Share

13.นางคือดวงใจ (2)

Penulis: rasita_suin
last update Terakhir Diperbarui: 2025-03-06 17:11:55

เวลากลางดึกภายในห้องของอาจารย์หญิงมู่อิง เสี่ยวเม่ยบำเพ็ญเพียรและกำหนดจิตไปยังหน้าผากตนตามคำชี้แนะของอาจารย์นานหลายชั่วยาม ก่อนจะขยับมือสองข้างที่วางหงายบนตักสูงขึ้นส่งพลังปราณไหลเวียนไปยังฝ่ามือ กระทั่งมีแสงสว่างวาบกลางหน้าผากของนางวูบหนึ่ง จากนั้นกลายเป็นรัศมีวงกลมวนล้อมรอบตัวแล้วไปอยู่เหนือสองฝ่ามือของเสี่ยวเม่ย จนเมื่อแสงนั้นวูบหายเข้าไปในมือบางนางก็กำมือวางบนตักแล้วลืมตาขึ้นมาช้าๆ

อาจารย์หญิงมู่อิงที่นั่งอยู่บนตั่งอีกด้านเห็นก็ยิ้มบางแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เจ้าสำเร็จเซียนขั้นต้นแล้วเสี่ยวเม่ย”

ผู้ที่เพิ่งบรรลุเซียนยิ้มกว้างด้วยความยินดี พร้อมกับลงจากตั่งไปนั่งคุกเข่าให้กับอาจารย์ของตน

“ศิษย์ขอบคุณอาจารย์ที่ชี้แนะ”

“หลายปีมานี้ข้าเห็นเจ้ามุ่งมั่นก็เอาใจช่วย ที่เรียกมาฝึกวิชาบ่อยครั้งก็เพราะอยากให้เจ้าหมั่นฝึกปรือตนเอง แต่เห็นเช่นกันว่า จูหยวนเข้มงวดกับเจ้ามาก เจ้าต่างจากผู้อื่นเพราะมาที่นี่โดยยังไม่บรรลุเซียน ไม่มีตบะบำเพ็ญจึงก้าวหน้าช้า แต่เจ้าก็ตั้งใจจริง อาจารย์ชื่นชมเจ้านัก”

“คำสั่งสอนของอาจารย์ ศิษย์จำใส่ใจและปฏิบัติตามเสมอ”

“เจ้าทำได้ดีมากแล้ว วันนี้ไปพักเถิด หมั่นบำเพ็ญเ
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi
Bab Terkunci

Bab terkait

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   14.ข้าน่ากลัวกว่าสัตว์ร้าย (1)

    “ผู้ที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา และคิดร้ายต่อนางตลอดเวลาเช่นเจ้า อย่าบังอาจดูถูกนาง”เยี่ยนเฉินต้องการให้รู้ว่าน้องสาวบุญธรรมของตนนั้นสูงส่งกว่าอีกฝ่ายยิ่งนัก ก่อนจะปล่อยคอของซ่งจูหยวน“และที่ข้ามาพบเจ้าวันนี้ก็เพื่อนาง”จูหยวนเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลจากสายตาคู่คมเข้มที่ขุ่นขึ้น“เจ้าทำให้มือของนางบาดเจ็บ ทำให้แขนของนางมีรอยแผล ทำให้นางแทบเอาชีวิตไม่รอดทั้งที่ยังไม่บรรลุเซียน ฝึกวิชายังไม่ช่ำชอง ทั้งยังต้องตกอยู่ในความหวาดกลัวที่ฝังใจไปอีกเนิ่นนาน”“เจ้า...เจ้าพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจ”จูหยวนหลบสายตาอีกฝ่าย หากกลับเม้มปาก ในใจคิดว่าเสี่ยวเม่ยไปฟ้องชายหนุ่มทั้งที่สัญญากับนางแล้วว่าจะไม่พูดกับใครอย่างนั้นหรือ ศิษย์น้องของนางร้ายกาจนักโฮกกก!ขณะที่คิดเข่นเขี้ยวถึงเสี่ยวเม่ยอยู่นั้น เสียงของเสือที่ดังมาก็ทำให้นางสะดุ้งเฮือก กวาดตามองรอบตัวในทันใด“ไม่เข้าใจหรือ นั่นสิ ในเมื่อไม่เจอกับตัว เจ้าจะเข้าใจได้อย่างไร”เยี่ยนเฉินเอ่ยแล้วยิ้มหยันพลางมองหญิงสาวตรงหน้าตนด้วยสายตาชิงชังรังเกียจ“เช่นนั้นข้าจะช่วยให้เจ้ารับรู้ถึงความรู้สึกเดียวกับที่ เสี่ยวเม่ยต้องพบเจอเอง”บอกแล้วร่างสูงโปร่งก็ค่อ

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-08
  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   14.ข้าน่ากลัวกว่าสัตว์ร้าย (2)

    ไม่นานศิษย์ทั้งสำนักชิงเฉิงก็กระจายกันช่วยตามหาซ่งจูหยวน ขณะที่เหล่าอาจารย์รวมตัวรอที่สำนักใหญ่ โดยผู้อาวุโสมู่อิงนั้นแทบจะนั่งไม่ติด อาจารย์ใหญ่เหลียงเฟิ่งและอาจารย์คนอื่นต่างก็สีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน“มีผู้พบ เอ่อ...บางอย่างขอรับ”จงเสวียนเข้ามาแจ้งความกับอาจารย์ทั้งหมด ทว่ากลับสีหน้าไม่ดีนัก นั่นทำให้ผู้อาวุโสมู่อิงรีบลุกขึ้นทันใด อาจารย์ใหญ่และผู้อื่นก็รีบลุกตาม“พบสิ่งใดหรือ”“เอ่อ ต้องขอให้อาจารย์อาหญิงไปดูด้วยตนเองขอรับ”“เหตุใดจึงมีลับลมคมในนัก”ผู้อาวุโสมู่อิงยิ่งไม่สบายใจมากขึ้น“เชิญอาจารย์อาหญิง อาจารย์ใหญ่และอาจารย์ทุกท่านในป่าขอรับ”จงเสวียนเองก็ไม่อาจตอบได้เต็มปากนัก จำต้องผายมือเชิญเหล่าอาจารย์ และผู้อาวุโสมู่อิงก็รีบรุดนำไปก่อนผู้ใดซากร่างกายมนุษย์กระจัดกระจายอยู่คนละส่วนทั้งเลือดสาดนองเต็มพื้นบ่งบอกถึงการถูกฉีกกัดอย่างโหดร้ายทำเอาเสี่ยวเม่ยถึงกับเข่าอ่อนซวนเซทันทีที่เห็นจนต้องไปยืนพิงต้นไม้ เหล่าศิษย์ผู้หญิงในสำนักหลายคนเองก็ต้องรีบถอยร่น บางคนถึงกับล้มเกือบหมดสติต้องให้สหายช่วยพยุงให้ออกไปจากบริเวณนี้ แม้แต่ผู้ชายเองก็หน้าซีดเบี่ยงหน้าหลบไปตามๆ กัน น้อยคนจะยืนม

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-08
  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   15.ข้าจะพรมจูบเจ้าด้วยปากของข้า (1)

    คำ ‘รัก’ จากปากของพี่ชายบุญธรรมทั้งเขาจ้องสบตาของนางนิ่งด้วยแววอ่อนโยนหวานซึ้ง ทำให้เสี่ยวเม่ยไม่อาจละสายตาจากแววตาชวนฝันนั้นได้ นางเฝ้ามองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความจงรักภักดีอย่างไม่หวังสิ่งใด ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินคำนี้เลยแม้สักครั้งน้ำใสค่อยๆ เอ่อคลอในดวงตาคู่สวยก่อนจะรินไหล แม้ไม่เสียใจหากกลับรู้สึกอยากร้องไห้จริงๆ จนนางหลุดสะอื้นออกมา“ข้าบอกรัก เจ้ากลับร้องไห้ รักของข้าที่มีต่อเจ้าน่าเสียใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ”เยี่ยนเฉินอดดุไม่ได้ หากก็เช็ดน้ำตาบนแก้มนวลให้อย่างอ่อนโยน นึกเอ็นดูแต่ก็ขุ่นใจในคราวเดียวกัน“ข้าไม่กล้าคิด”เสี่ยวเม่ยบอกเสียงเบา“พูดเช่นนี้หมายความว่าเจ้า...แอบรักข้า”ริมฝีปากได้รูปยิ้มบางพอใจ ตากวาดมองดวงหน้าที่งามล้ำกว่าผู้ใด เหมือนดอกไม้กลิ่นหอมระรื่นชวนหลงใหล เยี่ยนเฉินรู้ว่าเพราะตนเก่งกาจสามารถจึงไม่มีผู้ใดกล้ายุ่งวุ่นวายกับน้องสาว บุญธรรมของตน แม้ในตอนแรกที่มาถึงจะต่างก็ดูถูกนาง และเขาก็ตั้งใจวนเวียนอยู่ใกล้นางเสมอ หากไม่อาจเอาชนะเขาบนลานประลองได้ก็ยากที่จะเสนอหน้ามาเข้าใกล้พูดคุยกับเสี่ยวเม่ยกลิ่นหอมอ่อนระรวยโชยเข้าจมูก ใบหน้าคมสันเคลื่อนมาชิดจนปากได้รูปแทบจะติด

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-08
  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   15.ข้าจะพรมจูบเจ้าด้วยปากของข้า (2)

    “เจ้ายอมเป็นของข้าจริงหรือ เสี่ยวเม่ย”ผู้ที่ดวงตาปิดลงด้วยความเคลิบเคลิ้มปรือตาขึ้นก่อนจะยิ้มหวาน แขนกระชับลำคอหยายิ่งขึ้น“ท่านเป็นคนเด็ดขาด ใจร้อนไม่ใช่หรือ เหตุใดจึงมัวลังเลเช่นนี้”“ล้อข้าหรือ”ดวงตาคู่คมเข้มวาบวับ ก่อนจะยิ้มมุมปาก“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว อย่าหาว่าข้ารุนแรงก็แล้วกัน”จบคำก็มอบจูบล้ำลึกให้หญิงสาวอีกครั้ง หากครั้งนี้รุกไล่รัดรึงลิ้นเล็กหนักราวเค้นเอาความหวานจากอีกฝ่าย พร้อมตระกองกอดพาร่างอรชรลงไปนอนที่พื้น มือหนาสอดผ่านเสื้อคลุมเสี่ยวเม่ยเข้าไปเกาะกุมทรวงอวบล้นมือ แวบแรกที่จับก็ไม่คาดคิดเช่นกัน อาจเพราะแม้เห็นนางเติบโตทว่าเขาไม่เคยมองอย่างพินิจด้วยมีอีกฝ่ายอยู่ในหัวใจ ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรเขาก็รัก ที่สำคัญคือเขาไม่อยากหลงใหลในตัวนางให้มากนัก ไม่เช่นนั้นอาจสะกดใจตนไม่อยู่จึงไม่มองไม่คิดจะดีที่สุด“เอ่อ ท่าน...”เสียงหวานหยุดลงแล้วก็ต้องหลุดครางในลำคอแทน ด้วยหน้าอกของตนถูกเคล้นคลึงไม่เบานัก แม้ไม่ทำให้เจ็บทว่ากลับเร้าอารมณ์จนภายในอกวาบหวิว ปลายนิ้วแกร่งไล้วนเวียนยอดอกยิ่งพาร่างกายซ่านสยิว“อกเจ้านุ่มมือเหลือเกิน”คำกระซิบหลังจูบสุดดูดดื่มแม้จะทำให้เสี่ยวเม่ยเขินอายหา

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-08
  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   16.ยามรัก (1)

    “ข้าชอบที่เจ้าเรียกข้าเช่นนั้น”เยี่ยนเฉินเอ่ยขึ้นเมื่อลมหายใจของตนเริ่มกลับมาราบเรียบเช่นเดิม ขณะที่รู้สึกได้ว่าร่างในอ้อมกอดอ่อนแรง ซบหน้าแนบอกเขานิ่งราวไม่อยากขยับตัวดวงตาคู่เรียวงามเปิดขึ้นพลางเงยหน้ามองผู้พูดราวเกียจคร้าน ด้วยร่างกายของนางเหมือนเพิ่งเผชิญศึกหนักมาอย่างไรอย่างนั้น“เรียกหรือ”“ท่านพี่”ชายหนุ่มย้ำเมื่ออีกฝ่ายราวจำไม่ได้แล้วเสี่ยวเม่ยหลุบตาลงด้วยความเขินอาย นึกขึ้นมาได้แล้วว่าในช่วงเวลาที่ความหฤหรรษ์ไปถึงขั้นสุดนั้นตนเผลอเอ่ยสิ่งใด“ต่อไปเจ้าต้องเรียกข้าเช่นนี้ เมื่อเวลานี้เจ้าเป็นของข้าแล้ว”ปลายนิ้วแกร่งเชยคางเล็กให้อีกฝ่ายสบตากับตน“ข้าไม่เคยให้ผู้ใดเรียกเช่นนี้มาก่อน และสัญญาว่านับแต่นี้จะมีเพียงเจ้า เจ้าจะเป็นหญิงเดียวที่อยู่ข้างกายข้า”ในเวลาเยี่ยนเฉินรู้สึกดีมาก ความแตกต่างของการมีสัมพันธ์ทางร่างกายเพียงเพราะสัญชาตญาณดิบกับเพราะหัวใจเรียกร้องต้องการต่างกันโดยสิ้นเชิง เขาสุขสมไปทั้งตัวและหัวใจ อิ่มเอมกับรสรักอย่างแท้จริง การได้เสี่ยวเม่ยมาอยู่ในอ้อมกอดให้ความรู้สึกถึงการได้เป็นเจ้าของใครคนหนึ่งแต่เพียงผู้เดียว ต่างจากหญิงสาวคนอื่นที่เขาไม่เคยใส่ใจว่าพวกนางม

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-09
  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   16.ยามรัก (2)

    “ข้าไม่อยากให้เจ้ากลับกระท่อมต้นไม้เลย หากเป็นไปได้ อยากอยู่ในนี้กับเจ้าตลอดไป”เยี่ยนเฉินพึมพำแนบกลุ่มผมหอมกรุ่น แม้เนื้อตัวจะชุ่มโชกด้วยเหงื่อทว่าผิวเนื้อเสี่ยวเม่ยยิ่งมีกลิ่นหอมกำจายอย่างน่าประหลาด“จริงสิ เรามานานหรือยัง วันนี้เป็นเวรทำอาหารของข้า”เสี่ยวเม่ยได้สติ ขยับตัวจากตักแกร่งหากก็ทำเอาทั้งคู่สะดุ้งกับสัมผัสระหว่างกัน ทว่าหญิงสาวก็รีบลงไปนั่งบนแท่นหิน ก้มหน้าจัดชุดของตนเองมือไม้สั่น ไม่กล้าเหลือบมองไปทางเจ้าของร่างสูงใหญ่ชายหนุ่มมองคนที่ลนลานขณะจัดการตนเองอย่างไม่เร่งรีบ เมื่อชุดเข้าที่เข้าทางร่างอรชรก็ลุกขึ้นอย่างร้อนรนทว่ากลับทรุดฮวบอย่างรวดเร็วเพียงก้าวขา แต่เยี่ยนเฉินผวาไปคว้าเอวบางไว้ทันใด“ดูสิ แข้งขาอ่อนไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ จะรีบร้อนไปไย”เสี่ยวเม่ยอับอายจนไม่กล้ามองหน้าชายหนุ่ม ไม่คิดว่าตนจะถึงกับขาอ่อนยืนไม่อยู่แม้เหนื่อยจนไม่อยากขยับตัวก็ตาม“เอ่อ เวลานี้ข้าควรกลับได้แล้ว”นางย้ำถึงความจำเป็นของตนเสียงเบา“เอาเถิด อยากกลับก็กลับ ข้าอุ้มเจ้าไปเอง”พร้อมบอกแขนกำยำก็ช้อนร่างนางขึ้นแต่เสี่ยวเม่ยรีบห้าม“อย่าเลย เอ่อ...ท่านพี่”เยี่ยนเฉินหันมองคนที่ตนอุ้มด้วยสีหน้าพอใจ

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-09
  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   17.เสี่ยวเม่ยถูกขัง (1)

    “ไม่อนุญาต”“ท่านพี่”เสียงหวานเอ่ยเอาใจทั้งยังเข้ามาจับแขนเขาเขย่าเบาๆ พลางส่งสายตาออดอ้อน ทว่าเยี่ยนเฉินกอดอกส่ายหน้าไม่ใจอ่อน“ไม่”“พี่เยี่ยนเฉิน”“ยังไงก็ไม่ได้ ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าต้องเจ็บตัวเด็ดขาด”เขามองจ้องดวงหน้างามที่หงอยลง แม้จะสงสารหากก็ตีหน้าขรึมเข้าไว้“ข้าไม่เห็นถึงความจำเป็นใดที่เจ้าต้องลงประลองด้วยตัวเอง หากต้องการลูกพลับเซียนข้าจะประลองเอามาให้เจ้า”“ลูกพลับเซียนไม่ใช่จุดประสงค์ของข้า ฝีมือเช่นข้าคงยากจะไปถึงขั้นเข้าชิง แต่ข้าเพียงอยากฝึกฝนตนเองให้มากยิ่งขึ้น อยากลองประลองฝีมือบ้าง”“ข้าสามารถปกป้องคุ้มครองเจ้าได้”มือบางปล่อยแขนกำยำด้วยความอ่อนใจ กำลังจะลุกจากแท่นหินที่นั่งข้างร่างสูงโปร่ง ทว่ากลับถูกฉุดให้ลงไปนั่งบนตักแกร่ง“ไม่พอใจข้าหรือ”นิ้วแกร่งเชยคางเล็กขึ้นให้หันหน้ามาทางตนอย่างคาดคั้น ดวงหน้างามงอเล็กน้อย ปากอิ่มเม้มแน่นจนเขาอดแกล้งเกลี่ยเล่นด้วยนิ้วโป้งไม่ได้“ปากสวยๆ ของเจ้านี่สงสัยต้องง้างด้วยปากข้าถึงจะยอมเปิด”เมื่อริมฝีปากได้รูปขยับมาชิดเสียงหวานก็ดังขึ้น“หากไม่ยอมให้ข้าประลอง ท่านจะสอนวิชาข้าเพื่อประโยชน์อันใด”เยี่ยนเฉินสอนวิชาระดับกลางของสำนักชิงเ

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-10
  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   17.เสี่ยวเม่ยถูกขัง (2)

    “ศิษย์น้อง”“ศิษย์พี่อิน”ทั้งเสี่ยวเม่ยและหลานหลานที่ต่างก็มองฝ่าหมอกหนาไม่เห็นตื่นตกใจ“เราคงต้องไปช่วยศิษย์น้องอิน เจ้าว่ายน้ำได้หรือไม่”เสี่ยวเม่ยส่ายหน้า“เช่นนั้นรออยู่ที่นี่”หลานหลานบอกก่อนจะกระโดดไต่ผิวน้ำเพื่อวนหาคนก่อนค่อยลงไปช่วยในน้ำที่เย็นจัดและบางส่วนก็เป็นน้ำแข็ง“ศิษย์น้องอิน เจ้าอยู่ที่ไหน ส่งเสียงด้วย”“ศิษย์พี่”เสียงของอินอี้โหรวแว่วฝ่าหมอกมา เสี่ยวเม่ยเดินไปมาริม น้ำตกอย่างร้อนใจด้วยความเป็นห่วงศิษย์พี่ทั้งสองของตน ครู่หนึ่งหลานหลานก็ประคองอี้โหรวพุ่งขึ้นจากน้ำและพ้นหมอกหนามาอยู่ริมฝั่ง เสี่ยวเม่ยก็รีบเข้าไปดูทันใดหญิงสาวทั้งสองเปียกโชก อี้โหรวก็ไอและสำลักน้ำ ขณะที่หลานหลานหอบด้วยความเหนื่อยแต่ก็รีบร่ายมนตร์จุดไฟเวทขึ้นมา“ขา...ขาข้า”อยู่ๆ อี้โหรวก็พูดเสียงเครือขึ้นพลางจับขาตนเอง“ขยับไม่ได้เลย ฮือ...”เจ้าตัวสะอื้นด้วยความกลัวทั้งยังตัวสั่นเทา หลานหลานจึงรีบเข้ามาดู“สงสัยกระดูกข้อเท้าจะหัก”อี้โหรวหน้าซีดกับคำพูดของศิษย์พี่ตน ขณะที่เสี่ยวเม่ยเองก็เผยอปากค้างกังวลใจเช่นกัน“ไม่นะ ทำอย่างไรดี ข้าจะเดินไม่ได้หรือศิษย์พี่”หลานหลานไม่แน่ใจ หากก็ปลอบอีกฝ่าย“ใจเย

    Terakhir Diperbarui : 2025-03-10

Bab terbaru

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   31.เจ้าคือรักนิรันดร์ (2)

    “ได้โปรดเถิด ข้าเหนื่อยเหลือเกิน”ดวงหน้างดงามสะบัดอย่างทุรนทุราย เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก จนเมื่อร่างสูงใหญ่กระตุกสั่นรุนแรงพร้อมโถมกายมาเต็มตัว อวี้หลันก็ผวาอีกครั้งทั้งกรีดร้องแหบพร่าอย่างสุดกลั้น ขณะหูแว่วเสียงเข้มคำรามดังไม่ต่างจากตนก่อนร่างหนาหนักจะทิ้งลงมาซุกซบนาง แขนเรียวโอบกอดเรือนกายใหญ่โตไว้อย่างเต็มอกเต็มใจพลางยิ้มบางทั้งที่น้ำตาซึมเป็นครั้งแรกที่ได้รับบทรักในฐานะอวี้หลัน หากก็สุขล้นหัวใจเหมือนได้กลับมาโอบกอดคนที่ตนรักดังเช่นเมื่อครั้งเป็นเสี่ยวเม่ย“ข้ารักท่าน พี่เยี่ยนเฉิน”นางเอ่ยกับอีกฝ่ายเสียงเบา“ข้าก็รักเจ้ามากอวี้หลัน”เยี่ยนเฉินเอ่ยตอบแล้วจูบหน้าผากชื้นเหงื่อ หัวใจชุ่มฉ่ำกับคำรักของผู้เป็นดั่งดวงใจเพียงนางเดียวของตนอวี้หวันยิ้มปลาบปลื้มกับคำรักจากอีกฝ่ายมือบางลูบไหล่กับแผ่นหลังกว้างแล้วก็รู้สึกได้ถึงรอยแผลหลายรอยที่ดูคล้ายแซ่ ทำให้ยิ่งขอบตาร้อนผ่าวชายหนุ่มต้องเจ็บปวดทรมานเพียงไหนหนอเมื่อรับทัณฑ์สายฟ้า และผู้ที่ไม่เคยยอมอยู่ภายใต้ผู้ใดกลับต้องเป็นทหารยามในวังสวรรค์ หัวใจแกร่งหยิ่งทระนงของบุรุษที่นางชื่นชมต้องทุกข์ทนเพียงใด“พี่เยี่ยนเฉิน ข้าขอบคุณท่านนักที่ไม่ละทิ้ง

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   31.เจ้าคือรักนิรันดร์ (1)

    “อื้ม หอมชื่นใจ”ร่างสูงใหญ่ที่โอบกอดจากด้านหลังพร้อมกับหอมลงมาบนแก้มตนทำให้อวี้หลันที่กำลังจะเข้านอนสะดุ้ง ส่วนม่านม่านซึ่งจัดเตรียมที่นอนอยู่ก็ตาโตรีบเลี่ยงหลบหนีทันใด เพราะกลัวว่าจะถูกทำให้หายไปอีก“อ้าว ม่านม่าน ไปไหนล่ะ”“คงกลัวจะหายไปน่ะสิ”เยี่ยนเฉินบอกพร้อมยิ้มมุมปากแล้วก็ต้องร้องเบาๆ“โอ๊ย นิ้วเล็กแค่นี้พิษร้ายแรงจริงเชียว”พร้อมพูดชายหนุ่มก็จับมือบางมาจุมพิตส่งสายตาคมกริบวาววามให้เจ้าของร่างนุ่มนิ่ม“ยังยิ้มอีก ปีศาจนิสัยไม่ดี”อวี้หลันเสียงขุ่น ไม่ชอบใจนักที่อีกฝ่ายนึกสนุกเมื่อทำให้ม่านม่านกลัวเยี่ยนเฉินเพียงหัวเราะในลำคอแล้วจูบแก้มนุ่มซ้ำอีกครั้งก่อนไต่ลงซอกคอหอม ขณะที่หญิงสาวย่นคอหลบเลี่ยง“อื้อ อย่า...”“โธ่...อวี้หลันคนดี ท่านพ่อเจ้าให้ข้าปลูกดอกไม้แทบจะทั้งภูเขากว่าจะเสร็จก็หลายเดือน มีอย่างที่ไหนให้องครักษ์ไปปลูกต้นไม้ดอกไม้ เจ้าจะทรมานข้าอีกคนหรืออย่างไร”เยี่ยนเฉินบ่นอุบ นับแต่มาถึงเผ่าบุปผา บิดาของนางก็เอาแต่มองเขาตาขวางแต่ไม่อาจไล่ได้เพราะเป็นราชโองการ แล้วเขาก็ถูกสั่งให้ปลูกต้นดอกอวี้หลันด้วยมือตนเอง จากด้านหลังกระท่อมริมเขาที่ตนอาศัยไปตามเส้นทางขึ้นเขา เหมือนเ

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   30.คว้านางมาเคียงใจ (2)

    “เขาปกป้องข้า ไม่ผิดอันใด”หญิงสาวเอ่ยสวนพร้อมทั้งรีบขยับไปคุกเข่าต่อหน้าท่านปู่ของตนพลางส่งสายตาขอร้องให้เห็นใจ“ทูลฝ่าบาท ทหารผู้นี้เป็นทหารองครักษ์ที่ฮองเฮารับสั่งแต่งตั้งที่มีความชอบเมื่อวานนี้เพคะ เขาทำหน้าที่ระมัดระวังช่วยเหลืออวี้หลัน นับว่าเหมาะสมแล้วเพคะ”องค์จักรพรรดิรับรู้ในข้อนี้จากหัวหน้าองครักษ์แล้ว ราชินีสวรรค์ไม่ได้รู้เห็นว่าเยี่ยนเฉินผู้นี้คือปีศาจผู้มีดาวชะตามาร ทั้งกายยังมีปราณเทพเซียนกลบไอปีศาจ หากมีความชอบจะได้รับการแต่งตั้งก็คงไม่ผิดนัก พระองค์เองก็ได้รับรายงานถึงพฤติกรรมที่ตรงเผงและอยู่ในรูปในรอยไม่เคยผิดวินัยของอีกฝ่ายเสมอ ทั้งฝีมือยังเก่งกาจหาตัวจับยาก หากจะแต่งตั้งเป็นองครักษ์ก็ย่อมได้“เทพธิดา ท่านเอ่ยราวรู้จักทหารยามผู้นี้เป็นอย่างดี น่าแปลกนัก”ชิงหลุนมองด้วยสายตาสงสัยอวี้หลันเม้มปาก รู้ว่ากำลังถูกหยั่งเชิง หากยอมรับว่ารู้จักคุ้นเคยทหารยามเป็นอย่างดี ก็จะทำให้ตำแหน่งเทพธิดาบุปผาเสียหาย นางสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดก่อนจะเอ่ยขึ้น“ไม่รู้จักได้อย่างไร ในเมื่อฮองเฮาแต่งตั้งทหารผู้นี้เป็นทหารองครักษ์ แล้วรับสั่งให้ดูแลคุ้มกันข้ากลับเผ่าบุปผา”นางพยายามส่งสายตาขอกั

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   30.คว้านางมาเคียงใจ (1)

    “เยี่ยนเฉินหรือ?”ราชินีสวรรค์มองทหารยามอย่างพินิจ ท่าทางองอาจดูไม่หวั่นเกรงต่อผู้ใด สายตามั่นคงไม่วอกแวก ทั้งยังปราดเข้ามาสยบสัตว์เวทที่แม้แต่เทพเซียนผู้เป็นเจ้าของยังไม่อาจปราบได้ในชั่วพริบตา ทำให้รู้สึกว่าชายหนุ่มผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย“ความชอบของเจ้าครั้งนี้ ข้าคงต้องมีรางวัลเสียแล้ว”“เป็นหน้าที่กระหม่อมอยู่แล้วพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยนเฉินเอ่ยเสียงเรียบอวี้หลันจ้องมองชายหนุ่มอย่างไม่ละสายตา พยายามจะสบตาอีกฝ่ายเพื่อความแน่ใจ ทว่าเขากลับมองต่ำเพียงอย่างเดียว ทำให้นึกขัดใจนัก“ถึงอย่างไรข้าก็อยากตอบแทนน้ำใจเจ้า”“กระหม่อมไม่...”“เอาอย่างนี้ไหมเพคะ ในเมื่อเขาบอกว่าเป็นหน้าที่ ฮองเฮาก็แต่งตั้งเขาเป็นองครักษ์ให้เป็นรางวัลแทนสิ่งของ”อวี้หลันถือโอกาสเสนอ กระนั้นชายหนุ่มก็ยังไม่มองตนหญิงสาวเคืองจนแอบถอนหายใจ“อืม นั่นสินะ เช่นนั้นข้าจะบอกกับหัวหน้าองครักษ์ให้แต่งตั้งเจ้าเป็นองครักษ์สวรรค์ก็แล้วกัน”“เป็นพระมหากรุณาพ่ะย่ะค่ะ”เยี่ยนเฉินจำต้องรับไว้ แต่ก็ยังก้มหน้าราวเจียมตนเช่นเดิมผู้เป็นเทพธิดาบุปผาเม้มริมฝีปาก กรุ่นโกรธคนที่หมางเมินต่อตนราวไม่สนใจไยดีเมื่อมีโอกาสอยู่ในที่พักของตนยังตำหนักราชิ

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   29.ไกลเกินเอื้อม (2)

    “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดหนี”ไท่จื่อซึ่งเป็นผู้คุมตัวตนมาเอ่ยขึ้น ทำให้เยี่ยนเฉินเหลือบมองอย่างหงุดหงิด หากก็ไม่เอ่ยสิ่งใด“แต่เจ้าอาจหลงลืมไปว่าเทพธิดาบุปผาก็มักจะขึ้นมาบนสวรรค์อยู่เนืองๆ ในโอกาสต่างๆ”คำบอกนี้ทำให้เยี่ยนเฉินหยุดเดิน ขณะที่ผู้เป็นไท่จื่อเพียงก้าวเดินต่อไปไม่หันกลับ“อะแฮ่ม”ผู้ที่กระแอมคือหวังหย่งผู้ติดตามไท่จื่อแล้วผายมือให้ปีศาจหนุ่มเดินต่อเยี่ยนเฉินจำต้องก้าวต่อเพื่อไปยังแท่นรับสายฟ้า หากก็ครุ่นคิดไปด้วย แม้แปลกใจที่ไท่จื่อสวรรค์เอ่ยกับตนเช่นนี้ แต่ก็เป็นความจริงที่ว่าถ้าหนีเขาอาจไม่ได้พบเจอกับอวี้หลันอีก สวรรค์คงต้องหาทางคุ้มกันเทพธิดาเผ่าบุปผาเข้มงวดกว่าก่อนหน้านี้ ทว่าหากอยู่บนสวรรค์ก็ยังมีโอกาสได้เห็นคนที่ตนรักเมื่อมาถึงยังแท่นรับสายฟ้า ไท่จื่อก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง“หญิงสาวที่เจ้ารักอยู่ไกลเกินเอื้อม หากเจ้าจริงใจต่อนาง ย่อมรู้ว่าควรทำอย่างไร ความรักอาจไม่จำเป็นต้องครอบครอง เพียงได้เห็นผู้ที่ตนรักใช้ชีวิตอย่างเป็นสุขก็เพียงพอ ทุกสิ่งอย่างขึ้นอยู่กับการกระทำของตัวเจ้า”จิ่นลี่นั้นไม่ได้ต้องการให้หลานสาวตนลงเอยกับปีศาจตนนี้ แต่ก็รู้ดีว่าหัวใจไม่อาจบังคับได้ ทั้งยัง

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   29.ไกลเกินเอื้อม (1)

    ร่างสูงใหญ่ก้าวตามผู้เป็นอาเข้าประตูสวรรค์มาด้วยใบหน้านิ่งขรึม แม้ไม่เต็มใจและมีแผนในหัว หากก็พยายามตีสีหน้าเฉยเข้าไว้เพื่อที่ราชาปีศาจจะได้อ่านความในใจตนไม่ออก พลางสายตาก็กวาดมองสวรรค์ชั้นฟ้าที่งดงามด้วยสายตาดูแคลน ไม่มีความชื่นชมหรือตื่นตาตื่นใจแต่อย่างใด กระทั่งมาถึงยังท้องพระโรงที่มีร่างขององค์จักรพรรดินั่งอยู่บนบัลลังก์และไท่จื่อยืนอยู่ด้านหนึ่ง“องค์จักรพรรดิ”ราชาปีศาจเอ่ยขึ้นพร้อมก้มหัวคำนับเล็กน้อยขณะที่เยี่ยนเฉินยืนเฉย ผู้เป็นอาจึงเอ่ย“เยี่ยนเฉิน”ผู้ถูกเรียกถอนหายใจ ก่อนจะจำใจเอ่ยเสียงดังทั้งที่ยืนนิ่ง“เยี่ยนเฉินคำนับองค์จักรพรรดิ”“เจ้ายอมมาถึงที่นี่ คงเตรียมใจไว้แล้วสินะ”จักรพรรดิจินหวงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ หากสายตาที่มองชายหนุ่มรูปร่างองอาจทว่าหน้าตางามล้ำโดดเด่นนั้นบอกชัดว่าไม่ชอบใจ เพราะอีกฝ่ายทำให้หลานสาวสุดรักต้องเสียศักดิ์ศรี“จะทำอย่างไรก็เชิญ”เยี่ยนเฉินเชิดหน้ามองตรงไม่หลบเลี่ยง“ความผิดเจ้าใหญ่หลวงนัก ทั้งยึดสำนักชิงเชิง ปลุกระดมบังคับศิษย์ในสำนักให้แข็งข้อก่อกบฏต่อขุนเขากลางเวหา แล้วยัง...”“ลอบเข้าไปอุ้มเทพธิดาบุปผา...”“บังอาจ!”ร่างสูงขององค์จักพรรดิลุกขึ้นห

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   28.รักที่ยากจะลงเอย (2)

    “ความรักหัวใจของเรากำหนด เราไม่อาจเลือกเองได้ว่าจะรักหรือไม่รัก”นางเอ่ยพลางจับหน้าอกของตัวเอง“หัวใจของลูกเจ็บปวดที่เขาจะจากไป ลูกห้ามใจตัวเองไม่ได้ และหากไม่ทำสิ่งใดเลย ลูกคงอยู่ไม่ได้ ท่านพ่อเห็นใจลูกเถิด”หนิงเฟิ่งสงสารลูก ทั้งปวดใจตามจนทนไม่ได้ นางจับมือของสวามีพร้อมเอ่ยขอ“ท่านพี่ หลันเอ๋อร์เพียงขอชีวิต ไม่ได้ขอให้ละเว้นโทษ ช่วยลูกของเราเถิด”เจิ้งหานสบตากับชายาตน อีกฝ่ายพยักหน้าเล็กน้อยพร้อมส่งสายตาขอร้อง เพราะหากเขาไม่รับปากบุตรสาวก็คงดื้อรั้นอยู่เช่นนี้“จะฟื้นขึ้นมาหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ แต่เอาเถิด พ่อรับปากว่าจะขอให้ท่านปู่เว้นโทษตายก็ได้ แต่โทษเป็นก็คงสาหัสไม่ต่างกับตายทั้งเป็นเช่นกัน”เอ่ยจบเขาก็เดินจากไปด้วยความไม่พอใจ ไม่อยากตามใจอวี้หลันจนเกินควร แต่ไม่อาจใจแข็งกับบุตรสาวได้อวี้หลันได้แต่มองตามบิดาตนแล้วก็สะอึกสะอื้นเบาๆ เพราะไม่รู้ว่าผลสุดท้ายแล้วชายหนุ่มจะเป็นอย่างไร จะฟื้นหรือไม่“หลันเอ๋อร์”หนิงเฟิ่งพยุงบุตรสาวตนอีกครั้ง อีกฝ่ายก็โผเข้ามากอดแทนที่จะยอมลุกขึ้น“ท่านแม่ ลูกผิดหรือเจ้าคะ ลูกผิดที่ผูกพันใจกับปีศาจใช่ไหมเจ้าคะ”“โถ...ลูกแม่”ผู้เป็นแม่ทำได้เพียงโอบกอดบุ

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   28.รักที่ยากจะลงเอย (1)

    จิตใจอวี้หลันไม่เป็นสุขแม้กลับมายังเผ่าบุปผาหลายวันแล้ว การไม่มีม่านม่านอยู่ด้วยทำให้นางไม่อาจบอกเล่าความในใจกับผู้ใดได้ บิดาของนางไม่เอ่ยถึงข่าวคราวใดจากทางสวรรค์หรือเผ่าปีศาจ ส่วนมารดานั้นแม้จะคอยมาอยู่ด้วยอย่างเป็นห่วงกระทั่งนางเข้านอนจึงกลับไป ทว่าอวี้หลันรู้สึกราวกำลังถูกจับตามองมากกว่านางนอนไม่หลับพลิกไปพลิกมาจนสุดท้ายก็ลุกขึ้นนั่ง มองมือสองข้างของตนที่กดกระบี่ใส่ปีศาจตนนั้นแล้วก็น้ำตาเอ่อคลอ“เจ้าคือพี่เยี่ยนเฉินจริงหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร”แม้คิดว่ายากจะเป็นไปได้ แต่กลับไม่มั่นใจเอาเสียเลย เพราะอีกฝ่ายรู้จักชื่อ ‘เสี่ยวเม่ย’ ของนาง ราชาปีศาจเองก็เรียกเขาว่า‘เยี่ยนเฉิน’ หากเป็นเรื่องจริงเท่ากับนางลงมือสังหารคนรักในชาติมนุษย์ด้วยมือตนเอง อวี้หลันอดปวดร้าวใจกับความกลัวนี้ไม่ได้นางอยากรู้คำตอบ อยากรู้ความจริง แต่ไม่รู้จะได้มาอย่างไร“ถ้ำนั้นอยู่ที่ใดข้าก็ไม่รู้”ถึงอยากไปที่นั่นด้วยตนเองอีกครั้ง อยากรู้ว่าชายหนุ่มดีขึ้นหรือยังพร้อมสอบถามเรื่องที่สงสัย แต่บิดามารดาคงไม่ยอมให้นางคลาดสายตา อวี้หลันรู้สึกได้ถึงสายตาเคร่งเครียดจากบิดาทว่าท่านกลับไม่ถามสิ่งใดแน่นอนว่าสตรีที่อยู่กับบ

  • ชะตารัก จอมมารไร้บัลลังก์   27.ปีศาจก็มีหัวใจ (2)

    “เขายังมีชีวิตอยู่”“จริงหรือ”อวี้หลันหันถามอย่างมีความหวังขึ้นมา และก็ได้รับการพยักหน้าตอบกลับจากราชาปีศาจ ทว่าสะดุดใจชื่อที่อีกฝ่ายเรียกชายหนุ่ม“แต่กระบี่นี้สามารถทำลายวิญญาณอมตะได้ไม่ใช่หรือ”นางเอ่ยด้วยความแปลกใจ แต่ชายหนุ่มยังไม่สูญสลายไปหลังจากถูกนางแทง นั่นเท่ากับว่าเขาอาจยังพอมีทางรอด“กระบี่นี้ ดูเหมือนจะเป็นกระบี่อินทรีไร้พ่ายที่ท่านเทพอาจารย์ของเจ้าสำนักชิงเฉิงสร้างขึ้น ข้าจำได้ตอนไปพบเทพอาจารย์พร้อมท่านเหลียงเฟิ่ง”แม่ทัพสือเฟิ่งก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ ด้วยการจะเข้าประตูสวรรค์นั้นไม่ใช่ผู้ใดก็เข้าได้ ตนจึงต้องพาเจ้าสำนักเหลียงเฟิ่งไปพบเทพอาจารย์แห่งสำนักชิงเฉิง“ใช่เจ้าค่ะท่านตา”อวี้หลันรีบสำทับแม่ทัพแห่งเผ่าวิหค ซึ่งเป็นน้องชายราชาวิหคท่านตาของนาง“แต่เท่าที่รู้ กระบี่นี้จะไม่สังหารผู้ที่เป็นเจ้าของกระบี่”คำบอกของผู้ที่นับได้ว่าเป็นตาของตนอีกคนทำให้อวี้หลันหันมองผู้เจ็บอย่างเต็มตา ใบหน้าคมคายที่ล้ำเลิศหาผู้ใดเทียมยากนี้ต่างจากเยี่ยนเฉินโดยสิ้นเชิง ทว่าแม้แต่ราชาปีศาจก็ยังเรียกชายหนุ่มด้วยชื่อนี้ มันหมายความว่าอย่างไร นางได้แต่ครุ่นคิดอย่างไม่เข้าใจ“หากยังไม่ตาย ก็ต้องควบคุ

Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status