindi ko alam kung saan uumpisahan ang pagkukwento sa kanila."Charrggggee!!"Nabaling ang lahat ng atensyon namin sa sigaw na iyon.It's Alpha Wilson together with other Alphas from West District.At mula sa border naman ay ang sangkaterbang mga lobo galing sa Timog na Distrito."How.. How come that they still have that number?!" bulalas ng mga kasama ko.Pati ako ay nabigla. Ang dami nang nalagas sa kanila mula pa kanina pero sa bilang ng mga sumusugod ngayon ay parang wala man lang nabawas sa pwersa nila.If they're
"Hindi niyo pwedeng kunin sa akin si Da Silva! He is mine! You can't take him away you bastards!" malakas na sigaw ni Alpha Wilson na parang nababaliw na."Go now Dalton," ani Falcon sa kapatid at humanda na sa pakikipaglaban."Noooo! Putangina niyo! Ibigay niyo siya sa akin!" nanlalaki ang mga mata niyang sigaw nang makitang pumapasok na si Dalton sa portal kasama si Dean. Alpha Wilson's face is disoriented, kulang na lang ay magwala siya sa matinding inis at galit.Sa mabilis na galaw ay natawid niya ang distansya sa kinaroroonan nila Falcon.Lahat ng mga tauhan niya ay napawi at nagtilamsikan nang nadaanan niya. Galit na galit any mukha niya na parang inagawan ng sobrang importanteng laruan."Akin siyaaaaa!"Bago pa niya malapitan si Dalton at mahawakan ay biglang sumulpot si Tyrone sa harapan niya. Tyrone grabs Alpha Wilson's neck and slam him forcefully on the ground.Tyrone's face is serious and dark as his golden eyes are looki
Biglang akong napaiyak. Sa sobrang saya at galak na nararamdaman ko ay umiyak na ako na parang bata. I can't contain my tears. I can't contain my emotions.Akala ko ay hindi na sila darating pa, at kung dumating man sila ay baka nahuli na ang lahat.But thank goodness, they came in time, they made it out here before I lost everything.Malakas na humalakhak si Tyrone saka ako pinatayo at niyakap habang umiiyak ako."Hahaha! Para kang bata. Ganun ka ba kasaya na makita ulit ako?" tumatawa niyang wika habang hinahaplos ang buhok ko.Hindi ako sumagot at umiyak lang sa balikat niya. Hindi ko alam kung paano ako magpapasalamat dahil sa pagdating nila."Uwaahh! Ate Lauren!" atungal din ni Enzo saka yumakap sa likod ko."Akala ko kung ano na ang nangyari sa iyo! Buti na lang at dumating ako! Hindi kita papabayaan na masaktan ulit!" iyak niya habang nakayakap din sa akin.Hindi ko mapigilan ang hindi mapangiti sa sinabi niya. Enz
I closed my eyes. They say that the world is cruel without realizing that it's us, the people are the one who is cruel.The greediness for power, not being satisfied of what you have, wanting more even though you already have enough, jealousy and envy, those are the reason why this world is full of violence and non-stop killing.If we only learn to be contented, if we appreciate the blessings and the things that we have, then the world Peace is not imposible to achieve.Hinablot ni Alpha Wilson ang buhok ni Dean saka pinaluhod sa lupa. Itinapat nito ang espada sa leeg ni Dean.Umapaw palabas ang mga mga luha ko habang pinagmamasdan ang nakapikit na mukha ni Dean.Para akong mamamatay sa matinding sakit na nararamdaman sa mga oras na ito. Bakit kailangang niyang mapunta sa kalagayan na yan?Hindi ko na napigilan ang aking nararamdaman at napasigaw na ako habang umiiyak ng malakas. Wala na akong pakialam kung pinagtatawanan nila ako dahil sa n
Tahimik kong pinanuod ang pag-alis nilang lahat. Akala ko ay sama-sama kaming pabalik sa palasyo pero heto na naman at naiwan ulit ako. Pera ayos lang. Ang importante ay makaalis sila dito.Kung totoo man ang sinabi ni Reid sa kanila ay hindi ko na kailangan pang alalahanin ang kaligtasan ko. Hindi ko nga lang alam kung ano ba ang kailangan niya sa akin at pilit niya akong kinukuha.Nang dumaan sa amin ang sangkaterba nilang mga kasamahan ay tumigil si Levis at sinapak si Reid sa braso."Hindi ko alam kung kanino ka ba talaga kakampi," aniya saka umiling pa na parang dismayado kay Reid."Alam mo kung ano ang sagot ko diyan," bale wala naman na sagot ni Reid.Hindi na muling nagsalita si Levis at pumunta sa harap ko. Hinawakan niya ang baba ko at tinitigan ako.His eyes glint mischievously."Man, who would thought that you have a Vaughan blood," aniya habang pinagmamasdan akong mabuti."How did you know?" tanong ni Reid.
Jacob's POVSome of us change to their wolf form while the others like me stayed in our human form.Damien, the remaining Captains of 10th Division and some suicidal men have joined us to save the Alpha.Karamihan sa mga hindi sumama ay ang mga pamilyado na gusto pang makita ang mga mahal nila sa buhay sa huling pagkakataon. Habang ang iba naman na sumama sa amin ay iyong mga tulad naming nakahanda na upang ialay ang mga buhay.All of us here has nothing to loose anymore.Kung hindi ako nagkakamali ay halos nasa singkwenta ang aming mga bilang.Fifty brave souls. If we get lucky, that's enough number to save the Alpha. We can still take him before the enemies from South will arrive here."Don't make any unnecessary actions! Our top priority is to rescue the Alpha and Lauren!" imporma ni Liam na siyang nangunguna sa amin.Hindi na namin naabutan pa si Leon dahil sa nangyaring pakikipag-usap namin sa mga nanggaling sa border kani
My vision started to get glitchy as I watched the terrifying scene in the midair.Leon...Mukhang hindi pa nakuntento ang lalaki sa ginawa kay Leon at lalo pang idiniin ang kanyang kamay sa sikmura ni Leon, kulang na lang ay ipasok na nito ang kanyang braso doon.Bumulwak ang masaganang dugo palabas sa bibig ni Leon nang lumusot palabas ang kamay ng lalaki sa kanyang katawan.Hinugot ng lalaki ang kanyang duguang kamay kasabay nun ang pagbagsak ni Leon sa lupa.My body started to tremble uncontrollably. Pakiramdam ko ay tumaas ang lahat ng dugo ko sa aking ulo dahil sa kahindik hindik na pangyayari."LEOONNN!!" I shouted in horror and fear.Masaganang bumuhos ang luha ko. Sunod-sunod ito at hindi ko alam kung paano ito patitigilin.Dahil sa nangyaring iyon ay natigagal ang lahat. Si Reid ay mukhang nabigla rin samantalang ang mga lobong tumatakbo ay biglang tumigil at pinanuod ang nangyari.Mahinahon na bumaba at tumapak