Chapter 40" เป็นไรวะ ทำหน้าอย่างกับไปเหยียบขี้ที่ไหนมา " พอเข้ามาในห้องเมย์มันก็ทักฉันทันที" ยิ่งกว่าเหยียบขี้ซะอีก " พูดแล้วก็หงุดหงิด" อะไรวะ " เนยมันก็ไม่ค่อยจะอยากรู้เลย" ช่างเหอะไม่อยากพูดถึงแล้ว " ฉันบอกปัดๆ พวกมันไป" เออก็ได้ แต่เรื่องรอยที่คอนี่ช่างไม่ได้นะจ้า "" เชี่ย....เห็นเหรอ" ฉัน
" อ่าา เมื่อยฉิบหาย "" คงไม่เมื่อยมั้ง ถ้าแกถือได้อีก แกคงเหมาหมดร้าน " ระหว่างที่ฟังเนยกับเมย์แขวะกันไปแขวะกันมาฉันก็เริ่มจะรู้สึก" หิวว่ะ หาไรกินกันปะ "" เออเห็นด้วย ไปๆ ไปหาของกิน " หลังจากนั้นพวกฉันก็ลากสังขารอันประกอบไปด้วยตัว กระเป๋าและถุงเสื้อผ้ามากมาย และคนที่เยอะสุดก็ต้องยกให้เมย์มันค่ะ
Chapter 41- หลายวันต่อมา -" วันนี้กลับเองได้ใช่ไหม "" อื้ม กลับได้สบายมาก :) "" งั้นตั้งใจเรียนนะ ห้ามให้ไอ้ตัวผู้หน้าไหนอยู่ใกล้เกิน 100 เมตร "" เห้อ… โอเคค่ะ พ่อหรือแฟน พี่ก็เหมือนกัน อย่าอยู่ใกล้ผู้หญิงคนไหนล่ะ " ฉันถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายกับการหึงที่โคตรจะปัญญาอ่อน และมาส่งฉันทีไรก็จะบ
" แอมป์ ฉันบอกแกแล้วนะเว้ยว่าให้ใช้สติมากกว่าอารมณ์ " ฉันก็อยากทำแบบนั้นนะ แต่ภาพที่ฉันเห็นมันทำให้ฉันอดที่จะพูดแบบนั้นไปไม่ได้ ถ้าทุกคนเจอแบบฉันก็ต้องรู้สึกแบบนั้น หรือไม่ก็อาจจะเข้าไปหาทั้งสองคนนั้นตั้งแต่ในร้านแล้ว" อื้ม พวกแกไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวฉันจะกลับไปคุยกับพี่กันต์ "" ด้วยเหตุและผลแบบมี
Chapter 42" มึงจะทำอะไรก็คิดดีๆ แล้วกัน กูเตือนแค่นี้ " เสียงพี่แทนที่เงียบมาตั้งแต่ฉันมาพูดขึ้น นี่ฉันนึกว่าพี่เค้าไม่ได้อยู่ด้วยซะอีก" พวกมึงเป็นอะไรกันวะ พูดจาไม่รู้เรื่องเหรอกูบอกว่าแค่คุยๆ " โถ่พี่ค่ะ แค่พี่คิดจะกลับไปคุยกับแฟนเก่าก็ผิดมากแล้วนะคะ" งั้นกูขอถาม ถ้าวันหนึ่งมึงต้องเลือกระหว่างแ
แอมป์เธอไม่เหมือนใคร และผมก็คิดว่าคงไม่มีใครจะเหมือนเธอได้อีก จนผมลืมฟ้าไปได้แล้ว ผมยอมรับนะครับว่าตอนแรกคบกับแอมป์ก็หวังลืมฟ้าด้วยนั่นแหละ แต่นั่นก็แค่แรกๆ ไง แต่พอรู้จักได้อยู่ด้วยกันทำให้ผมรักเธอเข้าแล้วจริงๆ ทั้งที่ตอนแรกแค่อยากจะปราบพยศเด็กแสบและอยู่ๆ ใครจะคิดว่าสรรค์จะทำให้ผมกับฟ้ากลับมาเจอกั
Chapter 43" พอๆ จะฆ่ากันให้ตายใช่ไหมเนี๊ย " ฉันจับมือพี่ต้นให้หยุดทำแผลให้ แต่พี่ต้นหยุดไหม บอกเลยว่า" อ้ะๆ โอ้ยยย เบาๆ หน่อย " ก็นั่นแหละนอกจากจะห้ามไม่ได้แล้วพี่ต้นก็ยังตั้งหน้าตั้งตาทำแผลให้ฉันอยู่" นี่ก็เบาสุดแล้ว อย่างเสียงดังดิวะ เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน " จะให้ฉันเบาได้ไงในเมื่อพี่ต้นจะฆ่าฉันด้ว
" พี่กันต์พูดเรื่องอะไร "" อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเหอะ เลิกเล่นละครได้แล้ว " พี่กันต์พูดไปแต่มือก็ออกแรงบีบมือที่จับฉันอยู่" พูดบ้าอะไรของมึงวะ แล้วก็ปล่อยแอมป์ได้แล้ว " คราวนี้เป็นพี่ต้นที่ออกโรงพูดออกมาเอง" มึงเก็บปากไว้แดกข้าวเหอะ ก่อนที่กูจะเอาตีนยัดปากมึง " พี่กันต์มันชักจะมากไปแล้ว"
" ........ " ไอ้แทนก็คือไอ้แทน มันก็ปรายตามามอง แล้วก็ทำหน้านิ่งๆของมันต่อไป" สัส!! "" กูกลับก่อนดีกว่า อยากกอดเมียจะแย่ ขอบใจพวกมึงมากที่เหลือก็ฝากเคลียร์ด้วย "" โหไอ้ห่า ได้เมียคืนแล้วโยนงานให้พวกกูทันทีนะมึง "" อย่าบ่นไอ้สัส เหล้าฟรีเดือนหนึ่งที่มึงขอจะเอาไหม "" เอาครับพี่กันต์ครับ ผมจะเคลีย
Chapter 52ตอนนี้ใจผมมันโคตรปวดหนึบเลยครับ ทั้งคำพูดแล้วก็น้ำเสียงที่แอมป์พูดออกมามันสื่อไปในทางที่ผมจะต้องผิดหวัง เอาจริงๆ ผมก็เตรียมใจมาบ้างแล้ว แต่พอเจอเข้าจริงๆ มันก็คงยอมรับง่ายๆ ไม่ได้หรอก ใช่ไหมล่ะครับผมขอย้อนกลับไปในวันที่ผมกลับจากเชียงใหม่ จำได้ไหมครับที่ผมบอกว่ามีธุระต้องทำ นี่แหละครับธุร
" สาม " เกมส์โอเวอร์ค่ะ ถึงสามแล้วแต่ก็ไม่มีใครออกไป" โอเคครับ ไม่มีใครออกมาก็ไม่เป็นไร ในเมื่อผมให้โอกาสแล้วไม่ออกมาผมก็จะได้ชี้ตัวเลย " วินาทีนี้คือยิ่งกว่าลุ้นเกรดออกหรือหวยออกซะอีก" ผมขอให้นักศึกษาปี 1 ที่เป็นน้องรหัสของผมออกมารับโทษด้วย ครับ " น้องรหัสพี่มันก็คือ...." เชิญครับน้องแอมป์ " ฉัน
Chapter 51ฉันเดินออกไปด้านหน้าด้วยความรู้สึกอยากจะเดินไปต่อยหน้าไอ้คนที่เรียกฉันด้วยสรรพนามนั้นจริงๆ ไม่รู้จะจองเวรฉันไปถึงไหน" นับสิครับ มองหน้าผม แล้วคุณนับได้เหรอ " ไอ้....." ค่ะ 1... 2... 3... 6.... 10....15.....25...... "" ครบไหมครับ "" แปปนึงค่ะ " คือฉันยังนับไม่เสร็จไงแล้วมาถามแบบนี้ฉันจ
" มึงรู้ปะแอมป์ว่าเรื่องอะไร "" กูไม่รู้ เลิกถามกูได้แล้ว แล้วก็เลิกมองกูด้วยสายตาที่กูเป็นต้นเหตุสักทีเถอะ " ก็ตลอดทั้งวันทั้งไอ้เมย์และไอ้เนยมันเอาแต่ถามฉัน และมองว่าฉันเป็นต้นเหตุของเรื่องที่พวกพี่เค้าเรียกมารวมตัว" โห!! มึง ก็มันคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้นี่หว่า "" ทำไมพวกมึงไม่เลิกสงสัยแล้วรอพวก
" และสุดท้ายเลย เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ เราเป็นพี่น้องกัน พี่น้องกันแค่นั้น " ฉันขอย้ำอีกรอบ ทำไมตอนอยู่คอนโดพี่มันไม่เป็นแบบนี้วะ ดูรู้เรื่องกว่านี้และไม่มีท่าทีจะกวนตีนแบบนี้เลยปัง!!" ไปดิ จะจอดอยู่ทำไมอีก " เพราะฉันเดินลงมาสักพักแล้วยังไปยอมขับไปอีก พ่อพี่มึงสร้างตรงนี้ไว้เหรอ" โอเค ไปก็ไป แล
Chapter 50" อื้ม ขอบคุณนะที่ยังให้อภัยคนอย่างพี่ " และเราสองคนก็ยิ้มให้กัน อย่างน้อยๆ ช่วงเวลาแบบนี้เราก็ยังยิ้มให้กันได้อยู่" ขอบคุณพี่เหมือนกัน "" แล้วนี่จะอยู่กินข้าวกันก่อนไหม พี่พึ่งกลับมาจากซื้อของมาเลย "" เอ่อ… ไม่ดีกว่าค่ะ แอมป์กลับไปกินพร้อมเมย์ดีกว่า " เพราะเมย์มันก็ซื้อของไปทำอาหารเยอ
" ไอ้เมย์!! " ฉันคิดว่ามันจะหยุดแล้วนะ แต่ไม่ใช่ ไอ้เพื่อนเวรนี่" ฮ่าๆๆ เออไม่แกล้งแล้ว แต่เอาจริงนะมึง ถ้ายังรู้สึกว่ายังรักกันอยู่ก็กลับไปเคลียร์กันให้จบๆ จะได้ดีกันสักที "" แต่ว่าวันนั้น " วันนั้นที่เค้าดูถูกความรักของฉัน ดูถูกฉันมันยังทำให้ฉันกลัว" ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ก็ยังไม่ได้คุยกันแบบเคลีย
ตอนนี้ผมกลับจากเชียงใหม่แล้วครับ กลับมาพร้อมพวกเพื่อนเหี้ยๆ ของผมนี่แหละครับ ผมรู้สึกมีความสุขมากๆ เพราะหลังจากที่อาร์มกลับไปได้สักพักแล้วผมก็ได้รู้จากปากไอ้แทน ครับไอ้แทนนี่แหละครับ มันไม่ตอบผม แต่มันบอกผมว่าก่อนที่พวกมันจะมาถึง แอมป์เป็นคนนอนเฝ้าผมเอง แต่พอพวกมันมาแอมป์ถึงกลับบ้านไป ก็ยังดีนะครับท