ตอนนี้ชาร์ลีเพิ่งกินข้าวเย็นเสร็จและกำลังทำความสะอาดล้างจานอยู่ในครัว เมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากเกรแฮม เขารีบรับสายก่อนจะถามว่า “ควินตัน คุณโทรหาผมมีอะไรเหรอ?”เกรแฮมรีบตอบ “คุณเวด มีบางอย่างที่ผมต้องรายงานให้คุณทราบ หลังจากที่ผมปรึกษาเรื่องนี้กับคุณไวท์และดอน อัลเบิร์ตแล้ว”ชาร์ลียิ้มอย่างเฉยเมยก่อนจะพูดว่า “ถ้าคุณมีอะไรจะบอกผมก็แค่บอกผมตรง ๆ ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้ครับ”เกรแฮมตอบอย่างรวดเร็วว่า “ครับ คุณเวด งั้นผมจะพูดเดี๋ยวนี้ วันนี้โดนัลด์จากตระกูลเว็บบ์แห่งซัด เบอร์รี่ เขามาเป็นเจ้าภาพเลี้ยงอาหารค่ำที่เฮเวน สปริงส์ แล้วเขาก็เชิญบรรดาหัวหน้าตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจมากที่สุดในโอลรัส ฮิลล์ รวมทั้งคุณไวท์ ดอน อัลเบิร์ตและผมมาร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำนี้ จากนั้นเขาขอให้เราช่วยจัดการกับเรื่องบางอย่าง เรารู้สึกว่ามีว่ามันไม่ถูกต้อง เราจึงตัดสินใจรายงานเรื่องนี้กับคุณแทน”ทันทีที่ชาร์ลีได้ยินว่าตระกูลเว็บบ์จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำ เขาก็ถาม “ทำไมตระกูลเว็บบ์ถึงตามคุณ?”เกรแฮมอธิบายว่า “เคียนจากตระกูลเว็บบ์ประสบกับสถานการณ์ที่เลวร้ายเมื่อไม่นานมานี้ พวกตระกูลเว็บจึงพยายามค้นหาเบาะแสและหลักฐา
อันที่จริง ชาร์ลีรู้ดีอยู่แก่ใจว่าจัสมินมีความรู้สึกบางอย่างต่อเขาอย่างแน่นอนอย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับความรักแบบนี้ได้อย่างไร ดังนั้นเขาจึงลือกที่จะแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อที่เขาจะได้จัดการกับเรื่องนี้ได้ในอนาคต***โดนัลด์ตื่นแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้นเขานอนไม่หลับทั้งคืนเพราะเขากลัวและกังวลมากเกินไปเกี่ยวกับการรักษาของแอนโธนี ที่จะรักษาเคียนลูกชายคนที่สองของเขา สภาพปัจจุบันของเคียนทำให้รู้สึกว่าทุกอย่างมันเลวร้าย อาการที่เขาต้องกินอึก็ยังไม่บรรเทาลงและยังรวมไปถึงสุขภาพจิตและอารมณ์ของเคียนที่ค่อย ๆ ทรุดใครกันจะไม่รู้สึกอย่างนั้น? เขาต้องกินอึมากกว่ายี่สิบครั้งต่อวัน และเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ มันรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจะพังทลายนอกจากนี้เคียนเติบโตมาในฐานะเด็กนิสัยเสียและเอาแต่ใจ ในความคิดการที่ต้องมาทำเรื่องแบบนี้ไปตลอดไปชีวิตนั้น มันน่ากลัวยิ่งกว่าการตายเสียอีกดังนั้นโดนัลด์หวังเป็นอย่างยิ่งว่าแอนโธนีจะสามารถรักษาลูกชายของเขาได้โดยเร็วที่สุด เขาต้องการให้ลูกชายของเขากลับมาเป็นปกติและขณะเดียวกัน เขาต้องการฆ่าคนที่ทำสิ่งนี้กับลูกชายของเขา ไม่ใช่เพียง
ทันทีที่ลูกน้องได้ยินคำสั่งหัวหน้า บอดี้การ์ดสองสามคนก็รีบวิ่งเข้าใส่อย่างรวดเร็วก่อนที่จะจับชายคนนั้นและเริ่มเตะต่อยเขาหญิงชราวัยเจ็ดสิบซึ่งยืนอยู่ข้างชายคนนั้นเริ่มร้องไห้และตะโกนเมื่อเห็นคนเหล่านั้นทุบตีลูกชายของเธอ “ฉันขอร้อง ได้โปรดหยุดทำร้ายเขาสักที พวกเราจะไปแล้ว พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ ตกลงไหม?!”หัวหน้าบอดี้การ์ดพูดว่า “เป็นบ้าอะไร? พวกแกน่าจะทำอย่างนั้นตั้งแต่แรก!”จากนั้นหัวหน้าก็เตะชายวัยกลางคนออกไปและหยิบเงินหนึ่งหมื่นบาทโยนลงบนใบหน้าของชายผู้นั้นก่อนที่เขาจะด่าทอว่า “ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!”หญิงชรายังคงร้องไห้ขณะที่เธอใช้กำลังและความพยายามทั้งหมดเพื่อช่วยให้ลูกชายของเธอยืนขึ้น บรรดาคนที่อยู่กันด้านนอก ซีรีน เวิลด์ คลินิก ต่างก็โกรธกันมากเมื่อได้เห็นฉากนี้ แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากพวกเขาเห็นว่าอีกฝ่ายหนึ่งกำลังขับรถหรูหราพร้อมกับบอดี้การ์ดจำนวนมาก พวกเขาจึงรู้ว่าไม่ควรที่จะยั่วยุพวกนั้นได้และพวกเขาทำได้เพียงนิ่งเงียบขณะที่ต้องกลืนความโกรธลงไปในเวลานี้ บอดี้การ์ดอีกสองสามคนก้าวไปข้างหน้าก่อนที่จะยื่นเงินหนึ่งหมื่นบาทให้กับทุกคนที่ยืนเข้าแถวและพูดว่า “ไปซะ!”บางคนรีบรับเงิ
อย่างไรก็ตาม แอนโธนีไม่ใช่คนธรรมดาเขาเป็นหมออัจฉริยะที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วประเทศ แล้วแอนโธนียังมีสายสัมพันธ์มากมายกับพวกคนร่ำรวยและคนมีอำนาจ นอกจากนี้ยังมีผู้มีอำนาจ ผู้มีชื่อเสียงมากมายที่มาที่นี่เพื่อขอการวินิจฉัยและการรักษาของแอนโธนี ดังนั้นโดนัลด์จึงรู้ว่าเขาต้องให้ความเคารพและสุภาพต่อแอนโธนีมากถ้าเขาต้องการขอความช่วยเหลือจากเขาเพื่อรักษาลูกชายคนสุดท้องของเขาอย่างไรก็ตาม โดนัลด์ไม่ทราบว่าฌอนทำแบบนี้โดยเจตนา เขาแค่คิดว่าลูกชายของเขาอาจจะทำไปเพราะเคยชินกับการถูกตามใจและการถูกเอาอกเอาใจอยู่แล้ว ดังนั้นเขาอาจจะเสียการควบคุมอารมณ์เพราะความเคยชินกับการเอาแต่ใจและใช้อำนาจโดนัลด์รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า “ฌอน เหตุผลที่เรามาที่นี่ในวันนี้ก็เพื่อขอความช่วยเหลือจากหมออัจฉริยะในการรักษาน้องชายของลูก เราไม่ควรหยาบคายและดูหมิ่นเขา!”ฌอนรีบตอบ “เข้าใจแล้วครับพ่อ ขอโทษที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ผมยินดีที่จะยอมรับบทลงโทษใด ๆ ก็ตามที่พ่อจะให้ผม”โดนัลด์โบกมือก่อนจะพูดกับเจ้าหน้าที่ของซีรีน เวิลด์ คลินิก “พ่อหนุ่ม ช่วยบอกหมออัจฉริยะ ดร. ซิมมอนส์ ว่าโดนัลด์จากตระกูลเว็บบ์ในซัด เบอร์รี่ มาเยี่ยมเขา
แอนโธนีเคยพบกับบุคคลที่ยิ่งใหญ่และมีอำนาจมาก่อน บางคนก็มีสถานะที่แข็งแกร่งและสูงกว่าเมื่อเทียบกับโดนัลด์ อย่างไรก็ตาม บุคคลสำคัญเหล่านั้นปฏิบัติต่อเขาด้วยความเคารพและให้เกียรตินี่เป็นครั้งแรกที่แอนโธนีได้พบกับใครก็ตามแบบตระกูลเว็บบ์ผู้ซึ่งดูหมิ่นเขามากแม้ว่าตระกูลเว็บบ์จะเป็นตระกูลชั้นสูงและมีอิทธิพลมากที่สุดในซัดเบอร์รี่และเขตภาตใต้ แต่แอนโธนีก็ไม่ได้กลัวพวกเขาเลย ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธคำขอของพวกเขาอย่างเรียบเฉยโดนัลด์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว เขาไม่คาดคิดว่าแอนโธนีจะเพิกเฉยต่อคำขอของเขาอย่างโจ่งแจ้ง ตั้งแต่ที่เขาเดินโดยส่วนตัวเข้าพบหมออัจฉริยะเพื่อให้ไปหาลูกชายคนสุดท้องของเขา เขาคาดหวังว่าหมอจะยอมรับคำขอของเขาในทันที เขาไม่ได้คาดหวังให้แอนโธนี่ปฏิเสธโดยไม่ลังเลเลย!โดนัลด์รู้สึกหงุดหงิดมากในตอนนี้และเขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ดร.ซิมมอนส์ ผมหวังว่าคุณจะพูดกับผมอย่างสุภาพมากกว่านี้ คุณต้องการให้ผมเตือนคุณไหมว่าตระกูลเว็บบ์นั้นมีอำนาจและมีอิทธิพลขนาดไหน?”แอนโธนีถอนหายใจอย่างเย็นชาก่อนจะตอบอย่างเย่อหยิ่งว่า “ผมก็อยู่มาจนแก่แล้ว น้ำเสียงและวิธีพูดของผมก็เป็นแบบนี้มาตลอด ถ้าคุณยอมรับวิธีที่ผม
สีหน้าของโดนัลด์ในตอนนี้น่าเกลียดมากเขาไม่คาดคิดว่าแอนโธนีจะหนักแน่นได้เพียงนี้ทั้งหมดที่เขาทำคือไล่พวกคนน่าสมเพชและน่าสงสารออกจากคลินิก แต่แอนโธนีจะกล่าวโทษเขาเพราะเรื่องนี้หรือ?โดนัลด์รู้สึกอยากตบหน้าแก่ ๆ ของแอนโธนีจริง ๆ เมื่อเขาต้องเผชิญกับทัศนคติที่เย่อหยิ่งของแอนโธนี ท้ายที่สุด เขาไม่เคยถูกดูหมิ่นและเหยียดหยามขนาดนี้มาก่อนในตลอดชีวิตของเขาอย่างไรก็ตาม เขาคิดอย่างรอบคอบ เขายังคงไม่กล้าที่จะขัดใจแอนโธนีแอนโธนีเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการรักษาแผนจีนระดับประเทศ เขาถือได้ว่าเป็นหนึ่งในหมอชั้นนำของประเทศ โดนัลด์ไม่สามารถนับจำนวนคนที่มีอำนาจและมีอิทธิพลที่ได้รับการรักษาและหายจากการเจ็บป่วยได้ด้วยแอนโธนี โดนัลด์รู้ว่าคนร่ำรวยและมีอำนาจมากมายในอีสต์ คลิฟฟ์ได้รับเรื่องดี ๆ มากมายจากแอนโธนีไปแล้ว หากวันนี้เขายังกล้าที่ทำร้ายแอนโธนีจริง ๆ เขาก็จะได้รับแต่ความเกลียดชังและปัญหามากมายมาสู่ตัวเขาเองดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงอดทนต่อแรงกระตุ้นที่จะทำอะไรบางอย่างกับแอนโธนี่และสูดลมหายใจขณะที่เขาพูด “ดร.ซิมมอนส์ คุณได้ชื่อว่าเป็นคนที่มีเมตตาและใจดีในบรรดาหมอที่มีชื่อเสียงและโด่งดัง ทำไมวันนี้คุ
ทันทีที่เสียงของโดนัลด์จบลง บอดี้การ์ดทั้งหมดก็เข้ารุมไปในคลินิกทันที!บอดี้การ์ดเริ่มเตะชั้นวางยาที่ด้านข้างของคลินิกและพวกเขาล้มสมุนไพรรวมทั้งวัสดุการรักษาของจีนทั้งหมดลงกับพื้น หลังจากนั้นพวกเขาก็ทุบหม้อยาทั้งหมดให้เป็นชิ้น ๆ บนพื้นในชั่วพริบตาเดียว ห้องพยาบาลขนาดใหญ่ก็กลายเป็นความโกลาหลอย่างเต็มที่แอนโธนีตัวสั่นด้วยความโกรธ แต่เขารู้ว่าไม่มีทางที่เขาจะหยุดพวกนั้นได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงเฝ้าดูอย่างเงียบ ๆ ขณะที่บอดี้การ์ดยังคงทุบและทำลายคลินิกของเขาต่อหน้าเขาคลินิกอยู่ในสภาพยุ่งเหยิงและพังยับเยิน ดูไม่เหมือนกับช่วงขณะที่ผ่านมาเลยโดนัลด์สูดหายใจอย่างเย็นชาก่อนจะพูดว่า “ดร.ซิมมอนส์ ฉันจะให้เวลาแกอีกสามวันเพื่อพิจารณาข้อเสนอของฉัน ก่อนที่แกจะยอมรับคำขอของฉัน ฉันจะมาทุบและทำลายคลินิกของแก หากแกกล้าที่จะเปิดคลินิกของแกอีก เมื่อใดก็ได้! แกควรคิดให้รอบคอบก่อนที่จะทำอะไรหรือตัดสินใจใด ๆ…”หลังจากนั้นโดนัลด์ก็หันหลังกลับออกจากคลินิกพร้อมกับฌอนและเหล่าบอดี้การ์ดของเขาเมื่อพนักงานวัยรุ่นที่ทำงานที่ ซีรีน เวิลด์ คลินิก เห็นว่าทุกอย่างในห้องพังยับเยิน เขาร้องเสียงดังเมื่อถามแอนโธน
อย่างไรก็ตาม โดนัลด์ไม่คาดคิดว่าความเป็นจริงจะโหดร้ายถึงขนาดนี้ แม้ว่าเขาจะวางแผนทุกอย่างไว้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วก็ตามแอนโธนีปฏิเสธข้อเสนอของโดนัลด์โดยตรงโดยไม่ลังเลใด ๆ นอกจากนั้น เขายังบอกด้วยว่าลูกชายคนสุดท้องของเขาควรโทษตัวเองสำหรับสถานการณ์ที่เขาเผชิญอยู่ นี่ทำให้เขาโกรธมากหลังจากขึ้นรถ โดนัลด์ยังคงสาปแช่งอยู่ เขาพูดว่า “แอนโธนี ไอ้หมาแก่นั่น! มันไม่รู้จริง ๆ ว่าอะไรดีสำหรับตัวเอง! ฉันจะเอาชีวิตมันถ้าฉันไม่ต้องห่วงว่าจะมีปัญหามากมายตามมา!”ตรงกันข้าม ฌอนแอบรู้สึกมีความสุขมากตอนแรกเขากังวลมากว่าแอนโธนีจะสามารถรักษาน้องชายของเขาได้จริง ๆโดยไม่คาดคิดว่าหลังจากที่ไปเยี่ยมคลินิก แอนโธนีก็ปฏิเสธไม่รักษาน้องชายของเขาอย่างสิ้นเชิง เป็นผลให้ฌอนไม่ต้องกังวลกับการมีคู่แข่งที่แข็งแกร่งบนเส้นทางการสืบทอดมรดกและโชคลาภของตระกูลเว็บบ์อย่างไรก็ตาม เขาไม่สามารถแสดงความรู้สึกหรืออารมณ์ของตนในที่สาธารณะได้ ดังนั้นเขาจึงพูดได้เพียงว่า “พ่อ ทำไมเราไม่จ้างนักฆ่าสองสามคนไปฆ่าไอ้แก่นั่น สักคืนล่ะ?” “ไม่ได้!” โดนัลด์โพล่งออกมาทันที “แม้ว่าไอ้แก่คนนี้อาจมีเงินไม่มาก แต่คนที่มีอำนาจและมีอิทธิพลเป็
“โอเค” ชาร์ลีพยักหน้าก่อนจะพูดว่า “เอาล่ะ ถึงเวลาที่นายต้องออกเดินทางแล้ว”ในเวลานี้จาเวียร์ก็วิ่งเข้าไปหาพวกเขาพร้อมกับแบตเตอรี่สำรองในมือ หลังจากนั้นเขาก็ยื่นแบตเตอรี่สำรองกับสายชาร์จให้กับดีแลนในขณะที่พูดว่า “ดีแลน นี่แบตเตอรี่สำรอง!”ดีแลนหยิบแบตเตอรี่สำรองใส่ไว้ในเป้ หลังจากปาดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้ว เขาก็พูดกับทุกคนว่า “คุณยาย คุณตา พ่อ แม่ ลุง อา ผมจะไปแล้วนะคับ…”ทุกคนโบกมือให้เขา “ไปเถอะ อย่าลืมใส่ใจในเรื่องความปลอดภัยบนท้องถนนนะ!”ดีแลนมองไปที่ชาร์ลีอีกครั้งก่อนจะโค้งคำนับแล้วพูดว่า “ผมจะไปแล้วนะครับคุณเวด…”ชาร์ลีส่งเสียงพึมพำในขณะที่พูดว่า “รีบไปเถอะ ไม่งั้นนายจะถูกทำโทษที่ไปถึงช้านะ”ดีแลนรีบพยักหน้าในขณะที่พูดว่า “ไม่ต้องเป็นห่วงครับ! ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ!”ชาร์ลีโบกมือแล้วพูดว่า “อืม ไปได้แล้ว!”ดีแลนพยักหน้าก่อนจะหันกลับไปมองเหล่าญาติ ๆ อย่างไม่เต็มใจ จากนั้นเขาก็เริ่มปั่นจักรยาน Phoenix 28 คันใหญ่อย่างหนักหน่วง หลังจากถีบจักรยานไปได้สองสามครั้ง ในที่สุดดีแลนก็ถีบจักรยานจากไปในลักษณะโคลงเคลงซิลเวียเริ่มร้องไห้อย่างขมขื่น ลีโอนาร์ดจึงรีบคว้าเธอมาปลอบโยนอยู่ในอ้อ
เมื่องานเลี้ยงวันเกิดสิ้นสุดลง และแขกคนอื่น ๆ ได้กลับไปแล้ว ดีแลนก็เข็นรถจักรยาน Phoenix 28 คันใหม่ออกมาในเวลานี้จู่ ๆ ดีแลนก็นึกถึงเพลงฮิตที่เขาเคยเห็นในคลิปวิดีโอสั้น ๆ…เพลงนี้ก็คือเพลง ‘ขี่มอเตอร์ไซต์แสนรักของฉัน’...ในขณะที่เขานึกถึงเพลงนี้ เขาก็มองไปที่จักรยาน Phoenix 28 ในสภาพเก่าที่ดูน่าเกลียดนั้น แล้วอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ในขณะที่คิดกับตัวเองว่า ‘ถ้าฉันขี่มอเตอร์ไซค์ไปโอลรัสฮิลล์ได้ก็คงจะดีไม่น้อย เพราะจะทำให้ฉันสามารถเดินทางได้ประมาณสามถึงสี่ร้อยกิโลเมตรต่อวัน ซึ่งจะช่วยให้ฉันเดินทางไปถึงโอลรัสฮิลล์ได้เร็วที่สุด จะได้ไม่ต้องทนทุกข์กับความคับข้องใจและความอยุติธรรมมากมายในระหว่างทาง…’แต่ช่างน่าสงสารเหลือเกินที่เขารู้ว่าชาร์จะไม่มีทางเปิดโอกาสให้เขาได้ต่อรองอะไรเลย เขาจึงทำได้แค่เข็นจักรยานออกมาเพื่อเตรียมตัวออกเดินทางเจริล… ลุงของเขาถือหมวกกันน็อกสีเขียวอยู่ในมือ ในขณะที่พยายามจะสวมให้กับดีแลน ดีแลนหลบเลี่ยงหมวกใบนั้นในขณะที่ถามอย่างอึดอัดใจว่า “ทำไมถึงซื้อหมวกกันน็อกสีเขียวมาให้ผมล่ะลุง? หมวกสีเขียวเป็นสัญลักษณ์ของผู้ชายที่โดนสวมเขานะ…”“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นเลยน่า” เจร
"หา? เร็วไปไหม? คุณจะไม่อยู่ที่อีสต์คลิฟฟ์ต่ออีกสักสองสามวันเหรอ?”“ผมทำธุระของผมเสร็จหมดแล้วน่ะ ไม่มีธุระอะไรให้ผมต้องอยู่ที่นี่อีก ผมจะออกเดินทางพรุ่งนี้เลย”เมื่อลอรีนได้ยินดังนี้ เธอก็พูดขึ้นอย่างไม่ลังเลเลยว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะออกจากอีสต์คลิฟฟ์พรุ่งนี้ด้วย เราเดินทางกลับโอลรัสฮิลล์พร้อมกันดีไหมคะ? เราจะได้นั่งเครื่องบินลำเดียวกันชาร์ลีอยากจะปฏิเสธเธอ แต่เมื่อเขาเห็นสีหน้าที่แสดงความวิงวอนของเธอแล้ว เขาก็ปฏิเสธเธอไม่ลงเพราะไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม… นับเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนเป็นเพื่อนกัน ที่ต้องนั่งเครื่องบินลำเดียวกัน ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถหลบเลี่ยงการนั่งเครื่องบินเที่ยวบินเดียวกับเธอได้ชาร์ลีจึงพูดว่า “ได้สิ เรากลับด้วยกันก็ได้”ลอรีนรีบพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวคุณให้รายละเอียดบัตรประจำตัวกับฉันมานะ ฉันจะได้ซื้อตั๋วเครื่องบินของเราพร้อมกัน!”“โอเค”***ในขณะที่งานเลี้ยงวันเกิดยังคงดำเนินอยู่นั้น ลุงและอารองของดีแลนก็ได้ตระเตรียมการเดินทางด้วยการปั่นจักรยานไปยังโอลรัสฮิลล์ให้ดีแลนเรียบร้อยแล้วพวกเขาได้ให้คนไปซื้อจักรยาน Phoenix 28 รุ่นเก่ามา แล้วติดตั้งชั้นวางสัมภา
หลังจากนั้นงานเลี้ยงวันเกิดก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการมีการจัดที่นั่งให้กับชาร์ลีเป็นพิเศษในฐานะที่เขาเป็นแขกผู้มีเกียรติสูงสุด โดยเขาได้นั่งอยู่ข้างนายท่านโธมัสกับลอรีนและริกลีย์หลังจากนั้นสมาชิกของตระกูลโธมัสก็ผลัดกันดื่มอวยพรให้เขา โดยทั้งการแสดงออกทางสีหน้า น้ำเสียง และการกระทำล้วนเต็มไปด้วยการสรรเสริญเยินยอ ชาร์ลีไม่มีอะไรจะพูดมากนัก เมื่อมีคนมาดื่มอวยพรให้เขา เขาก็แค่ดื่มอวยพรกลับไป ซึ่งถึงแม้ดีแลนจะเป็นคนมาดื่มอวยพรให้เขา เขาก็ดื่มอวยพรกลับไปอย่างง่ายดายในเวลานี้ริกลีย์ก็ยังมาดื่มอวยพรให้กับชาร์ลีอย่างระมัดระวังด้วย โดยเขาได้เยินยอแล้วพูดว่า “คุณเวดครับ ผมมีเรื่องจะถามคุณหน่อยครับ…”ชาร์ลีรู้อยู่แล้วว่าเขาจะถามอะไรก่อนที่เขาจะเริ่มพูดออกมาด้วยซ้ำไป เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการให้ชาร์ลีช่วยฟื้นคืนสมรรถภาพ เพื่อให้เขากลับมาแข็งแกร่งได้อีกครั้งแต่เมื่อพิจารณาถึงเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่ครอบครัวของพวกเขาได้ทำกับครอบครัวของยูลแล้ว ชาร์ลีก็ยังแน่ใจว่าเขาจะไม่ยอมฟื้นคืนสมรรถภาพให้พวกเขาในตอนนี้ผู้ที่เป็นผู้ใหญ่แล้วจะต้องชดใช้และรับผิดชอบต่อการกระทำของพวกเขา ไม่อย่างนั้นแล้วพวกเขาจะได้บทเ
ชาร์ลีหยิบภาพวาดที่ยูลมอบให้เขาจากมือของดีแลน ก่อนจะยื่นให้กับยายของลอรีนด้วยตัวเอง หลังจากนั้นเขาก็พูดว่า “คุณยายโธมัสครับ นี่เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแคลร์และผมครับ ผมหวังว่าคุณยายจะรับมันไว้ และผมอยากจะขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นไปเมื่อกี้นี้ ด้วยวันนี้เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของคุณยาย ผมหวังว่าคุณยายคงจะให้อภัยผมนะครับ”คุณท่านโธมัสรู้สึกปลื้มใจแล้วรีบพูดขึ้นว่า “คุณเวด ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ จริง ๆ แล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้เป็นเพราะหลานชายของฉันทำอะไรผิดไป ฉันมาคิดดูแล้ว… ทั้งหมดนั้นเป็นเพราะเราละเลยในการอบรมสั่งสอนหลานของเรา จึงทำให้คุณเวดต้องเดือดร้อน”ในขณะที่เธอพูดอยู่นั้น เธอก็มองดูภาพวาดก่อนจะพูดว่า “คุณเวดคะ ภาพวาดนี้มีมูลค่ามากเหลือเกิน ฉันคงรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ไม่ได้หรอกค่ะ!”ชาร์ลีรีบพูดว่า “คุณยายโธมัสครับ ของขวัญชิ้นนี้เป็นเพียงของเล็ก ๆ น้อย ๆ จากแคลร์และผม มูลค่าของของขวัญชิ้นนี้ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรเลย คุณยายไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ พูดตามตรงนะครับ ผมไม่ได้ใช้จ่ายเงินกับของขวัญชิ้นนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะคุณโกลดิ้งจากโกลดิ้งกรุ๊ปมอบภาพวาดนี้ให้ผม แล้วผมก็นำมา
เมื่อได้ยินว่าเขาจะต้องไปขนปูนซีเมนต์ในไซต์ก่อสร้าง ดีแลนก็ส่ายหัวอย่างบ้าคลั่งทันที!เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เขาคงต้องทนทุกข์ทรมานและรู้สึกคับข้องใจเพียงเล็กน้อย ถ้าเขาต้องอาศัยอยู่ในชุมชนแออัด โดยมีค่าครองชีพเดือนละหนึ่งหมื่นบาท แต่ถ้าเขาต้องไปขนปูนซีเมนต์ในไซต์ก่อสร้าง เขาก็คงต้องทนทุกข์ทรมานอย่างมาก และต้องเจอะเจอความยากลำบากมากมายในไซต์ก่อสร้างแห่งนั้นเขาจึงพยักหน้าแบบไม่คิดอะไรทันที “คุณเวดครับ ผมยอมรับเงื่อนไขทั้งหมดของคุณแล้ว ผมจะไม่ต่อรองอะไรกับคุณแล้วครับ! ขอแค่อย่าส่งผมไปไซต์ก่อสร้างนั้นเลยนะครับ…”ชาร์ลีรู้สึกพอใจมากแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “อย่าลืมปรับปรุงเปลี่ยนแปลงและกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดีหลังจากนายไปถึงที่โอลรัสฮิลล์แล้ว อย่าสร้างปัญหาอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกล่ะ ถ้านายยังคงอยู่ที่อีสต์คลิฟฟ์ต่อไป ทายาทที่ชอบเยาะเย้ยถากถางคนอื่นอย่างนาย ก็อาจก่อให้เกิดหายนะที่ร้ายแรงกว่านี้ได้ในสักวันหนึ่ง นายอาจเข้าไปพัวพันและทำให้ให้ตระกูลโธมัสและตระกูลโคชต้องเดือดร้อนได้!”ในเวลานี้สองพี่น้องอย่างเจริลและจาเวีย์ก็อดที่จะตัวสั่นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ดูเหมือนคำพูดของชาร์ลีจะทำให้คนทั้งคู่
สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดก็คือ การปั่นจักรยานอย่างยากลำบากจากอีสต์คลิฟฟ์ไปยังโอลรัสฮิลล์แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ยังพอรับได้ การที่ต้องปั่นจักรยานเป็นเวลาครึ่งเดือน ก็ยังดีเสียกว่าการนอนบนเตียงอยู่ครึ่งเดือนหลังผ่าตัดนอกจากนี้เขายังรู้สึกคับข้องใจอย่างมากในระหว่างการผ่าตัดครั้งล่าสุด ยิ่งไปกว่านั้นเขาก็ยังไม่หายดีเลย ถ้าเขาต้องเข้ารับการผ่าตัดแบบเดิมอีกครั้งในเร็ว ๆ นี้ เขาก็จะต้องได้รับความเจ็บปวดเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าอย่างแน่นอนในเวลานี้ชาร์ลีพูดขึ้นมาว่า “ฉันให้นายไปที่โอลรัสฮิลล์ก็เพื่อให้นายได้ไปปรับปรุงตัวและกลับเนื้อกลับตัวใหม่ นายคิดว่า การที่ฉันให้นายไปที่โอลรัสฮิลล์เพื่อให้ไปสนุกสนานกับชีวิตที่นั่นเหรอ? จะบอกอะไรให้นะ นายจะต้องปั่นจักรยานธรรมดา ๆ อย่าง Phoenix 28 เท่านั้น ใช้อย่างอื่นไม่ได้เลย! ไม่งั้นฉันจะให้นายปั่นจักรยานไปโอลรัสฮิลล์พร้อมกับเกวียนที่บรรทุกก้อนอิฐไปจนเต็มคัน!”“แล้วหลังจากนายไปถึงโอลรัสฮิลล์ นอกจากนายจะต้องคอยขับรถรับส่งให้กับลอรีนแล้ว นายต้องเช่าห้องเดี่ยวในชุมชนแออัดคลิฟฟ์คูลส์ด้วย ค่าใช้จ่ายรายเดือนรวมถึงค่าเช่าบ้านของนายจะต้องไม่เกินเดือนละหนึ่งหมื่นบาท!”
เมื่อเขาได้ยินว่า จะต้องขี่จักรยานจากอีสต์คลิฟฟ์ไปยังโอลรัสฮิลล์ตลอดทาง และต้องอยู่ในโอลรัสฮิลล์ในฐานะคนขับรถเป็นเวลาหนึ่งปี ดีแลนก็รู้เหมือนกำลังจะตายไปแล้วจริง ๆ ประเด็นก็คือระยะทางจากอีสต์คลิฟฟ์ไปโอลรัสฮิลล์นั้น มีระยะทางมากกว่า 1,200 กิโลเมตร เขาจะไม่ตายเพราะหมดแรงถ้าต้องปั่นจักรยานไปตลอดทางจริง ๆ เหรอ?แล้วตอนนี้ก็อยู่ในเดือนธันวาคมซึ่งเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว เขาจะต้องขี่จักรยานตลอดทางไปจนถึงภาคใต้ แล้วไม่ได้รับอนุญาตให้พักในโรงแรมเลยด้วย ข้อกำหนดเหล่านี้รุนแรงเกินไปไม่ใช่เหรอ?ดีแลนรู้สึกเสียใจมากและน้ำตาก็เริ่มไหลอาบใบหน้านี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย… เขาเป็นนายน้อยคนที่สามของตระกูลโคช แต่จะต้องขี่จักรยานไปจนถึงโอลรัสฮิลล์? เขาจะไม่ล้มตายไปในระหว่างทางหรอกเหรอ?คงจะน่าทึ่งมากถ้าเขาสามารถปั่นจักรยานได้วันละห้าสิบ หรือหกสิบกิโลเมตรระยะทางกว่า 1,200 กิโลเมตร เขาจะต้องปั่นจักรยานไปประมาณยี่สิบวัน!แต่นี่มันเดือนธันวาคมแล้วนะ!เขาสะอึกสะอื้นพร้อมกับพูดว่า “คุณเวดครับ ถ้าผมเริ่มปั่นจักรยานไปโอลรัสฮิลล์ กว่าจะถึงที่นั่นก็คงเป็นเดือนมกราคมแล้ว น้องสาวผมจะต้องกลับมาฉลองปีใหม่ที่
ลอรีนดีใจมากแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ขอบคุณมากนะคะชาร์ลี!”ชาร์ลีรีบพูดว่า “รอเดี๋ยวนะ ผมจะไม่บังคับให้เขากลืนจี้หยกเข้าไป แต่ยังต้องลงโทษเขาด้วยวิธีอื่น ไม่งั้นเขาคงไม่จดจำไว้เป็นบทเรียน”ลอรีนรีบถามว่า “คุณจะลงโทษเขาด้วยวิธีไหนคะ ชาร์ลี? คงไม่ร้ายแรงไปกว่าการกลืนจี้หยกเข้าไปแล้วใช่ไหมคะ?”“ไม่หรอกครับ ชาร์ลียิ้มเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “คุณมั่นใจได้เลยว่า การลงโทษครั้งนี้จะส่งผลดีกับตัวเขาอย่างแน่นอน”ในที่สุดลอรีนก็รู้สึกสบายใจในขณะที่พูดอย่างเสน่หาว่า “ขอบคุณนะคะชาร์ลี ขอบคุณที่ให้อภัยพี่ชายของฉัน และปล่อยเขาไปเพราะเห็นแก่ฉัน ถ้าอย่างนั้น คุณให้โอกาสฉันได้ตอบแทนคุณดีไหมคะ…”ชาร์ลีถามด้วยความประหลาดใจ “คุณจะตอบแทนผมยังไงเหรอ?”ลอรีนกะพริบตาในขณะที่ยิ้มและพูดอย่างตั้งใจว่า “ฉันสัญญาว่าจะแต่งงานกับคุณ และให้กำเนิดลูกชายตัวอ้วน ๆ เพื่อคุณ! คุณคิดว่ายังไงคะ?”ชาร์ลีตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “อย่าพูดอะไรแบบนี้อีก ผมเป็นสามีของเพื่อนสนิทของคุณนะ!”ลอรีนพยักหน้าก่อนจะพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันรู้ค่ะ แต่คุณทั้งคู่แต่งงานกันแบบปลอม ๆ นี่! ก็ยังไม่ถือว่าเป็นการแต่งงานกันอย่างแท้จริง! จริง ๆ แล