“เอาคลุมนี่ไว้ครับ อากาศมันหนาว”“แล้วคุณไม่หนาวเหรอ”“ผมไม่เป็นไรหรอกครับ”“ขอบคุณค่ะ”“ทั้งสองเข้าใจแล้วใช่มั้ย งั้นเราเริ่มถ่ายกันเลย เดี่ยวยิ่งดึกยิ่งหนาว” เมื่อเริ่มการถ่ายทำ หญิงสาวเดินไปเดินมาพรางบ่นชายหนุ่ม เขาเดินเขามาหาเธอ“พรุ่งนี้ผมจะกลับแล้วนะ คุณรู้แล้วชามั้ย”“ไปจริง ๆ สินะ ฉันรู้เรื่องคนสุดท้ายเลย” หญิงสาวตอบชายชายหนุ่มด้วยความงอน“เมื่อวานตอนเช้าผมบอกคุณไปแล้วแต่คุณไม่ฟัง จำได้มั้ย” เธอหันหน้าไปมองเขาพร้อมพูดว่า“คุณก็น่าจะรั้งฉันไว้สิ ขานดช่วยไรอ้นไป ก็ต้องร้องฉันได้สิ”“ที่หมอคังโกรธแบบนี้ ผมไม่รู้อะไรหรอกครับ ผมถือว่าเป็นเรื่องราวดี ๆ ใช่มั้ยครับ”“ไม่ใช่ค่ะ” หญิงสาวตอบชายหนุ่ม ทั้งสองต่างจ้องใบหน้าของกันและกันอย่างไม่วางตา“หมอคังยังคงสับสนอยู่อีกเหรอครับ แบบนี้นี่เอง งั้นผมขอถามคุณอีกอย่างซึ่งอาจจะเป็นครั้งสุดท้าย” หญิงสาวไม่ตอบ ชายหนุ่มเลยยิงคำถามออกไปอีก“ตอนที่เราจูบกันโดยที่คุณไม่ยินยอม”“ก็ฉันบอกแล้วว่าอย่าพูดถึงไงคะ”“แล้วจะให้ผมทำยังไง จะให้ผมขอโทษหรือสารภาพรักครับ” ทั้งสองคนจ้องตากันอีกครั้งและพูดบทกันต่อไป“คุณยูจินนี่ มีเสน่ห์มากเลยนะคะ แต่ก็อันตรายมาก
เข้าวันหยุด ทุกคนต่างพากันมารวมตัวที่บริเวณล็อบบี้ของทางโรงแรม โดยมีผู้จัดการส่วนตัวของซองแทฮยองอย่างคังแทอุงและมีสพัคเป็นคนจัดแจงรายละเอียดในการไปพักผ่อนหลังจากการถ่ายทำฉากที่สนามในเสร็จเรียบร้อย ทีมงานและนักแสดงได้แยกย้ายกันไปพักผ่อนกันในสถานที่ต่าง ๆ ซองแทฮยอง ซองซอนซา ซูมินคิมอินซูเพื่อนสไตลิสต์ของหญิงสาวและนักแสดงที่ร่วมงานด้วยบางคนได้ไปกับพวกเขาด้วย ทุกคนตกลงว่าไปไปพักผ่อนที่ เคโอส หนึ่งเกาะท่องเที่ยวในทะเลอีเจียน หลังจากแจกแจลรายละเอียดเรียบร้อยแล้วนั้น ก็ต่างพากันแยกย้ายไปยังรถที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ โดยให้ทีมงานไปก่อน และนัดเจอกันที่ท่าเรือ เมื่อทีมงานขับรถออกไปนักแสดงจีโฮพูดขั้น“งั้นพวกสาวๆ ไปกับผมนะครับ วนคุณซองซอนซาไปกับซองแทฮยอง ผู้จัดการปาร์คและผู้จัดการแทอุง” ทุกคนพยักหน้ารับ“ส่วนซูมินไปกับผมก็ได้ครับ เจ้าตัวยังไม่มาให้ทุกคนไปก่อนเดี๋ยวผมตามไปที่หลัง” คิมอินซูผู้ขึ้น ทุกคนหันมอง“งั้นเราสองคนไปกับซูมินแล้วกัน” สไตลิสต์คนสนิทของหญิงสาวพูดขึ้น“งั้นตกลงตามนี้นะ ไปกันเถอะทุกคน” รถของนักแสดงจีโฮขับออกไป ตามด้วยรถของซองแทฮยอง“คุณอินซูเราสอคนไปรอที่รถนะ” มีสจีและเรมอนเ
“ซองเกิดอะไรขึ้นรึป่าว เป็นอะไรมั้ย ทำไมมาช้า”“ไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้นค่ะ ซองไม่ได้เป็นอะไร แค่ซองขอให้อิตานี่จอดรถถ่ายรูปซะหน่อยค่ะ” เมื่อสองพี่น้องถามไถ่กัน เรมอน และมีสจีเดินเข้าไปสมทบกับมีสพัคและผู้จัดการคัง มีสจีถามมีสพัค“ฉันรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆระหว่างอินซูกับซูมินหลานฉันแน่ๆ”“อย่าว่าแต่คู่นั้นเลยครับ คู่ที่อยู่ข้างหน้าก็เช่นกัน” ทั้งสี่คนพยักหน้า“ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้ว เราขึ้นเรือไปกันเถอะ เดี่ยวจะไม่มีเวลาที่เที่ยวกัน” ซองแทฮยองพูดขึ้นทั้งหมดพากันไปที่เรือ ซองแทฮยองขึ้นไปก่อน ส่งมือให้ซองซอนซาให้เธอจับแล้วขึ้นมา เธอเกิดเซเล็กน้อยแต่ชายหนุ่มจับหญิงสาวไว้ทั้น หลังจากที่รับหญิงสาวแล้วจึงส่งมือให้ซูมินจับเพื่อขึ้นเรือ แต่เธอส่ายหัวก่อพูดออกมา“ไม่เป็นไรค่ะพี่แทฮยอง ซองว่าซองขึ้นเองได้ค่ะ” เมื่อซูมินกำลังจะก้าวขึ้นแต่เรือเกิดโครงแครงขึ้นมาจึงทำให้เธอล้มลงแต่ เคราะห์ดีที่คิมอินซูวิ่งเข้าเมารับเธอไว้ทัน เพราะเขายืนห่างจากเธอในระยะหนึ่ง“ยังจะทำเก่ง เดี๋ยวก็ได้เป็นเมื่อคราวก่อนหรอก” เขาก้มลกระซิบข้างหูเบาๆ ก่อนที่จะกระโดดขึ้นเรือ และส่งมือให้เธอเช่นเดียวกับซองแทฮยองที่ยังส่งมือ
ซองแทฮยองยืนคุยอยู่กับซองซอนซา ชายหนุ่มชวนหญิงสาวลงเล่นน้ำด้วยกัน“พี่สาวครับ ลงเล่นน้ำด้วยกันสิครับ ดูสิครับน้ำใสมาก เหมือนกับกับน้ำในสระที่โรงแรมเลย” ชายหนุ่มอ้อนหญิงสาวให้ลงเล่นน้ำด้วยกัน“ไม่ดีกว่า” หญิงสาวตอบปฏิเสธ ชายหนุ่มจึงบอกเธออีกครั้ง“งั้นถ้าพี่สาวไม่ลง ผมนั่งเป็นเพื่อนอยู่บนเรือแล้วกันนะครับ” เมื่อสิ้นเสียงของเขา จีโฮก็ตะโดนขึ้นมาว่า“แทฮยองลงมาแข่งว่ายน้ำด้วยกันเร็ว ทุกคนรออยู่” เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงบอกกับชายหนุ่ม“คุณลงไปเถอะค่ะ เพื่อนๆเรียกแล้ว”“ถ้าผมลงไปแล้ว พี่สาวช่วยเชียร์ผมด้วยนะครับ แล้วถ้าผมชนะ ผมจะได้รางวัลอะไรครับ” ชายหนุ่มอ้อนหญิงสาวอีกครั้ง“ค่ะ ฉันจะเชียร์คุณค่ะ ส่วนเรื่องรางวัลค่อยว่ากันอีกที” ชายหนุ่มถอดเสื้อและฝากเสื้อไว้กับหญิงสาว เธอรับเสื้อจากเขา ซองแทฮยองมองซองซอนซาด้วยสายตาหวานเยิ้ม“ฝากด้วยนะครับ อย่าลืมเชียร์ผมนะ” พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนและกระโดดลงน้ำทันทีทริปนี้การแข่งขันว่ายน้ำจึงเริ่มขึ้น โดยมีผู้แข่งขั้นคือ ซองแทฮยอง จีโฮ คิมอินซูอนยู ฮาโบยุน พาร์คฮุน ชเววุล กรรรมการการตัดสินในการแข่งขันคือ ลีจุน ทั้งหมดเริ่มการแข่งขันเมื่อได้ยินเสียง
“นายไปนั่งข้างหลังเถอะ เดี๋ยวฉันขับแทนเอง”“มันจะดีเหรอครับ”“ไปนั่งข้างหลังเถอะน่า ฝากดูซองด้วยเดี๋ยวป่ายอีก”เมื่อรถเคลื่อนออกไปสักพัก คิมอินซูเอามึอแตะที่หน้าผากของหญิงสาวโดยที่เธอหลับไปแล้ว“ตัวเธอร้อนนิ” ว่าแล้วจึงจับซูมินให้นอนหนุนตักของตนพร้อมกับถอดเสื้อคลุมคุมให้เธอ เดมีมองดูกระจกหลังและยิ้มอย่างมีเลศนัยเมื่อมาถึงโรงแรมซองแทฮยองจึงจัดการอุ้มซูมินขึ้นไปที่ห้องพักของโรงแรมโดยมีซองซอนซาเดินตามหลังมาชายหนุ่มมาก่อนที่จะเดินไปเธอกล่าวขอบคุณคิมอินซูที่ช่วยชีวิตน้องสาวขอเธอ“ขอบใจนายมากนะ สำหรับวันนี้ที่นายช่วยชีวินน้องสาวฉัน”“ไม่เป็นไรครับรุ่นพี่ ผมเต็มใจที่จะช่วยเธอ” หลังจากที่ขอบคุณเสร็จจึงเดินตามชายหนุ่มที่อุ้มน้องสาวไปยังห้อง เมื่อชายหนุ่มวางซูมินลงบนเตียง หญิงสาวกล่าวขอบคุณชายหนุ่ม“ขอบคุณนะคะ ที่อุ้มซองขึ้นมาส่ง”“ไม่เป็นไรครับ รุ่นพี่พักผ่อนเถอะครับ” ชายหนุ่มพูดจบจึงเดินออกจากห้องไปเช้าวันใหม่ในวันที่จะเดินทางกลับเกาหลี ภายในโรงแรมที่พักทุกคนต่างออกมารอเพื่อนที่จะเดินทางกับเกาหลี ซองแทฮยอง คิมอินซูเมเน่คัง ทีมงานและนักแสดง ต่างพากันนั่งรอเวลาที่จะเดินทางกลับ ซองซอนซา ซูมิน
เมื่อเดินทางกลับจากการถ่ายทำในต่างประเทศ สามวันถัดมาหลังจากที่ให้นักแสดงและทีมงานได้พักผ่อน จึงดำเนินการถ่ายทำเก็บฉากที่เหลืออีกครั้ง นักแสดงได้ถูกนัดมาภายในชั้นใต้ดินของห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเพื่อที่จะถ่ายทำฉากบู๊กัน ในระหว่างการถ่ายทำนักแสดงหนุ่มซองแทฮยอง เกิดอุบัติเหตุในช่วงถ่ายทำจึงต้องเข้าเฝือกที่แขนและขาขวาเนื่องเอ็นที่ขาขวาฉีกขาด จึงทำให้เขาต้องพักการถ่ายทำในฉากของเขาไปเป็นเวลา 10 วัน ช่วงเวลานี้ชายหนุ่มต้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลเพื่อรอทำกายภาพบำบัด ซองซอนซาจึงขอผู้กำกับถ่ายฉากอารมณ์ของเธอเองทั้งหมดเพื่อที่จะไม่ชายออกจากโรงพยาบาล การถ่ายทำดำเดินไปอย่างราบรื่นวันนี้เป็นหนึ่งวันทำงานที่แสนยาวนานของเธอ10 วันผ่านไป ชายหนุ่มออกจากโรงพยายบาล แต่ยังไม่สามารถถอดเผือกที่แขนออกได้ วันนี้ทีงานนัดกันมาถ่ายทำที่โรงพยาบาลเดิมอีกครั้ง ชายหนุ่มนอนหลับอยู่บนรถพยาบาลฉุกเฉินที่ถูกเข็นเข้ามายังห้องฉุกเฉิน เนื้อตัวของชายหนุ่มโชกไปด้วยเลือด ซองซอนซาที่รับบทเป็นหมอต้องช่วยชีวิตชายหนุ่มซึ่งเป็นแฟนของเธอ เธอเสียใจมาก หญิงสาวพยายามที่จะช่วยชีวิตชายหนุ่มแต่ก็ไม่มีท่าที่ที่จะฟื้นขึ้นมา“อย่าเป็นแบบนี้ ฟื้
“ผมขอตัวไปพักก่อนนะครับ รู้สึกในห้องนี้ร้อนเหลือเกิน” และขอตัวเดินออกไป จีโฮได้แต่มองตามหลังชายหนุ่มและยิ้มออกมา เมื่อซองแทฮยองเดินผ่านจีโฮ เขาพูดเบาให้ได้ยินแค่เพียงสองคน“ในนี้มันร้อนมาเลยเหรอ” ซองแทฮยองหันมองหน้าจีโฮก่อนเดินออกไป ชายหนุ่มเดินออกนอกห้องและบ่นกับตัวเองเบาๆ“รุ่นพี่จีโฮต้องรู้อะไรมาแน่ๆ” ก่อนที่จะเดินกลับไปพักที่ห้องพักวีพีของเขาภายในโรงพยาบาลภายในห้องวีไอพี ซองแทฮยอง พักอยู่ซึงมีซองซอนซาอยู่ภายในห้องพักนั้นด้วยซึงเธอนั่งอยู่ข้างๆเตียงและกุมมือของชายหนุ่มแล้วเอ่ยถามอย่างห่วงใย“คุณเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยมากมั้ย ”“ผมเหนื่อยมากเลย” พูดเสียงอ้อนพร้อมกับจับมือหญิงสาวมาแนบแก้ม “ยังไม่หายป่วยก็ต้องมาถ่ายต่อให้จบ”“ก็เพราะมีคุณอยู่ข้างๆไง ผมถึงยอมถ่าย สู้สุดใจเลย”“พรุ่งนี้คุณจะกินอะไร ฉันจะทำมาให้”“ไม่เอาไม่เอา ไม่ให้กลับคุณอยู่กับผมที่นี่ก่อน” ซองแทฮยองอ้อนซองซอนซาราวกับเด็กน้อยที่อยากได้ของที่ถูกใจ“จะอยู่ที่นี่ได้ยังไง เดี๋ยวก็เป็นข่าวหรอก”“งั้นอยู่กับผมก่อนนะ รอซงจีอามาไงแล้วค่อยกลับจะได้ไม่มีคนสงสัย” พูดไปแต่มือหญิงสาวที่ชายหนุ่มจับก็ยังคงไม่ห่างจากกัน“อะไรก็ได้
“ 180 กิโลเมตรต่อตัวโมง เพราะปกติซองมันขับแค่ 120 พี่ไปทำอะไรซองบอกมา และคืนนั้น เราสองคนเกือบตาย เพราะมันโกรธเกือบขับรถเสยฟุตบาตแล้ว ซึลหัวใจแทบวายค่ะ” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือ“ขนาดนั้นเลยเหรอ”“อย่าไปแกล้งซองละ ระวังมันจะไม่ช่วย” ทางด้านของซองซอนซาถามน้องสาวถึงสิ่งที่ซองแทฮยองพูดทิ้งท้ายไว้“ซอง มีเรื่องอะไรที่พี่ยังไม่รู้ใช่มั้ย”“เรื่องอะไรคะ ซองว่าซองไม่มีนะ”“แน่ใจนะ” เธอถามย้ำอีกครั้ง“แน่ใจค่ะ ไม่มีจริง ๆ” พูดพร้อมส่งยิ้มให้พี่สาว ก่อนที่จะชวนกันออกไปเที่ยววันนี้เป็นที่นักแสดงและทีมงานมารวมตัวกันถ่ายฉากสุดท้ายของซีรีย์เรื่องนี้ ซึงถ่ายที่ร้านอาหารภายในโรงแรมแห่งหนึ่งในประเทศเกาหลี เมื่อถ่ายทำเสร็จก็เรียกที่มงานนักแสดงทุกคนถ่ายรูปร่วมกัน ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับไปพักผ่อน ซงจุกิถามซองซอนซา“รุ่นพี่ครับ ปีใหม่นี้รุ่นพี่ไปฉลองที่ไหนรึเปล่าครับ”“น่าจะที่บ้านนี้แหละ ไม่ชอบไปไหนในเวลาเทศการณ์”“แล้วคุณล่ะไปไหนรึเปล่า”“ผมกลับบ้าน อยู่กลับครอบครัวครับ”“รู้แล้ว รู้ได้ไงใครบอก พึ่งจะคุยกันเองนะ หรือว่าพี่นั่งอยู่ในร้านด้วย” ซูมินตอบกกลับไปพร้อมทำหน้าสงสัย“จะบ้าเหรอ พี่
“ผมรักคุณนะ” สิ้นเสียงบอกรักแสนหวานของชายหนุ่ม ริมฝีปากบางอันอวบอิ่มที่แค่งแค่งด้วยลิปสติกสีชมพูระเรื่อถูกริมฝีปากหนาของชายหนุ่มจูบซับความอ่อนหวานและนุ่มละมุน เพื่อส่งความรู้สึกทั้งหมดให้หญิงสาวคนรัก ริมฝีปากอันหอมหวานจนทำให้ชายหนุ่มอยากจะกลืนกินบุคคลตรงหน้า ชายหนุ่มค่อย ๆ เรียกร้องให้เธอตอบรับเขาอย่างช้า ๆ ซองซอนซาตอบสนองความอ่อนโยนของชายหนุ่ม เขาค่อยๆมอบจุมพิตแสนหวานล้ำให้กับหญิงสาวอีกครั้ง บทเพลงรักอันแสนหวานที่ทั้งสองขับกล่อมยามราตรีก่อนจะปล่อยใจให้บทเพลงแห่งรักดำเนินต่อไปตามที่ใจปรารถนาที่มอบให้กันและกันรุ่งอรุณยามเช้ากับบรรยากาศที่เย็นสบายกำลังดี แสงแดดอ่อนๆที่ส่องแสงเข้ามาภายในห้องนอนอันกว้างขวางที่อบอวนไปด้วยความรัก มีสองร่างยังคงนอนกอดกันด้วยความรัก อากาศที่เย็นลงทำให้ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดของซองแทฮยองขยับซุกใบหน้าเข้ากับอกแกร่งของเขาราวกับหาความอบอุ่นจากอากาศภายนอกที่หนาวเหน็บ ชายหนุ่มยังคงมองการกระทำราวกับเด็กน้อยที่ต้องการความอบอุ่นจึงพลอยยิ้มออกมา“อื้ออออ…” เสียงครางอู้อี้อยู่ในลำคอของคนที่อยู่ในอ้อมอกของเขา เมื่อชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ซองซอนซาที่หลับใหล ค่อ
Epilogue ตอนจบที่ 1ณ มหานครนิวยอร์ก คอนโดหรูในเมืองแมนแฮสตันใจกลางมหานครยามค่ำคืนที่แสนโรแมนติกของฮันรยูสตาร์หนุ่มสาวผู้ที่โด่งดังที่สุดในเวลานี้ ทั้งคู่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ทั้งสองเลือกที่จะเดินทางมาก่อนเพื่อนของพวกเขา เพราะชายหนุ่มอยากใช้เวลาอยู่กับคนที่เขารักให้คุ้มค่าและมากที่สุด เมื่อถึงห้องพักหหลังจากไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนกันสองคน หญิงสาวจึงถามชายหนุ่ม“ทำไมเราไม่มาพร้อมคนอื่น ๆ ล่ะคะ”“ผมอยากใช้เวลาอยู่กับคุณให้มากที่สุด โดยมีแค่คุณกับผม”“แล้วมีคนอื่นอยู่ด้วย จะเป็นยังไงคะ”หญิงสาวแสร้งถามชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงอ้อนคลอเคลีย“ถ้ามีคนอื่น อย่างเช่นน้องสาวคุณอยู่ด้วย ผมคงไม่ได้สวีทกับคุณแบบนี้หรอก รายนั้นน่ะชอบขัดตลอด”“เขาแค่หวงฉันก็แค่นั้นเอง”“ทั้งทั้งที่ผมเป็นแฟนคนเนี่ยนะ” ชายหนุ่มยังคงพูดไปและสวมกอดหญิงสาวจากด้านหลัง จมูกโด่งของเขาสูดกลิ่นหอมจากกายของเธอ ก่อนที่จะพาเธอไปตรงหน้าต่างที่มองเห็นบรรยากาศในค่ำคืนที่แสนโรแมนติกที่ไม่มีวันหลับไหล“คุณดูนั่นสิ” หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยความปลื้มเมื่อเธอเห็นบรรยากาศรอบนอก“ฉันซื้อที่นี่ไว้ เอาไว้พักผ่อนกับน้องและเพื่อนๆ ฉันไม่เคยเปิดม่า
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด“จูบเลย จูบเลย จุบเลย” เสียงเชียร์จากคนในงานต่างเห็นด้วยที่ซูมินตะโกนออกมาแบบนั้น หญิงสาวมองค้อน ๆ ไปทางกองเชียร์ที่ต่างสนุกสนานกับการแกล้งเธอ ชายหนุ่มก้มหน้าเข้าไปไกล้ใบหน้าของหญิงสาวยิ่งทำให้เสียงเชียร์ดังมากขึ้น“นี่หยุดเลยนะ กองเชียร์ทั้งหลาย แทฮยองเขาไม่ทำตามที่พวกเธอบอกหรอก……” ไวกว่าคำพูดของหญิงสาวก็จมูกโด่งของชายหนุ่มจรดลงบนแก้มนุ่มนิ่มของหญิงสาวเป็นที่เรียบร้อย“เขาไม่จูบ….แต่หอมแก้ม…..อืม ๆ ก็ยังดีนะ” เสียงล้อเลียนของเดมีดังขึ้น“นี่คุณ เล่นอะไรของคุณเนี่ย” หญิงสาวตีไปที่ไหล่ของเขา“ก็ของขวัญคุณไง” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับหญิงสาว หญิงสาวได้แต่มองค้อนๆใส่เขา“แทฮยอง นี่มันงานวันเกิดของรุ่นพี่ซอนซาจังนะ มันต้องมีอะไรมากกว่าหอมแก้มสิ” เสียงอีแฮอันดังขึ้นมาทันทีเมื่อซองแทฮยองพูดจบ“ใช่มันต่องมีมากกว่านี้นะ” ทุกคนต่างเห็นด้วยกับอีแฮอันซองแทฮยองหันกลับมามองหน้าเจ้าของวันเกิดอย่างมีเลศนัย“หยุดเลยทุกคน….ไม่ต้องเลยนะ เรามากินเค้กกันดีกว่า” เจ้าของวันเกิดเอ่ยอย่างหาทางออกให้กับตนเอง“จริงด้วย เรามากินกันเถอะ” ผู้จัดการส่วนตัวของหญิงสาวเอ่ย ๆ“ป้าปาร
หนึ่งสัปดาห์หลังจากงานแฟนมีตติ้งของหญิงสาว ถ้วยซุปสาหร่ายร้อน ๆถูกจัดวางไว้บนโต๊ะ ซุปสาหร่าย มักจะทานกันที่บ้านในวันเกิดของสมาชิกในครอบในมื้อแรกของวัน อาหารในมื้อเช้านี้ แม่ของหญิงสาวเป็นคนจัดเตรียมให้กับเจ้าของวันเกิด“วันนี้มีอะไรทานบ้างคะแม่”“ซุปสาหร่ายร้อน ๆ สำหรับเจ้าของวันเกิดจ๊ะ”“ขอบคุณนะคะแม่ ที่คอยดูแลหนูมาโดยตลอด”“เรามาทานข้าวกันดีกว่า วันนี้จะได้เป็นวันที่ดีและมีความสุขตลอดทั้งวัน”“ค่ะแม่” หญิงสาวรับคำด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“แล้วน้องล่ะ”“ยังไม่ตื่นมั้งคะแม่ ช่วงนี้ยัยตัวแสบตื่นสาย”“อะไรกันคะ มาว่าน้องตื่นสายได้ยังไง น้องตื่นตั้งนานแล้ว” คนที่ถูกเอ่ยถึงตอบกลับพี่สาวอย่างร่าเริง“นึกว่าจะไม่ตื่นซะแล้ว”“ไม่ตื่นได้ยังไง วันสำคัญของพี่สาวตัวเองทั้งคน” วันนี้เป็นวันที่ครอบครัวของหญิงสาวได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาในเวลายามเช้านี้โดยมี เจ้าของวันเกิดอย่างตัวหญิงสาว แม่ของเธอ และน้องสาวสุดที่รัก อาหารมื้อนี้เป็นอะไรที่เธอชอบและโปรดปราณที่สุด โดยเฉพาะอาหารที่แม่ของเธอทำ“เมื่อไรจะแต่งานสักทีนะซอนซาจัง” เจ้าของวันเกิดได้ยินคำถามถึงกับสำลักซุปที่กำลังทานอยู่“คุณแม่พ
ซองแทฮยองขอบคุณทุกคนที่มาให้กำลังใจซองซอนซาในงานนี้ทั้งแฟนคลับในประเทศและต่างประเทศที่สนับสนุนพวกเขามาโดยตลอด ซองแทฮยองและยูโฮอินหมดหน้าที่มาเป็นแขกรับเชิญพิเศษให้กับหญิงสาวในครั้งนี้แล้ว ซองแทฮยองเข้าไปสวมกอดซองซอนซา ก่อนที่จะเดินไปยืนดูหญิงสาวอยู่ข้างเวทีในระหว่าหญิงสาวอ่านจดหมายที่เธอเขียนถึงแฟนคลับที่รักเธอทุกคนจนเธอร้องไห้ออกมา ไม่นางซองแทฮยองวิ่งออกมาพร้อมกระดาษทิชชู่ใน่มื่อสะกิดให้หญิงสาวรับก่อนที่จะเดินกลับไปยืนในที่เดิมในครั้งแรกงานในครั้งนี้ทำให้เธอมีความสุขมากที่ได้ร่วมเวทีกับคนที่เธอรัก น้องชายคนสนิท และได้เห็นรอยยิ้มแฟนๆที่รักและรอคอยเธอมาตลอด ซองแทฮยองที่ยืนมองคนรักอย่างเป็นห่วง “เฮ้อออ วิ่งเร็วกว่าสตาฟ์ที่จัดไว้อีกนะคะ” สไตลิสส์คนสนิทของหญิงสาวเอ่ยแซว “ผมห่วงแฟนผมนิครับพี่จี” “เข้าใจว่าห่วง นี่ก็ไกล้จะจบงานแล้วนิ” “ใช่ครับ เอ่อ แล้วคนที่วิ่งดูความเรียบร้อยของงานตั้งแต่เมื่อคืนไปไหนแล้วครับ” “โน่นไง” ชี้ไปยังโซฟาสีสะอาดนวลตามีร่างของคนที่ถามหานอนคอพับคออ่อนอย่างหมดสะภาพภายในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่าง
ฮันรยูสตาร์หนุ่มสาวเดินลงจากเวทีอีกทางหนึ่ง ชายหนุ่มหยิบรางวัลจากมือหญิงสาวมาถือเองก่อนที่จะส่งรางวัลในมือให้กับผู้จักการส่วนตัวและเดินทางกลับ ซองซอนซาเดินอย่างรวดเร็วนำหน้าชายหนุ่ม เพราะเธออยากกลับบ้านไปพักผ่อน โดยมีทีมการ์ดและผู้จัดการของชายหนุ่มเดินตามหลังไปที่รถด้วย ซองแทฮยองเว้นระยะการเดินห่างหญิงสาวเมื่อเห็นทีมนักขาวอยู่เบื้องหน้า เมื่อหลบพ้นจากนักข่าวแล้วชายหนุ่มได้อ้อมไปขึ้นรถคันเดียวเดิมนั้น ก่อนที่จะให้ การ์ดและผู้จัดการส่วนตัวของซองแทฮยองไปนั่งรถของเขาอีกคันเพื่อตบตานักข่าวไกล้เวลาวงานแฟนมีตติ้งเข้ามาทุกที ทุกคนต่างมารวมตัวกันที่บริษัท AUP ต้นสังกัดของฮันรยูสาว เพื่อเตรียมงานแฟนมีตติ้งครบรอบ 20 ปีของเธอ ซองแทฮยองเป็นคนที่คอยให้คำปรึกษากับหญิงสาวในเรื่องต่างๆและคอยช่วยประสานงานกับทีมงานให้หญิงสาวกับแฟนมีตครั้งแรกนี้ เธอรู้สึกตื่นเต้นและประหม่าเป็นอย่างมาก หญิงสาวเตรียมเรื่องราวมากมายไว้พูดคุยกับแฟนๆของเธอ ของขวัญสุดพิเศษที่เธอตั้งใจจัดเตรียมไว้ให้ รวมถึงแขกรับเชิญคนพิเศษอย่างยูโฮอิน น้องชายคนสนิท และ ซองแทฮยองพระเอกคู่ขวัญและยังเป็นคนรักของเธออีก เกินความคาดหมายกับงานในครั
“จะให้ขอโทษหรือสารภาพครับ” ชายหนุ่มตอบออกมาอย่างเขินๆปนเสียงหัวเราะของเรา “ผมขอโทษครับ” ซองแทฮยองกล่าวคำขอโทษออกมาเมื่อเขารู้สึกถึงความผิดพลาด เพื่อนสนิทของซองแทฮยองอย่างอีแฮอันถึงกับอมอิ้มน้อยๆอย่างเก็บอาการเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิทและรุ่นพี่ร่วมวงการ“ขนาดขอโทษเขายังหล่อเลยครับ”ถึงเวลาที่ทั้งคู่ต้องขึ้นไปรับรางวัล President's Award เมื่อได้ยินประกาศชื่อของตน ซองแทฮยองเดินนำหน้าซองซอนซา ก่อนที่จะหยุดรอเธอและเดินขึ้นไปพร้อมกัน ซองแทฮยองผายมือให้หญิงสาว หญิงสาวก็ผายมือให้ชายหนุ่มไปยืนข้างๆตัวแทนที่มารับรางวัลแทนคนเขียนบทจีอินซุกเช่นกัน“คุณเดินก่อนเลยค่ะ” ซองแทฮยองเดินมายืนขางตัวแทนของคนเขียนบท ซองซอนซาไม่ทันระวังบวกกับพื้นที่ลื่นของเวทีจึงชนกับซองแทฮยอง หญิงสาวเอื้อมมือจับที่แขนของชายหนุ่มอย่างคุ้นเคย ซองแทฮยองยิ้มให้กับหญิงสาวที่เดินไม่ระวังตอนนี้เธอยืนอยู่เคียงข้างเขาเรียบร้อยซองแทฮยองและซองซอนซาเดินเข้าไปรับรางวัล ช่อดอกไม่ละติดเข็มก่อนจะเดินอ้อมไปทางด้านหลังกลับมายืนที่เดิมของตน ซองแทฮยองขยับให้ซองซอนซามายืนด้านหน้าของเขา เขาเอามือแต่ที่หลังเธอเล็กน้อยก่อนถ่ายร
ชายหนุ่มขึ้นรับรางวัลก่อนที่จะกล่าวขอบคุณ เขาดีใจจนแทบจะร้องไห้ น้ำเสียงสั่นเคลือ“ขอบคุณครับ นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้รับรางวัลใหญ่แบบนี้ ผมดีใจจนพูดไม่ออกเลยครับ ทุกคนโปรดเข้าใจผมด้วยนะครับ ขอบคุณมาก ๆ ครับ อ่อ ที่จริงแล้ว ผมกำลังมองหาผู้จัดการของผมอยู่ครับ แต่ผมหาเขาไม่เจอ รางวัลนี้ถูกมอบให้ผมโดยสมาคมผู้จัดการนักแสดงและผมก็ไม่รุ้จริงครับว่าพี่ผู้จัดการของผมก็ควรที่จะได้รับรางวัลนี้เหมือนกัน ผมดีใจจริง ๆ ครับ ตลอดการถ่ายทำ Blossome in sunshine และงานอื่น ๆมากมาย ผมได้รับความรักจากทุกคนอย่างล้นหลาม และ ถ้าไม่ได้ผู้จัดการของผมที่ทำงานได้ดีเยี่ยม ผมก็คงไม่สามารถมายืนอยู่ที่นี่ได้ในวันนี้ครับ อ่อ และที่ดูแลผมอย่างดีมาโดยมาตลอด ประธานจู ผู้บริหารคิม และผู้จัดการคัง แดวุง และครอบครัว The SunBoss Enterterinment ผมรู้สึกซาบซึงกับทุกคนจริง ๆ ครับ ผมไม่รู้ว่าจะพูดอะไรครับ ที่ได้รับรางวัลใหญ่ขนาดนี้ ผมดีใจที่ให้ร่วมงานกับ ทำ Blossome in sunshine และได้รับความรักมากมายจากทุกคน”“ คนแรกผู้กำกับฮา ที่คอยยื่นมือของเขามาให้ผม”“ประธานซอวู และคนที่ทำสิ่งที่น่าสนใจจากที่ไม่มีอะไรเลย คนเขียนบท อึนซุกกับ
ปลายเดือนกันยายน คาปรี สวีเดนเกาะคาปรี Capri หมู่เกาะในทะเลติร์เรเนียน อยู่ทางทิศใต้ของอ่าวเนเปิลส์ แคว้นกัมปาเนีย ประเทศอิตาลี เมืองหลักซึ่งมีชื่อเดียวกับเกาะนี้ มีเมืองใหญ่ๆอยู่สองเมือง คือ เกาะคาปรี (Capri) อยู่ด้านล่างของเกาะ อนาคาปรี (Anacapri) อยู่บนภูเขาสูง สถานที่ตากอากาศ ตั้งแต่สมัยโรมัน เกาะคาร์ปรีมีเสน่ห์ในเรื่องของความหรูหรา แต่ห้อมล้อมไปด้วยธรรมชาติที่แสนสงบสวยงามชวนฝัน ทุกคนเดินทางมาถึงอิตาลีเพื่อถ่ายงานตามที่เคยวางแผนเอาไว้ ทุกคนต่างช่วยกันทำงานใช่เวลาในการถ่าย 1 สัปดาห์ เปลี่ยนการถ่ายแฟชั่นไปในสถานที่ต่างๆทั่วเกาะวันพักกองของซองแทฮยอง 1 สัปดาห์ เขาจึงเลือกบินตามหญิงสาวมาหาหญิงสาวที่อิตาลี ซึงเขาอยู่ได้เพียงสองวัน ก็ต้องบินกลับเกาหลีเพื่อไปงานอีเวนท์ ชายหนุ่มมาหาหญิงสาว“สวัสดีครับที่รัก” ชายหนุ่มทักทายคนรักของเขาก่อนที่จะทักทายทีมสไตลิสต์ทีมงานที่ทำงานร่วมกับเธอ ก่อนที่จะพาเธอออกมาคุยข้างนอก“คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ คุณไม่ถ่ายหนังเหรอ คุณมีงานอีกสองวันนิ”“ผมจะตอบคำถาไหนของคุณก่อนดีครับ ผมมาหาเพราะผมคิดถึงคุณ”“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ แต่คุณบินไปบินกลับแบบนี้เหนื่อยแย่เลย ฉ