ทั้งสามติดอยู่ในตาข่ายขนาดยักษ์และอัดแน่นเหมือนปลาซาร์ดีน แดร์ริลได้กลิ่นกายอันหอมหวานของเซลีน "เซลีนสุดสวย!" แดร์ริลถอนหายใจอย่างสุขุมขณะหันมองเซลีนและพูดขึ้นว่า “ตาขายยักษ์นี้จะต้องทำมาจากวัสดุพิเศษแน่ ๆ เพราะฉะนั้นคุณถึงไม่สามารถใช้พลังของคุณทำลายมันได้ ถึงแม้ว่าคุณจะเป็นเทพยุทธ์ก็ตาม และถ้าเป็นเช่นนั้น ทำไมคุณไม่คลายจุดสกัดให้ผมและให้ผมลองทำลายมันดูล่ะ?” แดร์ริลต้องการเผาตาข่ายด้วยเปลวเพลิงเย็นไร้มลทินของเขาที่ซึ่งสามารถเผาอะไรก็ได้อย่างง่ายดาย “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันไม่สามารถทำลายมันได้?” เซลีนตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขณะกระตุ้นพลังภายในเพื่อพยายามทำลายตาข่ายต่อไป “ผมบอกแล้วว่าคุณทำลายมันไม่ได้หรอก!” “หยุดพูดได้แล้ว! ขอฉันคิดก่อน” “คลายจุดสกัดให้ผมแล้วผมจะทำลายมันเอง” แดร์ริลถอนหายใจ สวบ! สวบ! ในขณะที่พวกเขาทั้งสองถกเถียงกันอยู่นั้น เสียงฝีเท้าหลายฝีเท้าก็เดินมุ่งหน้ามาทางพวกเขา แดร์ริลรีบหันมองไปตามที่มาของเสียงทันที อะไร? 'คนพวกนั้นเป็นใคร?' ผู้ชายสี่คนและผู้หญิงสี่คนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกเขา คนพวกนั้นแต่ละคนมีอายุราว ๆ 30 ปี โดยที่ผู้ชายทั้งสี่คนดูห
"ว้าว!" มังกรที่หนึ่งรู้สึกตื่นเต้นที่มีคนจำพวกเขาได้ เขาหันมองไปที่เซลีนด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า “คนสวย คุณเคยได้ยินชื่อของพวกเราด้วยเหรอ? นั่นคงจะหมายความว่าพวกเราคงจะถูกลิขิตให้มาพบกันสินะ!" มังกรที่สอง มังกรที่สาม และมังกรที่สี่หัวเราะอย่างร่าเริงเมื่อได้ยินเช่นนั้น "ใช่!" “ช่างเป็นบุญตาของพวกเราที่ได้มาพบกับหญิงสาวที่งดงามเช่นนี้...” มังกรทั้งสี่พูดคุยหยอกล้อกันขณะที่สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่เซลีนอย่างไม่ลดละ เซลีนไม่ได้แสดงความโกรธออกมาขณะที่เธอตอบขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “พวกเราไม่ใช่ศัตรูของพวกคุณ ดังนั้นพวกคุณควรจะปล่อยพวกเราไป” “เดี๋ยวสิคนสวย!” มังกรที่หนึ่งมองเซลีนด้วยรอยยิ้มและพูดขึ้นว่า “ในเมื่อเราถูกลิขิตให้มาพบกันเช่นนี้แล้วผมจะปล่อยคุณไปง่าย ๆ ได้ยังไง? เมื่อเป็นเช่นนั้น ทำไมพวกคุณทั้งสามคนไม่มาเข้าร่วมกลุ่มกับพวกเรา และพวกเราก็สามารถเรียกกลุ่มของพวกเราว่าห้ามังกรและหกนกฟีนิกซ์ก็ได้!” อะไรนะ? ‘กลุ่มคนพวกนี้เชิญชวนให้พวกเราเข้าร่วมกลุ่มง่าย ๆ แบบนั้นเลยเหรอ?’ แดร์ริลรู้สึกงุนงง แต่ถึงอย่างนั้นเขากลับคิดว่ากลุ่มคนพวกนี้ดูน่าสนใจเลยทีเดียว “ต้องข
อย่างไรก็ตาม เซลีนยกมือที่อ่อนโยนขึ้นมาและผลักมังกรที่หนึ่งออกไปด้วยฝ่ามือของเธออย่างรุนแรง ทันใดนั้น ร่างกายของเซลีนก็แข็งทื่อจนเธอไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ในเวลานั้นเธอได้ยินเสียงหัวเราะของมังกรที่สองที่ดังขึ้นจากด้านหลังของเธอ “ฮ่า ๆ! คนสวย มังกรที่หนึ่งก็แค่ทำให้คุณเสียสมาธิเท่านั้น!” เมื่อมังกรที่หนึ่งพุ่งเข้าหาเธอด้านหน้า เซลีนจึงไม่ได้ระวังข้างหลัง ในขณะที่มังกรที่สองฉวยโอกาสนั้นสกัดจุดเธอจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว เซลีนถอนหายใจเบา ๆ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่กลัวเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอันตราย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ทำอะไรไม่ถูก เธอตระหนักได้ว่าสี่มังกรและสี่ฟินิกซ์มีไหวพริบดีมาก เมื่อได้เห็นเช่นนั้น แดร์ริลก็รู้สึกเป็นกังวลกับชะตากรรมของพวกเขาที่ต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของชายหญิงแปลกหน้าเหล่านี้ "คุณ!" ควีนนี่กระทืบเท้าด้วยความโกรธ "พวกคุณไม่สามารถเอาชนะท่านอาจารย์ของฉันได้พวกคุณก็เลยแอบลอบโจมตีอาจารย์ของฉันอย่างน่ารังเกียจเช่นนั้นใช่ไหม?" มังกรที่หนึ่งไม่ได้รู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาหันมองควีนนี่ด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “สงครามในแต่ละสงครามย่อมมีกลอุบายมากมาย ถึงแม้ว่าอาจารย์ของคุณ
มังกรที่หนึ่งหัวเราะอย่างร่าเริงและพยักหน้าเมื่อรู้สึกได้ว่าแดร์ริลดูจริงใจเมื่อพูดเช่นนั้น “แน่นอนแดร์ริล! คุณเป็นคนตรงไปตรงมาและเข้ากับคนง่าย! พวกเรายินดีเป็นเพื่อนกับคุณ!” “ใช่แล้วแดร์ริล!” จากนั้นเสียงหัวเราะอันร่าเริงก็ดังขึ้นภายในป่าอันกว้างใหญ่ สี่มังกรและสี่ฟีนิกซ์มีความสุขเมื่อได้ยินแดร์ริลบอกว่าต้องการเป็นเพื่อนกับพวกเขา โดยเฉพาะฟีนิกซ์ที่หนึ่ง เธอหลงใหลในความหล่อเหลาและจิตวิญญาณอันเป็นอิสระของแดร์ริล ฟีนิกซ์ที่หนึ่งเดินเข้าไปหาแดร์ริลอย่างยั่วยวนขณะคว้าแขนของเขาและพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “มากับพวกเราสิ! ในเมื่อตอนนี้คุณเป็นเพื่อนของพวกเราแล้ว มาให้ฉันดูแลคุณเถอะ!” ร่างกายที่อ่อนนุ่มและบอบบางของฟีนิกซ์ที่หนึ่งถูไถเข้ากับร่างกายของแดร์ริลอย่างร้อนรน มังกรที่หนึ่งที่อยู่ถัดจากพวกเขาไม่ได้รู้สึกอิจฉาขณะมองดูพวกเขาด้วยรอยยิ้ม อึก! เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายอันร้อนแรงของฟีนิกซ์ที่หนึ่ง แดร์ริลก็แอบกลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ ‘เ-ี่ย! พวกเขาเสรีมากโดยเฉพาะฟีนิกซ์ที่หนึ่ง ผู้ชายคนไหนจะทนกับท่าทางอันยั่วเย้าของเธอได้บ้าง!’ แดร์ริลพึมพำอยู่ภายในใจขณะฝืนยิ้มให้ฟีนิกซ์ที่หนึ่งแ
แดร์ริลดื่มไปมากจนใบหน้าของเขากลายเป็นสีแดง แต่ไม่นานเขาก็สร่างเมา “แดร์ริล!” ฟีนิกซ์ที่หนึ่งโน้มตัวเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้มและกระซิบที่ข้างหูของเขาอย่างแผ่วเบาว่า “นี่ก็ดึกแล้ว ฉันขอไปนอนพักผ่อนกับคุณด้วยได้ไหม?” ในขณะกล่าวเช่นนั้น ฟีนิกซ์ที่หนึ่งก็ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบคอของแดร์ริลและจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เร่าร้อน ความมึนเมาทำให้เธอดูร้อนแรงมากยิ่งขึ้น แดร์ริลไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมาขณะยกมือขึ้นและพูดว่า “คุณไปนอนก่อนเถอะ ผมจะนั่งต่ออีกหน่อย” เซลีนและควีนนี่ยังไม่นอน แล้วแดร์ริลจะไปนอนได้อย่างไร? เขาไม่ต้องการให้เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับพวกเธอ ฟีนิกซ์ที่หนึ่งจ้องมองเขาด้วยรอยยิ้มและพูดว่า “ทำไมล่ะ? ฉันไม่สวยเหรอ? คุณควรจะดีใจที่ได้เป็นผู้ชายของฉันนะ” ฟีนิกซ์ที่หนึ่งมีความมั่นอกมั่นใจเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของตัวเองมาก 'งั้นเหรอ?' แดร์ริลส่ายหน้า “ผมขอโทษ แต่ผมไม่ได้สนใจคุณเลยจริง ๆ ผมคิดกับคุณแค่เพื่อนเท่านั้น และผู้หญิงสวยในสายตาผมก็ต้องดูเหมือนเธอคนนั้น” ขณะกล่าวเช่นนั้นแดร์ริลก็ชี้ไปที่เซลีน แดร์ริลไม่ต้องการให้ฟีนิกซ์ที่หนึ่งนัวเนียเขาอีกต่อไป และเขาก็ยังคิดว่าเ
ควีนนี่กระทืบเท้าด้วยความโกรธ สี่มังกรและสี่ฟินิกซ์เป็นกลุ่มคนที่น่ารังเกียจที่สุด! ‘พวกเขาไร้อย่างอายแค่ไหนกันที่กล้าเขย่าลูกเต๋าเลือกผู้ชนะที่จะได้นอนกับเราต่อหน้าพวกเราเช่นนี้!’ เซลีนเองก็รู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด ๆ ออกมา เธอจ้องมองแดร์ริลอย่างมีความหวังขณะครุ่นคิดว่า ‘หากเขาได้รับความไว้วางใจจากสี่มังกรและสี่ฟินิกซ์แล้ว เขาจะหาทางช่วยเหลือฉันกับควีนนี่ใช่ไหม?’ “คนสวย!” มังกรที่สองหันมองควีนนี่อย่างไม่สะทกสะท้าน จากนั้นเขาก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องห่วงนะคนสวย เพราะผมจะเลือกคุณถ้าหากผมชนะ!” “นาย!” ใบหน้าของควีนนี่แดงก่ำเพราะความโกรธ! เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี แดร์ริลจึงรีบลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาพวกเขาทันที “เฮ้! เพื่อนของฉัน แบบนี้มันไม่ถูกต้อง!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น สี่มังกรก็หันมองแดร์ริลทันที จากนั้นมังกรที่หนึ่งก็ยิ้มและพูดว่า “ทำไมล่ะแดร์ริล? หรือว่าคุณเองก็อยากจะเล่นเกมกับพวกเราด้วย?” "แน่นอน! ฉันจะพลาดเกมสนุก ๆ แบบนี้ได้ยังไง!" แดร์ริลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น สี่มังกรหันมองหน้ากัน จากนั้นพวกเขาก็
ผ่านไปไม่นาน ในที่สุดมังกรที่สามและมังกรที่สี่ต่างก็พ่ายแพ้ให้กับแดร์ริลด้วยเช่นกัน! ทั้งสี่มังกรต่างก็รู้สึกประหลาดใจ 'ทำไมแดร์ริลถึงได้โชคดีเช่นนั้น?’ 'เขาสามารถเอาชนะพวกเราทุกคนได้ยังไง?' ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริง ๆ! สี่ฟีนิกซ์มองดูเขาอย่างชื่นชมและรู้สึกหลงใหลไปกับความเก่งกาจของเขา ไม่เพียงแต่แดร์ริลจะมีใบหน้าที่หล่อเหลาและมีเสน่ห์เท่านั้น แต่เขายังโชคดีมากอีกด้วย สี่มังกรและสี่ฟีนิกซ์ต่างก็ไม่รู้ว่าอันที่จริงแล้ว แดร์ริลได้ใช้วิชาเงาเพื่อเปลี่ยนลูกเต๋าให้ผลลัพธ์ออกมาตามที่เขาต้องการ “แดร์ริล…” ควีนนี่อ้าปากค้างขณะที่เธอจ้องมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ‘นี่เขาเรียนรู้การเล่นพนันตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาโชคดีจริง ๆ!’ ในขณะเดียวกัน เซลีนก็หันมองแดร์ริลด้วยความรู้สึกประหลาดใจ เซลีนรู้ว่าแดร์ริลได้ใช้วิชาเงาเพื่อเปลี่ยนค่าของลูกเต๋า เพราะเธออยู่ในขั้นเทพยุทธ์ ดังนั้นเธอจึงรู้ทักษะวิชาเงาด้วยเช่นกัน แดร์ริลช่างฉลาดและมีไหวพริบ ไม่เพียงแต่เขาจะมีความรู้เรื่องค่ายกลเท้านั้น แต่ทักษะในการเล่นพนันของเขาก็ยังยอดเยี่ยมมากอีกด้วย! "เอาล่ะ!" แดร์ริลลุกขึ้นยืนขณะหันมองไปที่
เซลีนไม่โกรธเมื่อได้เห็นการกระทำของแดร์ริล เธอเพียงจ้องมองเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยและพูดขึ้นว่า “ปล่อยฉันลงได้แล้วควีนนี่กำลังรอคุณอยู่” บ้าจริง! ‘นี่เธอรู้ว่าฉันกำลังแสดงอยู่งั้นเหรอ? แดร์ริลจ้องมองเซลีนด้วยใบหน้าที่ดูประหลาดใจ “คุณรู้ได้ยังไงว่าผมกำลังเล่นละครอยู่?” ‘การแสดงของฉันราวกับมืออาชีพขนาดนี้ แต่เธอก็ยังจับได้งั้นเหรอ!’ เซลีนถอนหายใจและพูดขึ้นว่า “ควีนนี่บอกฉันว่าคุณเป็นคนดี ดังนั้น ฉันจึงเชื่อว่าคุณไม่ใช่คนที่จะชอบฉวยโอกาส” ใบหน้าของเซลีนดูจริงจังขณะที่เธอกล่าวเช่นนั้น แดร์ริลรู้สึกหมดสนุกทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น แดร์ริลปล่อยเซลีนลงขณะบ่นพึมพำภายในใจ จากนั้น เขาก็ยิ้มให้เธอและพูดขึ้นว่า “แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่ผมพูดก็เป็นความจริง” เซลีนยกมือขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองขณะเอ่ยถามแดร์ริลให้แน่ใจว่า “เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?” “ผมบอกว่า คุณเท่านั้นที่จะเป็นผู้หญิงของผมได้!” ในขณะกล่าวเช่นนั้น แดร์ริลก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเซลีนอย่างจริงใจ แน่นอนว่าแดร์ริลกำลังหยอกล้อเธออีกครั้ง เซลีนส่ายหน้าทันที “ไม่ คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้ชายของฉัน” ‘ไม่มีคุณสมบ
”รอก่อน”จู่ ๆ ลูคัสก็คิดบางอย่างได้ขณะที่พวกเขากำลังจะเดินทางต่อและสั่งลูกน้องทั้งสองของตน “วางแดร์ริลลงและค้นตัวเขา เผื่อว่ามีของอะไร”ฮ่าฮ่าแดร์ริลไม่ใช่เพียงแค่ประมุขสำนักประตูสุราลัยเท่านั้นแต่ว่ายังเป็นจักรพรรดิของเวสต์ริงตัน เขาต้องมีของมีค่าอยู่กับตัวแน่‘ฉันอาจจะเจอคัมภีร์ล้ำค่าบนตัวเขาก็ได้หากว่าฉันหาของมีค่าก่อนที่จะเอาเขาไปส่งที่สำนักเสียงลวงตา’ลูคัสยิ้มพร้อมคิด“ครับ นายน้อย”ลูกน้องทั้งสองรับคำและวางแดร์ริลลงก่อนที่จะเริ่มค้นตัวเขาไม่นานก็เจอของสองอย่างบนตัวแดร์ริล อันหนึ่งคือเจดีย์ส่วนอีกอันคือย่ามใส่สัตว์เทพเจดีย์เจ็ดมหาสมบัตินั้นสามารถเปลี่ยนขนาดได้ ดังนั้นแดร์ริลจึงเปลี่ยนให้เล็กที่สุด สูงแค่ประมาณนิ้วโป้ง ตอนที่เขาไม่ได้ใช้งาน คนทั่วไปก็จะไม่คิดว่ามันเป็นของสำคัญและเป็นเรื่องยากที่จะรู้ถึงความลับของเจดีย์“เอ่อ…”ตอนนั้นลูคัสก็หยิบเจดีย์ขึ้นมา หมุนไปมาเพื่อดู เขานิ่วหน้าและบอกว่า “มันมีพลังวิญญาณและดูเหมือนเป็นของล้ำค่า แต่ว่าเอาไว้ใช้ทำอะไรกัน?”จากนั้นลูคัสก็ห้อยเจดีย์กลับไว้ที่คอของแดร์ริลเหมือนเดิมแล้วลูคัสก็หยิบย่ามใส่สัตว์เทพขึ้นมาอย่างยินดีแล
สีหน้าของจาค็อบมืดครึ้มเมื่อเขาพูดเช่นนั้น เขาเองก็รู้สึกสับสนที่จริงจาค็อบไม่เชื่อเหมือนกันว่าแดร์ริลจะเป็นคนเช่นนั้น แต่สถานการณ์ตรงหน้าก็ต่างไป อีกอย่างแดร์ริลก็เหม็นกลิ่นเหล้าจริง ๆแต่จาค็อบนั้นก็ทำอะไรรอบคอบสมกับที่เป็นประมุขของคฤหาสน์เกียรติกระบี่และตัดสินใจว่าจะรอให้แดร์ริลตื่นขึ้นมาก่อนที่จะถามเขา“ท่านลุง”แต่ลูคัสร้อนใจขึ้นมาทันทีและบอกอย่างจริงจังว่า “ไม่ว่าเรื่องจริงจะเป็นยังไง แดร์ริลก็เมาและมานอนที่เตียงปาร์คเกอร์จริง นี่อาจจะทำลายชื่อเสียงทั้งของปาร์คเกอร์และคฤหาสน์เกียรติกระบี่ หากว่าเรื่องหลุดออกไปว่าเราทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วคนอื่นเขาจะมองพวกเรายังไง? แล้วอนาคตปาร์คเกอร์จะแต่งงานได้ยังไง?”ลูคัสพูดอย่างเป็นการเป็นงานก่อนที่จะมองไปรอบ ๆ “ผมคิดว่าเราน่าจะมัดเขาไว้ก่อนแล้วค่อยสอบสวนเขาตอนที่ตื่นขึ้น ทำแบบนั้นก็ไม่เป็นการทำลายชื่อเสียงของคฤหาสน์เกียรติกระบี่”หลายคนต่างก็พยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับคำพูดของเขา“ใช่ อย่างน้อยเราก็น่าจะทำเพื่อชื่อเสียงของคฤหาสน์เกียรติกระบี่”“แดร์ริลแข็งแกร่งมากไป หากว่าคำพูดของนายน้อยลูคัสที่ว่าเขาอยากทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควรกั
”ญาติผู้น้อง”ตอนนั้นเองลูคัสที่แอบอยู่ด้านนอกก็รีบพาคนอีกสองคนเข้ามาทันที“เกิดอะไรขึ้น?” ลูคัสตะโกนเสียงดังอย่างเป็นห่วงก่อนที่จะมองแดร์ริลที่อยู่บนเตียงและทำหน้าตาประหลาดใจ “ทำ… ทำไมประมุขดาร์บี้ถึงได้มาอยู่ที่นี่?”ต้องบอกว่าลูคัสแสดงได้ดีมาก ปาร์คเกอร์ไม่ได้รู้เลยว่ามีเรื่องหมกเม็ดอะไรและคิดว่าลูคัสมาเพราะได้ยินเสียงร้องของเธอ“ฉัน…” ปาร์คเกอร์กัดปากแน่นหน้าแดงก่ำ และพูดอย่างอับอายว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน…”ตอนนี้ใจปาร์คเกอร์ว้าวุ่นมาก ผู้หญิงคนไหนที่อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็ทำใจให้นิ่งได้ยากกันทั้งนั้น“โอ้ตาย”ตอนนั้นเอง จาค็อบและศิษย์คนอื่น ๆ ที่สังเกตเห็นความวุ่นวายก็เข้ามาเอ่อ…ทุกคนต่างก็อึ้งไปทันทีเมื่อได้เห็นสถานการณ์ในห้องและมีสีหน้าบรรยายไม่ถูก“ทะ… ทำไมแดร์ริลถึงได้อยู่ในห้องของคุณหนูปาร์คเกอร์?”“กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้งเลย…”“เป็นไปได้ไหมว่าแดร์ริลดื่มเหล้าย้อมใจแล้วอยากจะมาทำอะไรกับคุณหนูปาร์คเกอร์…”ฝูงชนต่างก็แสดงความคิดเห็นดัน ลูคัสทำสีหน้าตื่นตะลึงเหมือนกันแต่ว่าในใจนั้นแอบหัวเราะลั่น‘ฮ่าฮ่า ตอนนี้แดร์ริลอธิบายตัวเองยากแล้ว ทุกคนเห็นเขาแบบนี้แล้ว’“ปา
จากนั้นลูคัสก็เรียกลูกน้องออกมาสองคนและบอกว่า “เร็วเขาถอดเสื้อผ้าหมอนี่ออก”ลูกน้องทั้งสองรีบถอดเสื้อผ้าของแดร์ริลออกตามคำสั่ง“อุ้มเขาขึ้นแล้วไปกัน” ลูคัสโบกมือและเดินออกไปลูกน้องทั้งสองคนรีบยกแดร์ริลขึ้นแล้วเดินตามไป พวกเขาไม่ลืมเอาเสื้อผ้าของแดร์ริลไปด้วยพวกเขาอาศัยความมืดของยามค่ำคืน อุ้มแดร์ริลเข้าไปในห้องของปาร์คเกอร์ เธอยังไม่กลับมาที่ห้องตอนนี้เพราะว่าเธอมีธุระต้องจัดการพวกเขาโยนแดร์ริลไปนอนบนเตียงปาร์คเกอร์ก่อนที่ลูคัสจะนำคนของเขาอีกสองคนไปซ่อนอยู่ในมุมมืด“แดร์ริล”ลูคัสยิ้มชั่วร้ายออกมาเมื่อพวกเขาซ่อนมิดชิดแล้ว และพูดกับตัวเองว่า “อย่ามาว่าฉันที่ทำเรื่องชั่ว ๆ เลย ใครใช้ให้นายล่วงเกินประมุขสำนักเสียงลวงตาล่ะ? อีกอย่างญาติฉันก็ชอบนายมากนี่”ตอนแรกลูคัสวางแผนว่าจะเอาตัวแดร์ริลออกจากคฤหาสน์เกียรติกระบี่ทันทีหลังจากที่เขาเมา และส่งไปที่แท่นของสำนักเสียงลวงตา แต่คฤหาสน์เกียรติกระบี่เพิ่มการรักษาความปลอดภัยหลังจากเหตุต่อสู้เมื่อกลางวัน การแอบพาแดร์ริลออกไปจึงไม่ใช่เรื่องง่ายลูคัสตัดสินใจว่าจะถอดเสื้อผ้าแดร์ริลออกและเอาเขามาไว้บนเตียงปาร์คเกอร์ จากนันเขาก็จะรีบเข้ามาแล
”โอ้”แม้เบื้องหน้าลูคัสอาจจะดูนิ่ง แต่ว่าในใจเขายินดีและตื่นเต้นมากเมื่อเห็นแดร์ริลดื่มไวน์ลูคัสนั้นเชิญแดร์ริลมาดื่มไม่ใช่เพราะความชื่นชมแต่อย่างใด แต่เพื่อที่จะได้ทำตามคำสั่งของแจ็คกี้และจับตัวแดร์ริลไปลูคัสนั้นเจ้าเล่ห์ เขารู้ว่าคนแข็งแกร่งอย่างแดร์ริลไม่มีทางได้รับผลจากยาพิษธรรมดา ๆ แน่ ดังนั้นเขาเลยไม่โง่ขนาดที่จะวางยาในไวน์ไวน์นั้นไม่มียาพิษ แต่ว่าตัวไวน์เองต่างหากที่มีปัญหากรุ่นกรึ่มเป็นเหล้าแรงเป็นพิเศษของทวีปมหาสมุทรอำพัน เพียงแค่ดื่มไวน์นี้เข้าไปอึกใหญ่ก็อาจจะทำให้คนดื่มเมาไปได้ครึ่งเดือน แม้แต่ผู้บ่มเพาะหากว่าได้ดื่มเช้าไปก็ไม่อาจต้านทานความแรงของเหล้าได้ ทุกคนที่รู้จักไวน์นี้รู้ดีว่าต้องกินยาแก้ก่อนที่จะดื่มกรุ่นกรึ่มอย่างเพลิดเพลินแผนของลูคัสก็ง่าย ๆ เขาเจตนาจะไม่บอกแดร์ริลว่ากรุ่นกรึ่มนั้นแรงแค่ไหน แล้วก็รอให้แดร์ริลเมาค่อยจับเขามัดส่วนตัวลูคัสนั้นกินยาแก้ไปแล้ว เขาก็เลยไม่ต้องกังวล“ประมุขดาร์บี้” ลูคัสยิ้มและมองแดร์ริล “ไวน์เป็นไงบ้างครับ?”“ยอดเยี่ยม”แดร์ริลพยักหน้าและอดเอ่ยไม่ได้ “กลิ่นของไวน์นี้แรงมาก มันมีรสหวานติดปลายลิ้น เป็นไวน์ชั้นยอด”แดร์ริล
แจ็คกี้ไม่พูดอะไรอีก เขาหันหลังจากไปแล้วหายไปในความมืดยามค่ำคืนในพริบตา“เฮ้อ”ตอนนั้นเอง ลูคัสก็สูดหายใจเข้าลึกพร้อมสีหน้ายุ่งยากใจประมุขสั่งให้เขาหาทางเอาเอง แล้วเขาจะมีทางอะไรล่ะ?…ตอนนั้นเองที่คฤหาสน์เกียรติกระบี่จาค็อบตั้งใจจัดเลี้ยงให้แดร์ริลเพื่อขอบคุณเขาสำหรับการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือจากนั้นแดร์ริลก็ถูกจัดให้นอนพักในห้องพักแขกหลังจากกินอาหารเสร็จตอนนั้นที่แดร์ริลนอนอยู่บนเตียงแต่ยังไม่ได้หลับ สองชั่วโมงผ่านไปแต่ก็ยังไม่มีข่าวอะไรเรื่องเดบร้าจากคนของปาร์คเกอร์เขายังไม่รู้ที่อยู่ของเดบร้า แล้วเขาจะมีอารมณ์มาพักผ่อนได้อย่างไร?ก๊อก ก๊อกมีเสียงประจบเอาใจดังมาจากนอกห้อง “ประมุขดาร์บี้ คุณนอนหรือยังครับ?”‘หืม?’แดร์ริลนิ่วหน้า เขาลุกขึ้นและเดินไปดูแล้วก็ต้องอึ้งไปเขาเห็นว่าลูคัสยืนยิ้มกว้างอยู่ด้วยท่าทางสุภาพนอบน้อม“มีอะไรให้ช่วยเหรอ?” แดร์ริลถามเบื้องหน้าเขาดูนิ่ง ๆ แต่ในใจแดร์ริลรังเกียจหมอนี่มาก‘เจ้าโง่นี่มาหาฉันทำไมกัน?’“แหะแหะ…”ลูคัสยิ้มด้วยสีหน้านอบน้อมแล้วบอกว่า “ประมุขดาร์บี้ อย่าเพิ่งปฏิเสธผมนะครับ เมื่อตอนกลางวันผมล่วงเกินคุณไปเยอะ แต่คุณก็ใ
”ประมุขดาร์บี้ คุณน่าทึ่งจริง ๆ คุณไล่แจ็คกี้ไปได้”“ใช่แล้ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณถึงได้เป็นผู้ทรงอิทธิพลแบบนี้”เหล่าแขกพากันมาทำความเคารพแดร์ริล พยายามที่จะเยินยอเขา แดร์ริลนั้นขี้เกียจที่จะรับมือกับพวกสอพลอพวกนี้ เขายิ้มและพูดปัด ๆ ไปไม่กี่ประโยคจาค็อบ โยฮันที่อยู่ข้างกายเขาเองก็มีทีท่าไม่แยแสพวกแขกก่อนหน้านี้แขกเหล่านี้พากันมาเยินยอจาค็อบตอนที่เห็นว่าคฤหาสน์เกียรติกระบี่นั้นมีอาวุธระดับม่วง แต่กลับหนีเขาเหมือนเห็นโรคร้ายตอนที่สำนักเสียงลวงตาโผล่มาจาค็อบรู้สึกว่าคงจะดีกว่านี้หากไม่คบหาสหายเหล่านี้ที่ต้องการเพียงแค่ผลประโยชน์จากเขาเหล่าแขกพากันอับอายที่จะหน้าด้านอยู่ต่อเมื่อรู้สึกได้ถึงท่าทีไม่แยแสของจาค็อบและท่าทีไม่สนใจของแดร์ริล ไม่นานพวกเขาก็จากไปคฤหาสน์เกียรติกระบี่กำลังทำความสะอาดบริเวณที่มีการต่อสู้จนเสร็จสิ้น ปาร์คเกอร์เองก้ไม่ลืมคำขอร้องของแดร์ริล และรีบส่งคนให้ออกไปหาข่าวของเดบร้าทันทีเวลาเดียวกันปาร์คเกอร์ก็เชื้อเชิญให้แดร์ริลอยู่ที่คฤหาสน์เกียรติกระบี่เพราะว่ามันคงใช้เวลากว่าจะหาที่อยู่ของเดบร้าได้ แดร์ริลพยักหน้าตกลงไม่นานก็ถึงเวลาค่ำคืนตอนนั้นเองที่เท
ทุกคนต่างก็มองแดร์ริลเมื่อได้ยินคำพูดของเขาโดยเฉพาะพวกที่หวาดกลัวสำนักเสียงลวงตา พวกเขาต่างก็มีความคิดมากมายแจ็คกี้นั้นเป็นปีศาจร้ายที่ฆ่าคนไม่กะพริบตา เขานั้นเป็นคนชี้นิ้วสั่งเป็นสั่งตายคนอื่นได้ แต่ตอนนี้เขาแพ้ให้แดร์ริลแบบหมดท่า แล้วเขาจะโมโหจัดจนล้มพนันหรือไม่?“ฟู่”แจ็คกี้หน้าแดงก่ำ เขาสูดหายใจเข้าลึก “แม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนดี แต่ฉันก็รักษาคำพูดและยอมรับว่าแพ้แล้ว”จากนั้นแจ็คกี้ก็โบกมือ “ทุกคนจงฟัง เราจะไปจากคฤหาสน์เกียรติกระบี่ทันที แล้วไปรวมตัวกันที่แท่นพิธีหลัก”สีหน้าแจ็คกี้เต็มไปด้วยความรู้สึกไม่เต็มใจตอนที่ตะโกนประโยคสุดท้ายออกมาที่จริงนั้นเขาไม่เต็มใจจะจากไปแบบนี้สักนิด เขาต้องการจะควบคุมคฤหาสน์เกียรติกระบี่และอาวุธระดับม่วงทั้งสามชิ้นนั้นก็อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมแล้วแต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นเพราะแดร์ริลทำให้เส้นเลือดหัวใจของเขาบาดเจ็บตอนที่ใช้ง้าวสวรรค์ ทำให้แจ็คกี้ไม่สามารถสู้ต่อไปได้“โอ้”เหล่าศิษย์สำนักเสียงลวงตานับพันต่างก็ไปจากคฤหาสน์เกียรติกระบี่ด้วยสีหน้ามืดครึ้มเมื่อได้ยินคำสั่งของแจ็คกี้“แดร์ริล ดาร์บี้”แจ็คกี้เดินไปสองสามก้าวก่อนที่จะหยุด เขาหันกลั
”ประมุขแจ็คกี้ การต่อสู้นี้จบแล้ว” สีหน้าแดร์ริลเย็นเยียบไม่แสดงอารมณ์ใดซูมแดร์ริลโบกง้าวด้วยกำลังที่มีเมื่อพูดจบ และกลิ่นอายที่สั่นสะเทือนฟ้าดินก็ปล่อยออกมาจากง้าวสวรรค์ก่อนที่จะมีลำแสงสีแดงเลือดพุ่งเข้าใส่แจ็คกี้แจ็คกี้แทบไม่ทันคิดขณะที่เขาสีหน้าเปลี่ยน เขารีบปล่อยพลังภายในออกมาและเปลี่ยนเครื่องจักรสังหารให้ป้องกันการโจมตีปังลำแสงสีเลือดทำลายเครื่องจักรเปลี่ยนร่างสังหารออกเป็นเสี่ยง ทำให้แจ็คกี้ร้องครางออกมาและปลิวถอยหลังไปมากกว่า 100 เมตร ก่อนที่จะร่วงกระแทกพื้นอย่างแรงการโจมตีของแจ็คกี้อาจจะดูรุนแรงตอนที่เขาโจมตีแดร์ริล แต่เขาก็ใช้พลังภายในไปเยอะแล้ว ตอนนี้แจ็คกี้ไม่สามารถรับการโจมตีได้เมื่อเจอกับง้าวสวรรค์ของแดร์ริลอะไรกัน?ทุกคนที่อยู่ด้านล่างต่างก็อ้าปากค้างเมื่อได้เห็นเรื่องตรงหน้าและมองแดร์ริลอย่างพูดไม่ออกพลังของชายหนุ่มคนนี้น่ากลัวมากแล้วอาวุธในมือเขาก็ดูพิเศษ มันดูคุ้นตาชอบกล…เฮือกตอนนั้นเองจาค็อบก็มองแดร์ริลด้วยความตกตะลึง แววตาเขาก็ตื่นเต้นมากเพื่อนของลูกสาวเขามีความสามารถขนาดนี้ คนเราจะดูกันแต่ภาพลักษณ์ภายนอกไม่ได้จริง ๆปาร์คเกอร์ตัวสั่นและมองแ