Ch. 1: Hospital

Third person’s point of view

Pagdating na pagdating ni Maddox sa ospital, halos takbuhin na niya ang hallway papunta sa Operating Room. Wala silang magawa ni Lowe kundi ang maghintay sa labas, tahimik na nagdarasal na sana, kayanin ng parents nila ang operasyon.

Pero lumipas ang apat na oras, doon lang lumabas ang dalawang doctor. Pagkakita pa lang nina Maddox sa seryoso at malungkot na mukha ng mga ito, alam na nilang hindi maganda ang balita.

“I’m sorry, we did everything we could to save the patient,” panimula ng doctor. Ipinaliwanag nito na nagkaroon ng traumatic brain injury ang mommy nila. Dahil sa tindi ng impact ng aksidente, hindi na kinaya ng brain trauma at binawian na ito ng buhay. Nang marinig ’yun, parang naging bato ang mukha ni Maddox. Ang mga palad niya, unti-unting niyang naikuyom hanggang sa mamuti na ang mga knuckles niya.

“Eh ang daddy ko?” Si Lowe na ang nagtanong. Hindi na kasi makapagsalita si Maddox sa sobrang galit; parang anumang oras ay susuntukin na niya ang doctor.

Tuloy ng doctor, “Your father died due to exsanguination.” Ibig sabihin, sobrang daming dugo ang nawala sa daddy nila, blood loss na naging fatal na. Sinabi pa ng doctor na medyo huli na raw nung naisugod ang tatay nila sa ospital. Doon na sumabog si Maddox. Hindi na niya napigilan ang sarili at sinugod ng isang malutong na suntok ang doctor.

“How dare you say that?! Doctor ka, ’di ba? Dapat ginawa niyo ang lahat para mabuhay sila, tapos may gana ka pang isisi sa amin?! Na naihuling naisugod?!” singhal ni Maddox, na parang lalamunin ng apoy ang mga mata sa galit. Agad siyang hinarang ni Lowe bago pa siya makalapit ulit sa doctor.

“Kuya, calm down! Parating na sila Kenzie at ang mga pinsan natin,” frustrated na sabi ni Lowe. Hirap na hirap na siyang awatin ang kuya niya na parang nawawala na sa sarili. Humingi na lang ulit ng paumanhin ang doctor at mabilis na pumasok sa kabilang kwarto.

Napaupo na lang si Maddox sa sahig, tulala at hindi alam ang gagawin. Hindi siya makapaniwala na wala na talaga ang mga magulang niya. Pakiramdam niya, panaginip lang ang lahat. Iniisip niya lahat ng mga bagay na gusto pa sana niyang sabihin sa kanila, mga concerns na hindi na niya matatanong kailanman. Biglang gumuho ang mundo niya at parang may malaking espasyo sa buhay niya na nabakante.

Si Lowe naman, pigil na pigil ang emosyon. “The things that used to bring me comfort now leave me lifeless. Para na lang akong sumasabay sa agos, pero wala na talaga ako rito,” sabi niya habang nakatayo sa harap ni Maddox, umiigting ang panga sa sakit at galit.

“Kuya, kung hindi man tayo tuluyang maka-recover sa pagkawala nina Mom and Dad. Pero sana mahanap natin ang comfort sa isiping mahal na mahal nila tayo,” sabi ni Lowe habang nakatitig kay Maddox, puno na ng luha ang mga mata.

Maya-maya pa ay tinapik niya si Maddox. “Halika na, tumayo ka na riyan. May kailangan tayong gawin—something entertaining.”

Naka-focus pa rin ang isip ni Maddox sa parents nila. Pero naisip din niya, baka ito na nga ang dapat nilang gawin, lalo na’t si Sullivan, ang pinsan nila, ay kasing-tindi rin nila kung masuklam kay Finn Dixon. Matagal na nilang gustong pabagsakin ang matandang ’yan, pero ang hirap dahil sa dami ng backer nito sa gobyerno at sa mga illegal business na pinatatakbo niya. Kailangan na nilang tipunin lahat ng ebidensya laban kay Finn, kasama na ang pamangkin nitong si Sariel, na sa tingin nila ay naging kasabwat na rin sa lahat.

“Kuya!” Lumingon sila nang marinig ang hikbi ng kapatid nilang si Aster. Patakbo itong yumakap kay Maddox at humagulgol sa balikat niya. Niyakap siya ni Maddox pabalik. Alam niyang si Aster ang pinakamahihirapan sa kanila dahil ito ang pinakamalapit sa mga magulang nila. Hinahaplos lang ni Maddox ang likod nito, pilit na pinapakalma ang kapatid kahit siya mismo ay hindi pa alam kung saan magsisimula.

Nang dumating na ang iba pa nilang mga pinsan at kapatid, sandali munang nagpaalam sina Maddox at Lowe. May mission silang dapat tapusin. Dalawa lang ang goal nila 'yun ay mamatay si Finn Dixon, at pagbayarin ang pamangkin nito sa lahat ng nangyari.

Samantala, nagbabangayan na sina Finn at Sariel sa loob ng sasakyan.

“Tito, hindi ’to kasama sa usapan! Bakit mo kailangang banggain ang kotse nila?!” Panic na panic na si Sariel habang humaharurot ang tito niya. Nang biglang ihinto ni Finn ang sasakyan nang biglaan, doon lang medyo gumaan ang paninikip ng dibdib ni Sariel sa kaba.

“Shut the hell up! Hinahabol tayo ng magkapatid na Ventura habang hinahabol natin ang parents nila, anong gusto mong gawin ko?!” bulyaw ni Finn sa mukha ni Sariel.

“Kasalanan mo naman, eh! Si Maddox at ang kumpanya lang niya ang dapat nating sisirain, bakit kailangan mo pang idamay ang parents niya?!” ganti ni Sariel.

Nanggigil ang panga ni Finn. “Magulang sila ng mga Ventura! Sa tingin mo ba tatanga lang sila habang pinapabagsak natin ang kumpanya nila?” Biglang napatahimik si Sariel. Reality was hitting her hard.

“What if... what if patay na ang parents ni Maddox? Anong gagawin natin?” kabadong tanong ni Sariel sa tito niya. Kitang-kita ang poot sa mga mata ni Finn habang nakatingin sa mukha ni Sariel na punong-puno na ng luha.

Dinuraan lang ni Finn ang ideyang ’yun. “Hindi ko na problema ’yan. Get out of the car, now!” Nanlaki ang mga mata ni Sariel. “Iiwan mo ako rito sa gitna ng kawalan?!”

“In the count of three, kapag hindi ka pa lumabas sa sasakyan ko, ako mismo ang magtutulak sa ’yo—I swear to the devil!” banta ni Finn. Sa tindi ng kaba, dahan-dahang bumaba si Sariel. Gusto na lang niyang makalayo nang mabilis para makaalis sa sitwasyong ’yun.

Nang makababa na siya, walang pakialam na pinaharurot ni Finn ang sasakyan palayo, iniwan si Sariel na mag-isa. Pero bago pa man siya makahakbang sa gilid ng kalsada, biglang may humintong itim na SUV sa harapan niya. Bago pa siya makasigaw, mabilis siyang dinukot at isinakay sa loob.

Nangingilid ang luha sa mga mata ni Sariel, pero pinunasan niya agad. Hindi na siya pumalag. Sa totoo lang, wala na siyang lakas, parang naubos na ang buong pagkatao niya sa lahat ng malas na nangyari ngayong araw.