ฮั่วซือหานก้มลงมองภาพถ่ายทะเบียนรถในโทรศัพท์ ดวงตาคมเย็นของเขาหรี่ลงอย่างรวดเร็วเฟอร์รารีคันนี้เขาคุ้นเคยมากเขาเงยหน้ามองลู่หนานเฉิง "ผู้หญิงคนนั้นขับรถคันนี้เหรอ?"ลู่หนานเฉิงพยักหน้า "ใช่ เธอยังขับรถหนีฉันไปได้อีก เธอเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจจริงๆ"ฮั่วซือหานจำได้อย่างชัดเจน เฟอร์รารีคันนี้เป็นของที่เขาให้ฉือหว่านนอกจากเช็คจำนวนมหาศาล เขายังให้รถและบ้านกับเธออีกหลายอย่าง ตอนนั้น เลขาจ้าว รายงานว่าเธอเลือกเฟอร์รารีคันนี้ ซึ่งเขาก็ยังแปลกใจว่าเธอขับรถสปอร์ตได้เหรอ?เขารู้ดีว่าฝีมือการขับรถของลู่หนานเฉิงนั้นยอดเยี่ยม เพราะเขาเองก็เคยแข่งรถกับลู่หนานเฉิงบ้างบางครั้ง แต่ฉือหว่านที่มาจากชนบท สามารถขับรถเฟอร์รารีจนหนีลู่หนานเฉิงไปได้?ในตอนนั้น เลขาจ้าวเดินเข้ามาหาเขา "ท่านประธาน"ฮั่วซือหานลุกขึ้นยืน "ฉันออกไปข้างนอกสักครู่"เขาเดินออกจากโซนวีไอพีไปยังมุมมืดของบาร์ เลขาจ้าวตามมารายงานเสียงเบา "ท่านประธาน เมื่อครู่คุณนายโทรมา บอกว่าเธอขับเฟอร์รารีออกไปเล่นตอนกลางคืน และดูเหมือนจะไปแข่งรถกับใครบางคน รถชนเข้ากับกำแพง ด้านหน้ารถพังยับเยิน"ฮั่วซือหานสีหน้าไม่ชัดเจน "เธอบาดเจ็บหรือเปล่
ในบาร์ 1996 ทุกสายตาถูกดึงดูดไปยังฉือเจียวแสงไฟหลากสีสาดส่องให้ใบหน้าของเธอยิ่งเปล่งประกาย ฉือเจียวเต้นด้วยความมั่นใจและสง่างาม เธอหมุนตัวอย่างงดงามไปหยุดตรงหน้าฮั่วซือหาน ก่อนจะยื่นมือดึงเขาขึ้นมาฮั่วซือหาน ที่สูงโปร่งและสมส่วนยืนขึ้น ฉือเจียวใช้ร่างกายอ่อนนุ่มของเธอแนบชิดกับเขา และเริ่มเต้นร้อนแรงแบบแนบชิดการผสมผสานระหว่างชายหนุ่มรูปงามและหญิงสาวที่งดงามดั่งดอกไม้ พร้อมกับการเต้นที่เย้ายวนใจ ดึงดูดทุกสายตาในบาร์ บรรยากาศถูกผลักดันให้พุ่งถึงจุดสูงสุดในตอนนั้นเองฉือหว่านและซูเสี่ยวฝูเดินเข้ามาในบาร์ฉือหว่านเห็นภาพของ ฮั่วซือหานและฉือเจียวอยู่กลางแสงไฟที่เปล่งประกาย พวกเขายืนเด่นเป็นจุดสนใจ ฉือเจียวแนบชิดเต้นร้อนแรงกับเขา ขณะที่เขาก้มมองเธอด้วยสายตาที่ดูอ่อนโยนซูเสี่ยวฝูพ่นลมด้วยความไม่พอใจ "ดูสิ! อีผู้หญิงหน้าไม่อาย เต้นแนบชิดกับสามีคนอื่นแบบนี้ ไม่รู้จักอายบ้างเลย!"ฉือหว่านยิ้มจางๆ "พวกเขาเป็นคู่รักในฝันของวงสังคม จะไปสนใจทำไม ปล่อยพวกเขาไปเถอะ"ทั้งสองเดินไปยังโต๊ะส่วนตัวของพวกเธอซูเสี่ยวฝูยังไม่ยอมจบ "หวานหว่าน ฉันจำได้ว่าเธอก็เคยเรียนเต้นใช่ไหม?"ฉือหว่านเคยเร
ลู่หนานเฉิงจำฉือหว่านได้ทันทีฉือเจียวตกตะลึง เธอไม่คาดคิดว่าจะเห็นฉือหว่านอยู่บนฟลอร์เต้นรำ ฉือหว่านเต้นอย่างมีเสน่ห์ เธอขยับร่างกายที่อ่อนช้อยตามจังหวะเพลง เส้นโค้งของร่างกายเผยให้เห็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบสะโพกของเธอขยับไหวเหมือนนักเต้นไอดอลเกาหลีในฐานะนักเต้น ฉือเจียวต้องยอมรับว่า ฉือหว่านเต้นดีกว่าเธอดูมีเสน่ห์กว่าและที่สำคัญ เย้ายวนกว่าบรรยากาศในบาร์เปลี่ยนไปทันทีเสียงผิวปากและเสียงตะโกนดังขึ้นรอบๆ ผู้ชายหลายคนจ้องมองฉือหว่านด้วยความหลงใหลสายตาของพวกเขาบ่งบอกทุกอย่างฉือเจียวกัดฟันแน่น"ผู้หญิงบ้านนอกแบบนี้ยังเต้นได้ขนาดนี้?"เธอซึ่งเป็นผู้นำนักเต้นบัลเลต์ แต่ตอนนี้กลับถูกฉือหว่านขโมยซีนไปต่อหน้าต่อตาฉือหว่าน ทำไมมีเธอทุกที่?ในตอนนั้น ฮั่วซือหานปล่อยมือจากเอวของฉือเจียว เขาก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องบนตัวฉือหว่าน จนเสียนานก็ยังไม่ละสายตาเขากำลังจ้องฉือหว่านฉือเจียวโกรธจัด เธอแทบกัดฟันจนหักกู้เป่ยเฉินและกลุ่มเพื่อนต่างลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ พวกเขาจำได้ทันทีว่า ผู้หญิงที่สะกดทุกสายตาบนฟลอร์เต้นรำไม่ใช่ใครอื่น นอกจากฉือหว่านกู้เป่ยเฉินตะลึง "ฉือ
ฉือหว่านเลือกที่จะเมินเฉย "ไม่รู้จัก"คำว่า "ไม่รู้จัก" สามคำนี้เพิ่งหลุดออกมา ฮั่วซือหานยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นการเย้ยหยันเธอโดยไร้คำพูดฉือหว่านไม่รู้จักลู่หนานเฉิง แต่ซูเสี่ยวฝูรู้จัก เห็นทีว่าจะได้ดูเรื่องสนุกแล้ว ลู่หนานเฉิงเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของฮั่วซือหานซูเสี่ยวฝูหัวเราะแล้วพูดว่า "คุณลู่ ดื่มเหล้าคงไม่ไหวหรอก ฉือหว่านของฉันต้องกลับบ้านแล้ว"ลู่หนานเฉิงรีบหยิบกุญแจรถของตัวเองขึ้นมา "งั้นฉันขับรถไปส่งพวกเธอเอง"ลู่หนานเฉิงเดินตามฉือหว่านและซูเสี่ยวฝูไปเมื่อทั้งสามคนเดินออกไป กู้เป่ยเฉินกับกลุ่มคุณผู้ชายเหล่านี้ก็เริ่มพูดกันเสียงดัง "นี่มันเกิดอะไรขึ้น คุณชายลู่ชอบฉือหว่านเหรอ?"กู้เป่ยเฉินพูดขึ้น "แต่ฉือหว่านยังไม่ได้หย่ากับพี่รองของฉันนี่นา หรือว่าพี่รองของฉันจะต้องโดนเมียตัวเองกับเพื่อนรักสวมเขาให้?"พอกู้เป่ยเฉินพูดจบ ฮั่วซือหานที่หลุบเปลือกตาคมคายขึ้นเล็กน้อย สายตาอันแหลมคมพุ่งไปหาเขากู้เป่ยเฉินรีบปิดปากเงียบทันทีฮั่วซือหานหยิบกุญแจรถของตัวเองขึ้นมา "พวกนายเล่นกันไปตามสบาย ฉันขอตัวก่อน"ฮั่วเสวียนดึงแขนเสื้อของฉือเจียวด้วยความหมดหนทาง "พี่สะใภ้เจียวเจียว ทำไ
“กรี๊ด!”เสียงกรีดร้องของฉือเจียวทำให้ฮั่วซือหานเหยียบเบรกทันที รถโรลส์-รอยซ์หยุดนิ่งสนิทฉือเจียวหอบหายใจอย่างแรง สีหน้าซีดขาวด้วยความตกใจ "ซือหาน คุณขับรถเร็วขนาดนี้ทำไม?"ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วซือหานยังคงเคร่งขรึม เขาเงยหน้ามอง รถแลมโบร์กินีที่เกือบจะโดนไล่ตามทันเมื่อครู่ก็ใช้จังหวะที่เขาหยุดรถ พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วฮั่วซือหานเม้มริมฝีปากบาง "เป็นอะไรหรือเปล่า?"ฉือเจียวส่ายหน้า "ฉันไม่เป็นอะไร"พูดจบ ฉือเจียวกล่าวต่อ "นึกไม่ถึงเลยว่าฉือหว่านจะกล้าพัวพันกับหนานเฉิง เมื่อกี้คุณเห็นไหมว่าฉือหว่านเต้นในฟลอร์ยังไงบ้าง? ฉันเห็นแล้ว เธอที่โตมาจากบ้านนอก เลิกเรียนตั้งแต่อายุ 16 เธอคงเรียนรู้แต่เรื่องดึงดูดผู้ชาย ช่างไร้ยางอายและไม่รู้จักรักตัวเองเลยจริงๆ!"ดวงตาของฮั่วซือหานเย็นชา ในหัวของเขาฉายภาพฉือหว่านขณะเต้นอย่างอ่อนช้อยและยั่วยวนในฟลอร์ เธอเรียนรู้วิธีดึงดูดผู้ชายมาจริงๆ ฉือเจียวไม่ได้กล่าวหาผิดเลยลู่หนานเฉิงที่มีมาตรฐานสูงถึงขนาดนั้นยังถูกเธอทำให้หวั่นไหวได้“ซือหาน วันนี้คุณหย่ากับฉือหว่านแล้วใช่ไหม?”“ยัง”ฉือเจียวชะงัก “ทำไมล่ะ? วันนี้พวกคุณไม่ใช่ไปหย่ากันเหรอ?”เธอคิ
"ตู๊ดๆ" เสียงโทรศัพท์ดังสองครั้งก่อนที่ฉือหว่านจะตัดสายทิ้งทันทีฮั่วซือหาน "..."ผู้หญิงบ้าคนนี้ กล้าตัดสายเขา!ในตอนนั้นเอง ลุงฝู หัวหน้าคนรับใช้เดินเข้ามา ฮั่วซือหานออกคำสั่งเสียงเรียบ "ลุงฝู โทรหาคุณนายน้อย แล้วบอกว่าคุณนายใหญ่ไม่สบาย ให้เธอกลับมาทันที!"ลุงฝูชะงักเล็กน้อย "แต่คุณผู้ชาย คุณนายใหญ่เพิ่งดื่มยาบำรุงที่คุณนายน้อยเตรียมไว้ แล้วตอนนี้ก็หลับสนิท ร่างกายแข็งแรงดีครับ"ฮั่วซือหาน "…โกหกเป็นไหม?"ลุงฝูยิ่งอึ้งไปอีก "คุณผู้ชาย การโกหกคุณนายน้อยไม่ดีนะครับ ตลอดสามปีมานี้คุณนายน้อยต้องดูแลทั้งคุณผู้ชายและคุณนายใหญ่ เธอเหนื่อยมากจริงๆ ให้เธอออกไปผ่อนคลายข้างนอกบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยครับ"ฮั่วซือหาน "…ลุงฝู จะโทรหรือไม่โทร?"สายตาของฮั่วซือหานคมกริบจนลุงฝูรู้สึกกดดัน เขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมา "โทรครับ คุณผู้ชาย ผมจะโทรเดี๋ยวนี้!"ฮั่วซือหานยืนกอดอก ท่าทีขึงขัง หัวใจเต้นตุบๆ ด้วยความโมโห บ้านหลังนี้กำลังจะปั่นป่วนไปหมดแล้ว ไม่มีใครฟังเขาสักคน!ทั้งหมดนี้เป็นเพราะคุณนายใหญ่ตามใจเธอเกินไป!...ครึ่งชั่วโมงต่อมา ฉือหว่านรีบเร่งมาถึง เธอเปิดประตูเข้ามาพลางร้องอย่างร้อนรน "
แม้ว่าฉือหว่านจะมีวัยเด็กที่เต็มไปด้วยความทุกข์ แต่เธอไม่เคยสูญเสียความกล้าที่จะรักใครไม่ว่าจะเป็นหลี่หลัน หรือฮั่วซือหาน เธอเคยรักพวกเขาอย่างกล้าหาญและร้อนแรงการรักใครสักคน ไม่ใช่การลดตัวเองลง หรือทำให้ตัวเองด้อยค่าและยิ่งไปกว่านั้น มันไม่ควรจะเป็นเหตุผลให้ใครมาดูถูกเธอที่สำคัญ ตอนนี้เธอไม่ได้รักเขาอีกแล้วเธอไม่ได้รักฮั่วซือหานอีกต่อไปดวงตาเย็นชาของฮั่วซือหานจับจ้องไปที่ใบหน้าที่สงบและดวงตาสุกใสของเธอ มุมปากบางของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "เธอไม่ชอบฉันแล้วจริงๆ?""ใช่...อื้อ!"คำพูดของฉือหว่านยังไม่ทันหลุดออกจากปาก ริมฝีปากของเขาก็กดทับลงมาบนริมฝีปากแดงของเธออย่างแรงสมองของฉือหว่าน "วูบ" ราวกับระเบิด เสียงดังในหัวจนทุกอย่างกลายเป็นความว่างเปล่า ดวงตากลมโตของเธอเบิกกว้างอย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะจูบเธออย่างกะทันหันทั้งสองไม่ใช่ไม่เคยจูบกันมาก่อน แต่ครั้งล่าสุดที่อยู่ในห้องอาบน้ำ เธอเป็นฝ่ายเกี่ยวเขาไว้ ยั่วยวนเขา และจูบเขาก่อนแต่ตอนนี้ เขาเป็นฝ่ายจูบเธอฉือหว่านรีบขัดขืนทันที เธอยกมือขึ้นพยายามผลักเขาออก "ฮั่วซือหาน ปล่อยฉัน!"ร่างกายสูงสง่าและแข็งแกร่งของเขากดเ
ผู้ชายคนนี้!ฉือหว่านโกรธจัด เธอเขย่งปลายเท้าขึ้น ก่อนจะกัดเข้าที่มุมปากของฮั่วซือหานอย่างแรงซี้ด...ฮั่วซือหานรู้สึกเจ็บ รสคาวเลือดจางๆ แผ่ซ่านในปาก เธอทำให้เขาเลือดออกจริงๆฮั่วซือหานยื่นมือมาบีบใบหน้าเล็กของเธอจนปากของเธอเป็นรูปตัว O ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด "เธอเป็นลูกหมาหรือไง ถึงชอบกัดคนขนาดนี้?"ฉือหว่านจ้องเขาอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณควรคิดดีๆ ว่าพรุ่งนี้จะอธิบายให้ฉือเจียวฟังยังไงเกี่ยวกับแผลที่มุมปากของคุณ แต่ไม่ว่าอย่างไร ลู่หนานเฉิงก็รับสิ่งที่คุณไม่ต้องการแล้ว ส่วนฉือเจียวก็รับของมือสองที่ฉันทิ้งไป!"ฮั่วซือหาน "…"ใครเป็นของมือสองกัน? ผู้หญิงบ้าคนนี้!"เราต่างฝ่ายต่างจะยังไงต่อก็ได้ แต่กับลู่หนานเฉิง ไม่ได้!""ทำไม?"เพราะลู่หนานเฉิงเป็นพี่น้องของเขา และเขารู้สึกขัดแย้งในใจฮั่วซือหานกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า "เธอคิดว่าลู่หนานเฉิงจะสนใจเธอจริงๆ เหรอ? เลิกฝันกลางวันเถอะ เธอก็แค่คนที่โยกตัวในฟลอร์เต้นรำได้นิดหน่อย เป็นผู้หญิงบ้านนอกที่เลิกเรียนตั้งแต่อายุ 16 ไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีงานทำ มาตรฐานของลู่หนานเฉิงไม่ได้ต่ำขนาดนั้นหรอก เขาคงแค่สนใจความแปลกใหม
โหลวซินเยว่หยุดเดินในทันที “หวานหว่าน ฮวนเอ๋อร์ บังเอิญจัง พวกเธอก็มาเหมือนกันเหรอ”ฉือหว่านกับเยี่ยฮวนเอ่อร์กำลังจะเดินเข้าไปหาเธอแต่ถูกบอดี้การ์ดชุดดำของโหลวซินเยว่ขวางไว้ “หยุดตรงนั้น!”โหลวซินเยว่โบกมือยิ้ม “ไม่เป็นไร พวกเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นฉันเอง”บอดี้การ์ดจึงถอยออกไป ฉือหว่านกับเยี่ยฮวนเอ่อร์เดินเข้าไปหาเธอ“ซินเยว่… เธอกลายเป็นดาราดังไปแล้วเหรอ?” เยี่ยฮวนเอ่อร์มองเธออย่างประหลาดใจโหลวซินเยว่ยกคิ้ว “ใช่ ฉันมีแฟนแล้ว แฟนของฉันผลักดันให้ฉันเป็นซุปตาร์”“แฟน? ซินเยว่ เธอมีแฟนเหรอ? ทำไมไม่เคยบอกพวกเรามาก่อนเลย?”โหลวซินเยว่ยิ้มหวาน “แฟนฉันทั้งหล่อ ทั้งรวย แล้วก็รักฉันมากๆ เลย”พูดจบ เธอก็เดินเข้าไปคว้ามือเล็กของฉือหว่าน “หวานหว่าน ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก เธอต้องดีใจกับฉันแน่เลย เธอต้องอวยพรให้ฉันกับแฟนใช่ไหม?”ฉือหว่านมองหน้าเธอนิ่งๆ ด้วยดวงตาใสแจ่ม “ซินเยว่ ยินดีด้วยนะ”“หวานหว่าน ขอบใจนะ งั้นฉันไปก่อนล่ะ ไว้มีเวลาค่อยมานั่งคุยกัน”โหลวซินเยว่หมุนตัวกลับ แล้วเดินจากไปพร้อมกลุ่มผู้ติดตามเยี่ยฮวนเอ่อร์ขมวดคิ้ว “หวานหว่าน แฟนของซินเยว่คือใครกัน? คนที่มีเงินขนาดนี้ในไห่เ
ฉือหว่านนอนหันหลังให้เขา ฮั่วซือหานนั่งอยู่ที่ขอบเตียง ทั้งสองคนดูไม่ต่างจากคู่สามีภรรยาที่กำลังทะเลาะกันฮั่วซือหานกำมือแน่นอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกมาคำเดียว “โอเค”จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น แล้วเดินออกไปเขาไปแล้วน้ำตาในดวงตาของฉือหว่านก็หยุดไว้ไม่อยู่ เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา ไม่เป็นไร แค่ถูกผู้ชายคนนึงนอนด้วยแล้วเขาไม่รัก เธอก็แค่โดนหมากัด ไม่มีอะไรต้องเสียใจแต่หัวใจมันเจ็บเหลือเกินฉือหว่านรู้ดี เธอยังรักฮั่วซือหาน รักมาก มากเหลือเกิน...หลังจากวันนั้น ฉือหว่านกับฮั่วซือหาน ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ช่วงนี้ คนที่มาแรงที่สุดไม่ใช่ใครอื่น แต่คือโหลวซินเยว่จู่ๆ โหลวซินเยว่ก็ได้เข้าร่วมรายการวาไรตี้ยอดนิยมระดับประเทศ ด้วยภาพลักษณ์ใสซื่อ น่ารัก ทำให้เธอแจ้งเกิดในชั่วข้ามคืน ได้รับฉายา “นางฟ้าน้อย” มีแฟนคลับตามเป็นล้าน กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงในวงการบันเทิงแถมยังมีข่าวลือว่า โหลวซินเยว่กำลังจะได้เล่นหนังของผู้กำกับจางชื่อดัง ในเรื่อง "เฟิงฮวา" เธอจะรับบทเป็นนางเอกยังไม่พอ โหลวซินเยว่ยังได้ขึ้นปกนิตยสารดังระดับประเทศถึง 5 ฉบับ ได้แบรนด์ดังหลายแบรนด์มาเซ็นส
ขอบตาขาวของฉือหว่านแดงจัดขึ้นมาในทันที เธอรู้มาตลอดว่าฮั่วซือหานเก่งแค่ไหนในเรื่องการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคนอื่นถ้าเขาจะเหยียบใครสักคน เขาจะเหยียบไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเนื้อ จะต้องลอกหนัง ถอนกระดูก ทำให้คนผู้นั้นอับอายที่สุดเธอไม่ได้เป็นคนให้เยี่ยฮวนเอ่อร์โทรหาเขาแต่ต่อให้เธอเป็นคนให้โทรล่ะ? แล้วไง?เขาเป็นฝ่ายที่ไม่ป้องกันเองไม่ใช่เหรอ!“ฉันเข้าใจความหมายของประธานฮั่วแล้วค่ะ วางใจได้เลย ต่อไปฉันจะไม่โทรหาอีก คุณกลับไปได้แล้ว”ฉือหว่านพยายามเงยหน้าขึ้น อดกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา เธอไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็นฮั่วซือหานมองเห็นดวงตาแดงก่ำของเธอแล้ว ในใจเขากลับรู้สึกพึงพอใจอย่างแปลกประหลาด เหมือนได้ล้างแค้นสำเร็จ เขารู้ว่าเขาเกลียดเธอเกลียดที่คืนนั้นเธอไม่มาเขาจงใจโทรหาผู้ช่วยตัวเอง เพราะรู้อยู่แล้วว่าเลขาจ้าวจะไปตามเธอแต่เธอก็ยังไม่มาเขายิ่งเกลียดที่เธอเป็นลมแล้วให้คนโทรหาเขาแพ้ยาคุมเพราะลู่หนานเฉิง แล้วเรียกเขามาเนี่ยนะ? เขาคืออะไรในสายตาเธอ?ฮั่วซือหานยกริมฝีปากบาง พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบจนไร้ความรู้สึก “เราหย่ากันเถอะ เรื่องย่า ฉันจะปิดไว้ก่อน เราไปจดทะเบียนหย่ากันก่อน...
ฮั่วซือหานชะงักไปทันทีฉือหว่านกินอะไรเข้าไปถึงเป็นลมนะ?ยาคุมฉุกเฉิน?เขาอยากจะถาม แต่เสียง “ตู๊ด ตู๊ด” ก็ดังขึ้น เยี่ยฮวนเอ่อร์ตัดสายไปแล้วฉือเจียวได้ยินทั้งหมด เธอมองเขาด้วยความตกใจ “ซือหาน ฉือหว่านเป็นลมเพราะกินยาคุมเหรอ?”ฮั่วซือหานไม่พูดอะไร เขาผลักฉือเจียวออกจากอกทันที “ฉันจะไปมหาวิทยาลัย C”ฮั่วซือหานรีบออกไปอย่างรวดเร็วฉือเจียวหันไปมองหลี่หลัน “แม่คะ เรื่องนี้มันยังไงกันแน่? ซือหานกับฉือหว่านไม่ได้มีอะไรกันไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมฉือหว่านต้องกินยาคุม?”หลี่หลันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่สีหน้ากลับเคร่งเครียด “เจียวเจียว แม่จะสืบเรื่องนี้ให้เอง”...ฮั่วซือหานขับรถด้วยความเร็วสูงมาถึงมหาวิทยาลัย C และตรงไปที่ห้องพยาบาลทันที“ประธานฮั่ว! ในที่สุดคุณก็มาซะที! รีบดูหวานหว่านเร็ว!” เยี่ยฮวนเอ่อร์รีบลากเขามาหน้าเตียงฮั่วซือหานก้มหน้าลงมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง ฉือหว่านขดตัวอยู่ สีหน้าเจ็บปวดมากชวนให้รู้สึกสงสารขณะนั้น ขนตาของฉือหว่านกระตุกเบาๆ เธอลืมตาขึ้นมา“หวานหว่าน เธอฟื้นแล้ว!” เยี่ยฮวนเอ่อร์รีบช่วยพยุงเธอลุกขึ้นนั่งฉือหว่านมองเห็นฮั่วซือหาน ก็ตกใจเล็กน้อย “คุณมา
เธอทำได้เพียงถามเพื่อนสนิทของตัวเองเท่านั้นติ๊ง!ซูเสี่ยวฝูตอบกลับมา “แสดงว่าเพื่อนเธอเอาไม่อยู่ไงล่ะ สามีนอนกับหล่อนครั้งเดียวก็เบื่อแล้ว”จริงเหรอ?เป็นแบบนั้นจริงๆ เหรอ?ความรักที่ยืนยาวได้ ต้องมีความเข้ากันในทุกด้าน โดยเฉพาะเรื่องบนเตียงฉือหว่านรู้ดีว่าผู้ชายอย่างฮั่วซือหาน เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับเรื่องนั้นสูงมาก เขาต้องการผู้หญิงที่ทำให้เขามีความสุขในเรื่องบนเตียงเมื่อคืน เธอไม่สามารถมัดใจเขาไว้ได้เลยเหรอ?ฮั่วซือหานนอนกับเธอครั้งเดียว ก็เบื่อแล้ว?ติ๊ง!ข้อความจากซูเสี่ยวฝูเด้งเข้ามาอีกครั้ง “หวานหว่าน เพื่อนที่เธอพูดถึงคงไม่ใช่ตัวเธอเองหรอกนะ? เธอกับประธานฮั่วมีอะไรกันเหรอ?”ฉือหว่านไม่รู้จะตอบยังไง เธอเลยเลือกที่จะปฏิเสธไปก่อน “ไม่ใช่ฉันหรอก”หลังวางมือถือ เธอก็เข้าสู่ห้วงฝันอันวุ่นวายพอลืมตาตื่นอีกครั้งก็เป็นตอนเช้าแล้ว เธอลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟันตามปกติแต่จู่ๆ เธอก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นได้ เมื่อคืนฮั่วซือหานไม่ได้ป้องกัน!เขากดเธอไว้ถึงสามรอบ รุนแรงและควบคุมตัวเองไม่ได้เลยสักครั้ง และทุกครั้งก็จบที่ปล่อยในเมื่อวานเธอลืมกินยาคุมหัวใจฉือหว่านเต้นแรงจนวูบวา
ฮั่วซือหานบอกว่า เขากับฉือหว่านจบกันแล้วฉือเจียวดีใจจนแทบคลั่ง เธอโถมตัวเข้าไปกอดเขาแน่น “ซือหาน ฉันรู้ว่าฉือหว่านเก่งเรื่องอ่อยผู้ชาย คุณเผลอรู้สึกกับเธอบ้างฉันไม่โทษหรอก ฉันรู้ว่าคุณไม่มีวันทิ้งฉัน เพราะคนที่คุณรักที่สุดก็คือฉัน”เขาอาจจะรู้สึกกับฉือหว่านอยู่บ้าง แต่คนที่เขารักที่สุด ก็ยังเป็นเด็กสาวในถ้ำคนนั้น เด็กคนนั้นก็คือฉือเจียวฮั่วซือหานยกมือกอดเธอกลับฉือไห่ผิงมองภาพตรงหน้าอย่างโล่งใจ ขอแค่ฉือเจียวมีความสุข เขาในฐานะพ่อก็พอใจแล้วหลี่หลันเองก็รู้สึกดีขึ้น แต่พอคิดถึงฉือหว่าน แววตาของเธอก็แฝงไปด้วยความเคียดแค้นไม่เคยคิดเลยว่าเด็กบ้านนอกอย่างฉือหว่าน จะทำให้ฮั่วซือหานถึงกับรู้สึกอะไรขึ้นมาบ้างได้นังเด็กบ้านี่!...ฉือหว่านรีบไปที่โรงพยาบาล ลู่หนานเฉิงจัดของเตรียมตัวออกจากโรงพยาบาลเรียบร้อยแล้ว“คุณชายลู่ ขอโทษทีนะคะ วันนี้ฉันมีเรื่องเลยมาช้า” ฉือหว่านเอ่ยอย่างรู้สึกผิดลู่หนานเฉิงยิ้มมุมปาก “ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ”“ค่ะ เดี๋ยวฉันช่วยถือของ”ฉือหว่านเดินไปยกกระเป๋า แต่กระเป๋าหนักมาก บวกกับตัวเธอที่ปวดระบมไปหมด พอออกแรงยกเลยเซล้มไป“หวานหว่าน ระวัง!”ลู่หนานเฉิงรี
ขณะนั้นเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ฉือหว่านก็ดังขึ้น คนที่โทรมาคือลู่หนานเฉิง“หวานหว่าน วันนี้ฉันจะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะออกเองละนะ”ฉือหว่านตบหน้าผากตัวเองเบาๆ เธอลืมไปเลยว่าวันนี้ลู่หนานเฉิงออกจากโรงพยาบาลเธอรีบมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลทันที...ฮั่วซือหานก็มาถึงโรงพยาบาลเช่นกัน เขาไปที่ห้องพิเศษ VIP และเห็นฉือเจียวฉือเจียวนอนอยู่บนเตียง สวมชุดผู้ป่วยตัวใหญ่ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ยังคงไม่ได้สติฮั่วซือหานเดินไปที่ข้างเตียง “ฉือเจียวเป็นอะไร?”“ประธานฮั่ว เมื่อคืนคุณทิ้งเจียวเจียวไว้คนเดียว เธอเสียใจมากจนช็อก ล้มลงไปกับพื้น ต้องถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดด่วนเพื่อช่วยชีวิต”“แม้ตอนนี้เธอจะรอดมาได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ฟื้นเลย”ฉือไห่ผิงกับหลี่หลันต่างก็เต็มไปด้วยความวิตกและเครียด พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าฮั่วซือหานจะผลักฉือเจียวออกในสถานการณ์แบบนั้น แถมยังทิ้งเธอไว้คนเดียวอีกฮั่วซือหานรู้สึกผิดและเสียใจอย่างมาก เมื่อคืน ฉือเจียวผลักเขาลงเตียง พยายามจะจูบเขา แต่ในหัวของเขากลับมีแต่ภาพของ…ฉือหว่านเขาเอาแต่คิดถึงฉือหว่าน สุดท้าย เขาก็ผลักฉือเจียวออก แล้วออกจากบ้านตระกูลฉือไปห
ฉือหว่านรีบกลับไปที่หอพักหญิง ก็เห็นเยี่ยฮวนเอ่อร์ที่ได้รับบาดเจ็บ“หวานหว่าน ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่เดินพลาดข้อเท้าพลิกนิดหน่อย ข้อเท้าเลยบวมขึ้นมา แต่ฉันทายาหม่องแล้ว ไม่นานก็หาย ซินเยว่โทรเรียกเธอกลับมาทำไมเนี่ย เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลย”ที่แท้เยี่ยฮวนเอ่อร์ก็แค่ข้อเท้าพลิกโหลวซินเยว่โทรมาบอกว่าเยี่ยฮวนเอ่อร์เกิดเรื่อง แต่ไม่ได้บอกว่าเกิดอะไรขึ้น ทำเอาฉือหว่านตกใจแทบแย่“งั้นเธอนั่งพักตรงนี้ อย่าวิ่งไปวิ่งมาอีกนะ”“รู้แล้วล่ะ”ฉือหว่านตรวจดูข้อเท้าที่บวมแดงของเยี่ยฮวนเอ่อร์ พอแน่ใจว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงก็โล่งใจ จากนั้นก็หยิบชุดนอนเข้าไปในห้องน้ำ แล้วอาบน้ำอุ่นทั้งตัวของเธอปวดเมื่อยไปหมด เต็มไปด้วยรอยจ้ำที่ฮั่วซือหานฝากไว้เมื่อคืน เยอะแยะจนแทบนับไม่ถ้วนภาพเมื่อคืนลอยเข้ามาในหัวของฉือหว่านอีกครั้ง เขาอยู่บนตัวเธอ และมองเธอตลอดเวลาใช้สายตาร้อนแรงและตรงไปตรงมานั่นจ้องเธอเธอเอามือปิดตาเขาไว้ “ห้ามมอง”เขาจับมือลง แล้วก้มลงจูบเธอ “หวานหว่าน เธอสวยมาก”เธอแทบจะละลายไปกับจูบร้อนแรงของเขาฉือหว่านหลับตาแน่น รีบสลัดภาพพวกนั้นออกไปจากหัว ตอนนี้เขาน่าจะตื่นแล้วสิ
“หลังจากคุณนายเข้าไปในห้องพักคนไข้ ผมก็ทำตามคำสั่งของท่านประธานทันทีครับ หาผู้หญิงที่ยังบริสุทธิ์มาให้”คนนั้นก็คือโหลวซินเยว่ฮั่วซือหานใบหน้าไร้ความรู้สึก “รู้แล้ว”เขาเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำ เปิดน้ำเย็นจัดราดตัวเองสายน้ำเย็นเฉียบไหลจากศีรษะลงมา เขาหลุบตามองต่ำ ล้างตัวเงียบๆบนตัวของเขามีรอยขีดข่วนหลายแห่ง บนไหล่ยังมีรอยฟันลึก เขาเคยคิดว่าเป็นร่องรอยที่ฉือหว่านทิ้งไว้แต่เปล่าเลยเมื่อคืนมันก็แค่ความฝันฝันกลางวันที่เขากับฉือหว่านอยู่ด้วยกันเธอไม่เคยมาเลยแต่เขากลับไปนอนกับเพื่อนของเธอฮั่วซือหานถูตัวแรงๆ อย่างบ้าคลั่ง อยากลบร่องรอยพวกนั้นออกให้หมดปัง! สุดท้ายหมัดของเขาก็พุ่งใส่ผนังอย่างแรง...โหลวซินเยว่แต่งตัวเรียบร้อย ยืนรออยู่ในห้องทำงานไม่นาน ฮั่วซือหานก็เดินเข้ามา เขาอาบน้ำแล้ว เปลี่ยนเป็นเชิ้ตขาวกับกางเกงสแล็คสีดำเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลานั้นไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง กลับมาเป็นชายหนุ่มผู้สูงส่งเย็นชาดังเดิม ความเย็นชาและห่างเหินแผ่ซ่านออกมาทั้งเนื้อทั้งตัวเลขาจ้าวเอ่ยเรียก “ท่านประธาน”ฮั่วซือหานนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน เขาเงยหน้าขึ้นมองโหลวซินเยว่ “นี่เช็คหนึ่งใบ