แก่นกายใหญ่ของเขาค่อยๆ สอดเข้ามาในช่องทางรักคับแคบ ด้านในนั้นมันคับแน่นจนเขาดันแทบไม่เข้า แต่ดีที่ด้านในของเธอนั้นมีน้ำหล่อลื่นไหลออกมามากพอที่จะช่วยทำให้การสอดใส่นั้นลื่นไหล เธอเลยไม่ได้เจ็บอะไรมันรู้สึกจุกมากกว่า เพราะมันใหญ่ และมีอะไรกันกี่ครั้งเธอก็ไม่ชินสักทีเลยสวบ!!“อ๊ะ! อะ ไอ้คุณสิงห์ อื้อ...เจ็บนะ”“อ่า...นิ้วว่าแน่นแล้ว พอใส่เข้าไปแบบนี้ รัดแน่นจนแทบขาด ซี๊ดส์เสียว”“บะ เบาสิ อ๊า...ฉันจะรัดให้ขาดเลยนะคอยดู”“เอาสิ รัดแน่นๆ ให้ขาดเลย รู้มั้ยว่ามันเสียว มันไม่ได้เจ็บ อืม..”“อึก...มะ มันจุก”เขาแช่ท่อนเอ็นใหญ่ค้างไว้แบบนั้น ถึงแม้ภายในช่องทางของเธอนั้นจะปรับตัวได้แล้ว แต่ดูเหมือนว่าเขากำลังแกล้งเธออยู่มากกว่า เพราะการขยับช้าๆ มันเร้าอารมณ์ให้เธอเสียว“อืม...เอากี่ครั้งก็ไม่เบื่อจริงๆ คิดไม่ผิดที่ยอมขับรถกลับมาเอาเธอ”“อื้อ...โรคจิต!”“โรคจิตที่ไหน เอาเมียตัวเองมันไม่ได้เรียกว่าโรคจิตสักหน่อย”“ฉันไม่ใช่เมียคุณ อย่ามาพูดมั่วๆ นะ”“เดี๋ยวก็รู้ว่าใช่เมียหรือเปล่า ถ้าฉันเอาเธอและเธอเสร็จ ร้องครางขอให้ฉันทำต่อ ก็แปลว่าเธอยอมรับฉันเป็นผัวแล้ว”คำพูดของเขาเหมือนจะเอื้อให้กับตัวเอง
บาร์ & Sing "รออยู่ตรงนี้นะ ห้ามเดินไปไหนเด็ดขาด""......" หญิงสาวพยักหน้าตอบรับ ก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้เธออยู่ในห้องเพียงลำพัง แต่มันก็ไม่อันตรายหรอก เพราะห้องนี้เป็นห้องทำงานของเขา บวกกับมีคนของเขาคอยเฝ้าดูแลอยู่ตลอดเวลาปกติเขาจะไม่ค่อยพาเธอออกไปไหนด้วยหรอก เว้นแต่จะพาเธอออกไปข้างนอกด้วย เลยพาเธอออกมาทีเดียวเลยคำสั่งของเขาที่สั่งไว้ว่าห้ามออกไปไหน มันก็ใช้ไม่ได้กับเธอขนาดนั้นหรอก เพราะเขาออกคำสั่งกับเธอ เพียงเพราะต้องการให้เธอรออยู่ในห้องอย่างสงบเสงี่ยมมากกว่าแกร๊ก~"คุณเฌอรีนจะออกไปไหนครับ?" พอเปิดประตูออกไปคนของเขาก็เข้ามาขวาง เจ้านายคงจะสั่งเอาไว้สินะ"ฉันจะลงไปหาอะไรกินน่ะ""เดี๋ยวให้คนเอาขึ้นมาให้ครับ คุณเฌอรีนต้องการอะไรสั่งมาได้เลย""ฉันก็แค่จะลงไปดูเอง ฉันไม่ใช่นักโทษนะ ฉันยังนึกไม่ออกว่าจะกินอะไรจะให้รอเจ้านายของพวกเธอก็ไม่รู้จะมาตอนไหน ฉันไม่สามารถหิ้วท้องรอได้หรอกนะ""มันเป็นคำสั่งครับ อีกเดี๋ยวนายก็คงกลับเข้ามาแล้ว""ถ้างั้นก็ลงไปบอกคนข้างล่างด้วย ว่าฉันขอน้ำส้มแก้วนึง แล้วก็ของว่างอะไรก็ได้ที่มีในร้าน เร็วๆ ด้วยล่ะ""ครับ"ร่างบางเดินกลับเข้ามาในห้อง ก่
หลังจากนั้นทั้งสองก็กลับมาที่บ้านด้วยกัน เธอมีหน้าที่คอยดูแลเขา เพราะเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาต้องเป็นแบบนี้ ไม่อยากจะคิดเลย ถ้ามือมีดคนนั้นแทงเข้าจุดสำคัญ เขาจะตกอยู่ในสภาพแบบไหน คงไม่ได้มานั่งมองหน้าเธออยู่อย่างนี้หรอก"คิดอะไรอยู่ได้ ทำแผลก็ตั้งใจทำสิ""คุณคิดว่าคนที่ทำเรื่องนี้ เป็นคนเดียวกับที่เอาน้ำกรดผสมน้ำส้มมาให้ฉันมั้ย?""ก็มีส่วนนะ มันตั้งใจจัดการเธอโดยเฉพาะเลย""ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมตัวเองถึงถูกหมายหัวแบบนี้ หรือเป็นเพราะอยู่ใกล้คุณ?""ฉันคิดว่าคงมีคนรู้แล้ว ว่าเธอเป็นลูกสาวของใคร และเธอก็ยังไม่ตาย ""แล้วเรื่องพ่อแม่ฉัน มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ถ้าเป็นเรื่องธุรกิจที่คุณว่า พ่อแม่ฉันก็ตายชดใช้ไปหมดแล้วไง ยังต้องการอะไรจากฉันอีกล่ะ""ฉันก็ไม่รู้หรอก แต่มันคงหมายชีวิตเธอเอาไว้แล้ว จากนี้ก็ระวังตัวให้ดีก็แล้วกัน""แล้วฉันจะไว้ใจใครได้อีก ขนาดในที่ของคุณ ยังไม่ปลอดภัยเลย""งั้นก็อยู่แต่ที่บ้าน ไม่ต้องออกไปไหน ปลอดภัยที่สุดแล้ว""ฉันไว้ใจใครได้บ้าง?""ไม่ได้เลย เธอห้ามไว้ใจใครนอกจากฉัน""ห๊ะ?""คนรอบตัวเธอ ไม่ว่าจะใครหรือแม้กระทั่งลูกน้องของฉัน เธอก็ห้ามวางใจเด็ดขาด""
หลายวันต่อมาเพราะทนถูกเธอรบเร้าไม่ไหวเขาเลยจำใจจะต้องสอนเธอยิงปืนตามที่เธอร้องขอ ถึงแม้ตัวเองจะยังเจ็บตัวอยู่ก็ตามเถอะ"เคยจับปืนมาก่อนหรือเปล่า""ถามแปลกนะ ฉันจะเอาเวลาไหนไปจับ แม้แต่ปืนของเล่น ฉันก็ยังไม่เคยจับเลย"พูดจบหญิงสาวก็หยิบปืนในกล่องขึ้นมา พร้อมกับหันซ้ายหันขวา ดูอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามประสาคนไม่รู้อย่างเธอ แต่มันกลับทำให้คนที่อยู่รอบๆ นั้นพากันวิ่งหลบแบบจ้าละหวั่น ลูกน้องของเขาพากันวิ่งหลบเธอกันให้วุ่นเลย"เดี๋ยวๆ ใครสอนให้เธอจับปืนแบบนั้น?""เอ้า? ก็บอกแล้วไงว่าไม่เคยจับ อีกอย่างฉันก็แค่ดูเฉยๆ ไม่ได้จะยิงสักหน่อย กลัวกันทำไม?""ปืนมันขึ้นลำเอาไว้แล้ว แค่เธอแตะตรงไกมันนิดเดียว มันก็ยิงออกมาแล้วนะ ไม่หลบสิแปลก""อ้าวเหรอ ก็ใครมันจะไปรู้เล่า""เวลาจับปืนปลายกระบอกต้องห้ามหันหาคนอื่นเด็ดขาด หรือไม่ก็กดหัวมันทิ่มลง นี่คือการเก็บปืนเข้าใจไหม""อ่าห๊ะ""เมื่อกี้ที่เธอทำ มันผิดมากๆ เลยนะ""โอเคๆ ฉันเพิ่งหัดครั้งแรก ให้อภัยกันได้ไหมล่ะ?""......" มาเฟียหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างแรง จะโกรธเธอก็โกรธไม่ลงจริงๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่เธอบอก นี่เป็นการจับปืนครั้งแรกของเธอเลย"เดี๋ยวคนของฉั
เวลาผ่านไปแผลบนหลังของเขามันก็ดีขึ้นมากแล้วล่ะ แผลมันสมานกันเร็วมากๆ คงเป็นเพราะเขาแข็งแรง ตัวใหญ่กำยำด้วยและมั้ง เพราะตอนที่ถูกแทงหมอยังบอกเลยว่ากล้ามเนื้อเยอะ คมมีดเลยเข้าไปได้ไม่ลึก ฉันไม่อยากจะนึกสภาพตัวเองเลยถ้าโดนแทงเข้าเต็มๆ มันจะเป็นสภาพยังไง จากการกะระยะที่เขาโดนฉันคงโดนแทงเข้าเต็มๆ คอ และคงไม่มีโอกาสรอดด้วยซ้ำหมับ!"โอ๊ย!""เป็นอะไรหรือเปล่า บอกแล้วไงว่าห้ามเผลอเด็ดขาด เธอยืนอยู่ต่อหน้าศัตรูนะ!""ขอพักแป๊บนึงนะ"ไม่รู้ว่าช่วงนี้เป็นอะไร ฉันไม่มีสมาธิเอาซะเลย เวลาฝึกยิงปืน หรือฝึกการใช้อาวุธมีด การป้องกันตัวต่างๆ อยู่ใกล้เขาทีไร ฉันรู้สึกแปลกๆ ทุกที ฉันรู้สึกได้ถึงหัวใจที่มันเต้นแรงเต้นรัว ราวกับว่าฉันกำลังยืนอยู่ต่อหน้าคนที่ตัวเองชอบ"เป็นอะไรหรือเปล่า ช่วงนี้เธอดูเหม่อลอยนะ ไม่มีสมาธิเอาซะเลย""ไม่รู้สิ""ท้องหรือเปล่า ประจำเดือนเธอมาไหม?""ฉันไม่ท้องหรอก ถ้าท้องป่านนี้คงรู้ตัวแล้ว ฉันก็แค่...""แค่อะไร?""ไม่รู้สิ บอกไม่ถูกเหมือนกัน"ฉันแค่รู้สึกแปลกๆ กับหัวใจของตัวเอง ไม่ได้รู้สึกแปลกๆ กับร่างกาย ฉันรู้ดีว่าฉันไม่ท้องหรอก และฉันก็คงไม่ท้องง่ายๆ ด้วย"ไม่สบายหรือเปล่า ฉั
ปัง! ปัง! ปัง!เสียงปืนดังขึ้นสามนัดติดรัวๆ แต่มันก็ไม่น่าแปลกใจหรอก เพราะเฌอรีนกำลังอยู่ในช่วงหัดยิงปืน ถึงตอนนี้เธอก็ชำนาญขึ้นมากแล้วล่ะ เรียกได้ว่าไม่ต้องมีครูฝึกคอยยืนกำกับแล้ว"มือนิ่งขึ้นมากเลยนะ""อืม...""เก่งแฮะ""ขอบคุณสำหรับคำชม"มาฝึกยิงปืนแบบนี้ เธอก็ไม่ได้หวังจะเอาไปใช้ตอบโต้คนอื่นซะทีเดียวหรอก ก็แค่อยากยิงปืนเป็นเผื่อเอาไว้ป้องกันตัวและได้เอาคืนอะไรบางอย่าง เพราะเธอก็ไม่ได้คิดที่จะเอาตัวเข้าไปยุ่งกับองค์กรเหล่านั้นอยู่แล้วถ้าเลือกได้เธอจะไม่มีวันเข้าไปยุ่งเด็ดขาด ถึงตอนนี้เธอจะเริ่มหย่อนขาเข้ามาแล้วก็เถอะ แต่มันก็ยังเลือกได้ ว่าเธอจะหยุดแค่นี้ หรือจะไปต่อ............ฟึบ ฟึบ ฟึบเสียงเดินที่เป็นเสียงคนเหยียบหญ้าสดดังตามหลังเฌอรีนมา เธอไม่ต้องเดาเลยว่าใคร เพราะมีอยู่คนเดียวเนี่ยแหละ ที่ไม่ว่าเธอจะเดินไปตรงไหน เขามักจะตามไปตลอด เว้นแต่วันนั้นไม่ได้อยู่ด้วยกัน"เดินมาทำอะไรตรงนี้""มารำลึกความหลังน่ะ""???""จำได้หรือเปล่า ว่าคุณเคยยิงฉันตรงนี้ กระสุนเฉี่ยวหัวไปนิดเดียวเอง""เอ่อ...จะบอกว่าจำไม่ได้ ก็คงไม่ได้สินะ เพราะฉันไม่ได้เป็นอัลไซเมอร์""......" เธอจ้องหน้าเขานิ่งๆ
เวลาผ่านไป..."คุณเฌอรีนจะออกไปไหนคะ""ฉันว่าจะออกไปข้างนอกหน่อยมีธุระ เดี๋ยวบ่ายๆ ก็กลับมาแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก""ค่ะ"เธอมีนัดกับคนคนนึง ที่เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นใคร แต่เขาบอกว่ารู้ความลับทุกอย่างเกี่ยวกับตัวเธอครอบครัวเธอ และคนที่ทำให้พ่อแม่ของเธอต้องตาย มันเลยทำให้เธออยากรู้เอามากๆ ว่าคนคนนั้นเป็นใครตอนนี้สิงห์ไม่อยู่ที่บ้านเขาไปต่างประเทศได้สองวันแล้ว ซึ่งความจริงเขาก็จะลากเธอไปเหมือนอย่างที่พาเธอไปเหมือนเคยนั่นแหละ แต่เธอเลือกที่จะปฏิเสธ เพราะเหนื่อยที่จะต้องติดตามเขาไปในทุกๆ ที่ มันไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้นเลย"คุณเฌอรีนจะไปที่ไหนครับ?""ขับออกไปก่อน เดี๋ยวฉันบอกอีกที""ครับ"เพราะยังไม่ได้นัดกันเอาไว้ เธอเลยต้องทักหาเขาคนนั้นอีกครั้ง และถามจุดนัดพบเพื่อความแน่ใจPP: คุณอยู่ที่ไหนคะ ฉันจะได้ไปหา??: ผมรออยู่ที่ร้านอาหารJJครับ"ไปห้างที่เดิมค่ะ""ได้ครับคุณเฌอรีน"คนขับรถมุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าที่เธอเคยไปเดินซื้อของอยู่บ่อยครั้ง พอมาถึงเธอก็รีบมุ่งหน้าไปยังจุดนัดพบทันที ซึ่งเป็นร้านอาหารที่อยู่ในย่านของคนพลุกพล่าน และมันก็ทำให้เธอค่อนข้างมั่นใจ เพราะถ้าเขาเป็นโจรจริง
พอกลับมาถึงบ้านเฌอรีนก็ไม่ได้คุยกับใครเลย ตกกลางดึกเธอก็นอนแทบไม่หลับ เพราะในหัวเอาแต่คิดฟุ้งซ่านเรื่องนั้นอยู่ ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาจะโกหกเธอทำไมกัน เธอไม่เข้าใจเลย ไม่เข้าใจอะไรเลยสักอย่าง ตอนนี้มันสับสนไปหมดเช้าวันต่อมา...มาเฟียหนุ่มกลับมาถึงในช่วงเช้า ตามที่คนของเขาบอกกับเธอเอาไว้จริงๆ เขากลับมาไวกว่าที่คิด ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาบอกเองว่าจะไปหลายวัน แต่นี่ยังไม่พ้นสามวันเลย"เฌอรีนล่ะ?""ยังไม่ลงมาเลยค่ะ สงสัยจะยังไม่ตื่น""อืม เดี๋ยวฉันขึ้นไปตามเอง เตรียมอาหารไว้ให้เรียบร้อยล่ะ""ค่ะ"ชายหนุ่มขึ้นไปด้านบนห้องนอน ขายาวก้าวเดินอย่างใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนของเธอเขาเห็นเธอยังนอนหลับอยู่ ดูเหมือนจะหลับสนิทเลยด้วย ปกติตะวันขึ้นขนาดนี้แล้วเธอตื่นขึ้นมาแล้วนี่นา ไม่สบายหรือเปล่านะ"เฌอรีน...""อือ..""ตื่นได้แล้ว ฉันกลับมาแล้วนะ"เธอลืมตาขึ้นมาประหนึ่งคนที่ตื่นนอนแบบไม่งัวเงีย ก่อนจะมองเขาด้วยความตกใจ ซึ่งเขาเองก็งงเหมือนกัน ที่ถูกเธอมองด้วยสายตาแบบนี้แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเลย"กลับมาตอนไหน?""คนของฉันไม่ได้บอกเหรอ ว่าฉันจะกลับมาถึงตอนเช้า นี่มันก็ตอนเช้าแล้วนะ""อือ สงสัย
...ภายในห้องฉุกเฉิน “อะ โอย...” เสียงร้องแผ่วจากปากของหญิงสาว พร้อมกับใบหน้าที่เหยเกของเธอ มันบ่งบอกถึงความเจ็บร้าวที่แผลรอยเย็บซึ่งเกิดจากการผ่าตัดคลอดก่อนหน้านี้“เฌอรีน ฉันอยู่นี่นะ”“อืม..คุณสิงห์”“นอนนิ่งๆ ก่อนนะ อย่าเพิ่งขยับตัวเดี๋ยวแผลปริ”“ลูกล่ะคะ?” เอ่ยถามเสียงแหบ“พยาบาลดูแลให้อยู่น่ะ น่าจะป้อนนมให้อยู่”“อืม...ลูกเราน่ารักมั้ยคะ?”“น่ารักสิ น่ารักมากๆ เลยด้วย”“.....” เฌอรีนได้แต่ยิ้มตอบรับ“นอนพักเถอะนะ อย่าเพิ่งขยับตัวเลย เดี๋ยวเจ็บแผล”“ฉันนอนพอแล้วล่ะ นอนไม่หลับแล้ว” เธอตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้าลูกของเธอมากกว่า เขาทั้งสองต้องน่ารักมากๆ เลยล่ะ“แล้วน้องกันต์ล่ะคะ อยู่กับใคร?”“นมบอกว่าไม่ให้พามาโรงพยาบาล กลัวจะงอแงไม่เอาใคร เลยดูแลให้ก่อนน่ะ แต่ไม่ต้องห่วงนะแกไม่ดื้อกับนมเลย”“ค่ะคุณสิงห์”ถึงจะมีลูกแฝดที่เป็นลูกแท้ๆ ในไส้ของตัวเองแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้ลืมเลยว่ายังมีลูกชายคนโตอีกคนนึง เขายังคือคนในครอบครัวที่สำคัญมากที่สุดอีกคนนึงเสมอ และก็ไม่ลืมว่าจะต้องดูแลเขาด้วยเช่นกัน แต่ในเวลานี้ต้องรักษาตัวเองให้หายก่อน....เวลาต่อมาก๊อกๆๆๆ“ขออนุญาตนะคะ พาน้องมาส่งค่ะ”เฌอรีนพยาย
...เก้าเดือนต่อมา โรงพยาบาลHH“ขั้นตอนแรกต้องตรวจร่างกายของคุณพ่อคุณแม่ก่อนนะครับ”“ฉันต้องตรวจอะไรบ้างคะ?”“คุณแม่ต้องตรวจอย่างละเอียดเลยนะครับ เพื่อป้องกันการผิดพลาด”“ค่ะคุณหมอ”ไม่ค่อยเข้าใจหรอกเพราะเพิ่งเคยทำแบบนี้เป็นครั้งแรกเลย ยอมรับว่าแอบเกร็งไม่น้อยเหมือนกัน มันกลัวยังไงก็ไม่รู้ ปกติก็ไม่ชอบโรงพยาบาลอยู่แล้ว พอต้องมาห้องตรวจแคบๆ ฉันรู้สึกหวั่นไปหมดเลยพรึ่บ!!“คุณเฌอรีนคะ!”“มะ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันคงกลัวที่แคบ อยู่ๆ ก็เวียนหัวขึ้นมา”“นั่งพักก่อนนะคะ รอผลตรวจก่อนนะคะ เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ”“ค่ะ”ให้ตายสินี่ฉันเป็นอะไรไปกันแน่เนี่ย อยู่ๆ ก็เวียนหัวขึ้นมาซะงั้น เพราะกลัวเหรอ กดดันเหรอ รู้สึกร้อนหน้าร้อนตาไปหมด หัวใจก็เต้นเร็วกว่าเดิมมากพยาบาลพาฉันเดินออกมาจากห้องตรวจ มาเจอกับคุณสิงห์ พอเขาเห็นฉันเดินกุมหน้าออกมาก็รีบเข้ามาประคองทันที“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมหน้าซีดแบบนั้น เจ็บเหรอ?”“เปล่าค่ะ แค่เวียนหัว”“คุณเฌอบอกว่ากลัวที่แคบน่ะค่ะ ก็เลยเวียนหัว นั่งพักก่อนนะคะ เดี๋ยวผลตรวจก็เรียบร้อยแล้ว”“ครับ”“อืม...”“เป็นยังไงบ้าง”“ฉันตื่นเต้นน่ะ ครั้งแรกด้วยที่ทำแบบนี้ มันเลยกังวลไปหมด
หนึ่งปีต่อมานี่ก็ปีกว่าแล้วที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน มีความสุขกันมากๆ เลยด้วย เพราะยังไม่มีเจ้าตัวเล็กการใช้ชีวิตมันเลยค่อนข้างอิสระ ได้ไปเที่ยวแบบไม่ต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง แต่ก็เงียบเหงาไม่น้อยเลยเหมือนกัน ระหว่างนี้ก็เลี้ยงหลาน (ลูกของเสือ+น้ำหนึ่ง) พลางๆ ไปก่อน แต่ก็อยากมีลูกเป็นของตัวเองเหมือนกัน ถึงเวลานั้นก็คงจะมีความสุขปนความวุ่นวาย ดูน่าสนุกดีไม่น้อยเลยล่ะนะพรึ่บ!"คุณสิงห์ตกใจหมดเลยค่ะ!" จู่ๆ เขาก็เข้ามาสวมกอดเธอจากทางด้านหลัง ด้วยความตกใจเธอสะดุ้งจนของในมือแทบจะหล่นลงพื้น"คิดถึงจัง" เสียงทุ้มกระซิบแหบพร่าข้างหู"คิดถึงอะไรกัน ก็เจอกันอยู่ทุกวันนี่คะ""แค่วินาทีเดียวฉันก็คิดถึงแล้วล่ะเมียสุดที่รัก""เวอร์ละ อะไรมันจะขนาดนั้น""อืม จะพูดอะไรก็พูด แต่อย่าผลักออกนะ ฉันอยากกอดแบบนี้นานๆ หน่อย""ว่าแต่วันนี้กลับเร็วกว่าปกตินะคะ""ก็คิดถึงเมียไงครับ เลยกลับเร็วกว่าปกติ""งั้นเหรอคะ นับวันนี่ปากหวานนะคะ""เหงาหรือเปล่า""ก็ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ หาอะไรทำเรื่อยเปื่อยก็หายเหงาแล้วค่ะ""เธอตัดสินใจได้หรือยัง เรื่องทำเด็กหลอดแก้วน่ะ ฉันจะได้ไปปรึกษาหมอเอาไว้""....." พอได้ยินอย่างนั้นเธ
กลางดึกคืนหนึ่งหลังจากงานแต่งงาน “อึกอืม คุณสิงห์ คุณอย่าเพิ่งรีบ อ๊ะ...!!” เธอพยายามดันเขาออกไปเพราะมันรุนแรงจนเธอตั้งรับไม่ทันทั้งๆ ที่หลังแต่งงานก็มีเซ็กซ์กันอยู่ทุกวันทุกคืน แต่สำหรับเขาเท่าไหร่มันก็ไม่พอเลยจริงๆ นะ“เมียจ๋า อยากเอาแล้ว”“ดะ เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณสิงห์อื้อ” ไม่รู้จะต้องทำยังไงแล้วจริงๆ เขารุนแรงจนเธอตั้งตัวไม่ทันเลย“อืม ตัวหอมจังเลยเมียจ๋า”“คนบ้า อ๊ะอ๊า!!”เขาสูดดมตามตัวของเธอ แถมไม่วายขบเม้มตามลำคอขาวจนเธอสะดุ้งเพราะมันเจ็บแปล๊บไปอยู่ชั่วขณะไอ้คนบ้า ทำไมถึงได้ทำกันแบบนี้นะ ไม่รู้หรือไงว่ามันเจ็บ!“อืม...”“อยะ อย่าทำแรง มันเจ็บนะคุณสิงห์”“แฮ่ก ขอโทษครับ ลืมตัวไปหน่อย”มาเฟียหนุ่มพูดเสียงแหบพร่า ก่อนที่เขานั้นจะค่อยๆ เล้าโลมเธออย่างนุ่มนวลและตั้งใจเอามากๆ มือหนาบีบเคล้นหน้าอกของเธอไม่ยอมปล่อยเลย มันทั้งเสียว รู้สึกดี ทั้งร่างกายของเธอนั้นสั่นสะท้านจนต้องจิกปลายเท้าลงกับเตียง“อึกอือ...”“จ๊วบ จ๊วบ อืม...นมโคตรหวานเลยครับ”“แฮ่ก! อย่าพูดสิคะ ฉันเขินนะ”“ก็มันอร่อยนี่นา หอมด้วย”ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดออกมาแบบนี้ แต่ท่าทางของเขามันทำเอาเธอเขินมากๆ สายตาข
เวลาผ่านไปจนกระทั่งถึงวันแต่งงาน สิงห์ดูแลเจ้าสาวของเขาเป็นอย่างดีมากๆ ใส่ใจแม้กระทั่งเรื่องรองเท้าของเธอ ที่กลัวว่าเธอนั้นจะเจ็บเพราะต้องใส่และอยู่ในงานแทบทั้งวัน แต่เธอก็ไม่ได้เป็นอะไร เพราะชินกับการใส่รองเท้าส้นสูงไปแล้ว ถึงเดี๋ยวนี้จะไม่ได้ใส่บ่อยนักแต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะใส่ไม่ได้อีกแล้วเฌอรีนไม่มีครอบครัวที่ไหน หลังจากที่พ่อแม่เสียไปญาติผู้ใหญ่บางคนที่รู้ข่าวเรื่องพ่อแม่เธอก็พร้อมใจกันตัดขาดเธอเพราะไม่อยากเกี่ยวข้อง ไม่อยากมีส่วนรู้เห็นกับเรื่องพวกนั้นแต่เธอก็ไม่ได้เสียใจมากนักหรอกถึงวันนี้เธอเลยได้แม่หยกผู้ดูแลมูลนิธิเด็กกำพร้าที่เธอทำงานอยู่มาเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ งานแต่งนั้นถูกจัดขึ้นแบบเล็กๆ ภายในบ้านของเขา คนร่วมงานก็ไม่ได้มีใครที่ไหนนอกจากคนในครอบครัว กินเลี้ยงกันแบบปาร์ตี้เล็กๆ แต่มีความสุขมาก และจดทะเบียนสมรสกันได้เป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายสมดั่งใจ"เจ็บมากหรือเปล่า ตรงข้อตรงนี้มันแดงมากเลยนะ" มาเฟียหนุ่มย่อตัวนั่งลงพร้อมกับจับเท้าของเธอนั้นพลิกดูอย่างระมัดระวัง เพราะต้องใส่รองเท้าส้นสูงอยู่ตลอด มันจึงมีรอยแดงบริเวณรอบๆ เท้า ซึ่งมันคล้ายกับการถูกรองเท้ากัด"คงเป็น
บ้านของสิงห์ฉันได้มีโอกาสกลับมาที่บ้านของเขาอีกครั้ง นานมากๆ แล้วที่ไม่ได้มา แต่อะไรๆ ที่นี่ไม่ได้เปลี่ยนเลย ห้องนอนที่ฉันเคยอยู่ ของบางอย่างที่ฉันเคยใช้งาน มันยังคงถูกดูแลทำความสะอาดให้เหมือนกับมีคนใช้อยู่ทุกวัน ไม่มีฝุ่นเกาะเลยสักนิดเดียวแต่ก็มีบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไป เหมือนตั้งใจปรับให้มันดูโล่งกว่านี้"มีอะไรหรือเปล่า มองแปลกๆ นะ""แปลกสิคุณ ทำไมถึง...เปลี่ยนล่ะ คุณเคยบอกว่าหวงจะตาย"เขาเคยพูดกับฉันว่าเขาหวงทุกอย่างในบ้านหลังนี้ และไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ถ้าจะมีคนหยิบจับไปตามอำเภอใจ หรือเปลี่ยนที่วางของมันไปที่อื่น"ไม่รู้สิ แค่รู้สึกว่ามันรกตาน่ะ ก็เลยให้แม่บ้านเอาออกไป""....."บางอย่างที่เขาเคยเอาวางไว้มันกลับกลายเป็นแจกันและมีดอกไม้หลากสีใส่เอาไว้อยู่ ที่ฉันรู้ว่ามันแปลกไป ก็เพราะเขาไม่ใช่คนที่จะชอบดอกไม้หรือชอบสีสันอะไรสักเท่าไร"ฉันอยากให้เธอกลับมา""ฉันขอจัดการอะไรให้เสร็จก่อนนะ""บ้านหลังนี้ รอต้อนรับเธอกลับมาเสมอนะ""เฮ้อ..." ฉันถอนหายใจออกมา บ้านหลังนี้มันก็ไม่ได้แย่เลยนะหลังใหญ่น่าอยู่ ถึงมันจะไม่ได้อยู่โซนในตัวเมืองแต่มันก็เงียบสงบ เหมาะสำหรับคนที่ไม่ชอบความวุ่นวาย ตอนมา
เวลาผ่านไปไวจนคิดว่าฝันไปหรือเปล่า สิงห์พาเฌอรีนมาที่บ้านของเขาตามที่เคยบอกเธอเอาไว้เมื่อไหร่ที่เธอพร้อมเขาจะพาเธอมารู้จักกับทุกคนที่บ้าน ทุกอย่างมันไม่ได้ผ่านไปแบบกระทันหันหรอก แต่เวลามันผ่านไปนานมากแล้วจริงๆ"บ้านหลังนี้ของคุณเหรอ?""อื้ม เป็นบ้านของพ่อแม่ แต่ฉันไม่ค่อยได้อยู่หรอก ส่วนใหญ่พี่ชายกับเมียเขาอยู่ แล้วก็แม่นมอยู่ด้วย""หลังใหญ่จังเลยคุณ""เข้ามาสิ ฉันจะแนะนำทุกคนให้รู้จัก"เธอเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับเขา แล้วก็ได้เจอผู้หญิงมีอายุคนนึง กับผู้หญิงอีกคนนึงที่กำลังยืนอุ้มลูกอยู่"แม่นมครับ""คุณหนูสิงห์""???" เฌอรีนทำท่าทางตกใจเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง หน้าตาแบบนี้ ท่าทางแบบนี้เนี่ยนะที่เรียกว่าคุณหนู เรียกซะเพราะเลย สวนทางกับบุคลิกของเขามากๆ"นี่ครับแม่นม ผู้หญิงที่ผมเคยเล่าให้แม่นมฟัง""สวัสดีค่ะ""สวัสดีค่ะคุณเฌอ สวยสวยมากๆ เลย""ขะ ขอบคุณมากๆ ค่ะ""ส่วนคนนั้น ชื่อน้ำหนึ่ง เป็นพี่สะใภ้ของฉันเอง แต่อายุน่าจะเท่ากันกับเธอนะ""สวัสดีค่ะ""สวัสดีค่ะ ตามสบายนะคะ หนึ่งขอตัวพาลูกนอนก่อน"เฌอรีนได้แต่ยืนเกร็งไปหมด เธอทำตัวไม่ถูก เพราะเพิ่งเคยมาทำอะไรแบบนี้เป็นคร
**วันและเวลาผ่านล่วงเลยไปเรื่อยๆ อะไรที่คิดว่ามันจะไม่ดี มันก็กลับดีไปหมดซะทุกอย่าง มันดีมากจริงๆ ในสิ่งที่เขาทำให้เธอและทุกคนในที่นี่ อย่างที่เขาว่าจะเอาชนะใจใครสักคนได้ ไม่ใช่แค่ทำดีกับคนๆ นั้นเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการทำดีกับคนรอบข้าง หรือคนที่คนนั้นเขารักด้วยเขาทำให้เธอได้เห็นว่าคนเรานั้นก็เปลี่ยนแปลงกันได้ อะไรที่เคยทำไม่ดีมันก็ไม่ได้แปลว่าปัจจุบันเขายังทำแบบนั้นอยู่มันขึ้นอยู่กับว่าคนๆ นั้นเขาจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี หรือในทางที่แย่ลง"เธอชอบมาเดินเล่นแถวนี้หรือไงกัน?""เปล่าหรอก เมื่อก่อนตอนที่ออกมาซื้อของ ฉันได้แวะมาบ่อยๆ น่ะ ได้มาเดินเล่นแล้วมันก็สบายใจดี""อ่อ...ก็ดีนะ บรรยากาศดี""ฉันนึกว่าคุณจะถอดใจไปแล้วซะอีกนะ""ใครบอก ก็แค่หายไปจัดการเรื่องต่างๆ มา ฉันไม่ได้ถอดใจสักหน่อย""......" มันมีอยู่ช่วงนึงที่จู่ๆ เขาก็หายตัวไป หายไปแบบไม่ติดต่อกลับมา ร่วมเดือนเลยก็ว่าได้ จนเธอคิดไปแล้วว่าเขาคงถอดใจแล้วมั้ง เพราะเธอใจแข็งเอามากๆ เลย ในความคิดเขาคงคิดว่าเธอคงไม่มีวันให้อภัย"คิดถึงกันเหรอ?""เปล่า เห็นหายไป คนที่นี่เขาตามหามากกว่า""น่ารักกันจริง""......""เฌอรีน...""หืม?""ฉ
สองวันต่อมาครืด ครืด ครืดสายเรียกเข้า >>> เบอร์แปลกฉันขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ที่มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา มันแปลกที่เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้น แถมโทรมาจากต่างประเทศอีกต่างหาก ตอนแรกก็คิดว่าจะไม่รับหรอก แต่พอนึกถึงใครบางคนเข้าก็ทำให้พอจะเดาออกว่าใครโทรมา"ฮัลโหล"( ทำไมรับช้าจัง ) ปลายสายพูดเชิงบ่น"เบอร์แปลกโทรมา ใครมันจะไปรู้ล่ะ"( ทำอะไรอยู่ จะนอนแล้วเหรอ? )"อืม กำลังจะนอนน่ะ ดึกแล้ว"( อยากนอนด้วยจัง ไม่มีเธอนอนด้วยแล้วมันนอนไม่หลับ )"อย่ามาเวอร์หน่อยเลยน่า มีอะไรถึงโทรมาล่ะ"( ก็คิดถึง )"....." ฉันเงียบไม่ได้ตอบกลับเขา บอกตรงๆ ก็เขินแหละ เดี๋ยวนี้นี่เก่งนักเรื่องปากหวาน รู้ว่าฉันแพ้อะไรก็ชอบทำแบบนั้น ไม่รู้ว่าอยากเอาใจหรืออยากได้ตัวฉันกันแน่เขายังไว้ใจไม่ได้หรอกสำหรับฉัน แต่ฉันก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่ดีอะไรหรอกนะ แค่สิ่งที่เขาเคยทำมันยังทำให้ฉันรู้สึกระแวง กลัวว่าเขายังต้องการอะไรจากตัวฉันอยู่( ทำไมเงียบล่ะ ฉันพูดอะไรผิดหรือเปล่า? )"เปล่าไม่ได้พูดผิดอะไร ฉันก็แค่ไม่รู้ว่าจะต้องตอบอะไร"( เธอไม่คิดถึงฉันบ้างหรือไง )"ไม่หรอกสบายหูสบายตาดี ตอนคุณอยู่ก็ชอบเกะกะฉัน ใครมันจะไปคิดถึงกันล่ะ