at adlibs upang umabot sa 2,000 salita:Bahagyang gumalaw ang mga mata ni Dylan, at sa unang pagkakataon, tahimik siyang sumang-ayon sa sinabi ng kanyang lola.“Hay…,” malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Lola Isabel habang nakatingin sa apo. Kita sa kanyang mga mata ang lungkot at pagsisisi. “Alam ba ng nanay mo na ang paglayo ninyo ni Casey ang pinakawalang kwentang desisyong nagawa niya? Kayong dalawa ang pinakanababagay sa isa’t isa.” Nangangatog ang kanyang boses habang sinasabi ito, na para bang matagal na niya itong kinikimkim.Napatulala si Dylan sa narinig. Parang may tinamaan na nakatagong damdamin sa loob niya. Sa isang iglap, nagbago ang anyo ng kanyang mukha—mula sa pagiging matatag, biglang lumambot ang kanyang mga mata, puno ng emosyon na pilit niyang itinatago. Pero bago pa siya tuluyang madala ng damdamin, mabilis niyang ibinalik ang sarili sa kasalukuyan. Maingat niyang hinawakan ang braso ng kanyang lola. “Lola, bumaba na tayo,” aniya sa mahinahong tinig, h
Hindi nagsalita si Dylan, bagkus ay tumango lamang sa butler. Agad namang kumilos ang butler at sumenyas sa mga kasambahay. Ilang sandali pa, naglabasan ang ilang kasambahay na nagtutulak ng ilang hilera ng mga sampayan ng damit.Ang mga damit ay maayos na nakasabit—iba’t ibang klase, lahat ay nakasadyang gawin batay sa sukat ni Casey. Halatang pinili ang bawat piraso ng maingat dahil ang bawat damit ay elegante at may mataas na kalidad.Pero alam ni Casey na hindi si Dylan ang pumili nito. Sigurado siyang iniutos lang niya ito sa isang espesyal na tao para gawin ang lahat.Nang makita ito ni Lola Isabel, halos mapuno ng tuwa ang kanyang puso. “Ay, naku! Ang gaganda naman! Sa wakas, Dylan, may ginawa ka ring nakapagpasaya sa lola mo!” aniya habang nakangiti nang malapad.Hindi kumibo si Dylan, nanatiling seryoso habang bahagyang pinipigil ang damdamin.Lumingon si Lola Isabel kay Casey at tinanong ito nang may lambing, “Casey, tingnan mo ang mga damit na ‘yan. May nagustuhan ka ba?”S
Ngumiti si Casey at tumango, “Sige, tutulungan na kitang makabalik.”“‘Wag na, kaya ko namang umakyat mag-isa. Ah, Albert, pwede mo nang ihatid si Casey pabalik sa bahay at isama mo na rin ang mga damit niya.”Mabilis na sumagot si Albert, “Opo.”Napangiti si Casey ng bahagya. Sa wakas, nakinig si Lola Isabel sa sinabi niya. Kung hindi, siguradong si Dylan pa rin ang maghahatid sa kanya pauwi.Bahagyang dumilim ang mukha ni Dylan, pero nanatiling kalmado ang kanyang tono. “Mauna na ako.”Tahimik lamang si Lola Isabel habang tinititigan ang apo. Kita sa kanyang mga mata ang bahagyang pagsisisi, pero hindi niya iyon binigyan ng pansin at hinayaan lamang itong umalis.Samantala, si Casey naman ay sumama sa mga tauhang inutusan ng butler upang ihatid siya pauwi.Habang nasa loob ng sasakyan, napabuntong-hininga siya. Sa kabila ng pagkadismaya niya sa ginawa ng pamilya Almendras, hindi niya kayang gumanti ng masama. Para kay Lola Isabel, ayaw niyang lumala pa ang sitwasyon. Alam niyang hin
Hindi naman talaga gustong pumunta ni Casey sa lugar na ito.Sa mga sandaling iyon, nakapasok na siya sa loob ng gusali ng Ybañez Group.Samantala, ang mga senior executives ng kumpanya ay abala sa paghahanda para sa isang mahalagang meeting na ilang buwan na nilang pinaghandaan. Lahat sila ay umaasang magiging maayos ang takbo ng pagpupulong na iyon, ngunit ganoon na lang ang pagkabigla nila nang biglang i-cancel ito ni President Lincoln. Ang rason? Hindi tiyak. Ang sabi lang niya, “To be determined.”Marami sa mga executives ang nakaramdam ng inis at pagkadismaya. Sino ba namang hindi? Inubos nila ang oras at pagod sa paghahanda tapos bigla na lang itong kakanselahin. Pero kahit na ganoon, wala ni isa sa kanila ang naglakas-loob na kwestyunin si Lincoln. Alam kasi nila kung gaano siya kahigpit pagdating sa oras at disiplina. Kung may mas mahalaga pa sa meeting na iyon, sigurado silang may mabigat siyang dahilan.Ngunit kahit anong iwas nila, hindi pa rin napigilan ng ilan ang mag-us
Nalimutan na niya ang lahat. Nakatayo si Secretary Yap sa may pintuan, nanginginig ang katawan habang nakatitig sa eksena sa harap niya. Halos hindi siya makatayo nang maayos, at nanatili pa rin ang kanyang kamay sa ere, tila nakalimutan na niyang ibaba ito.Napansin niyang bumibilis ang kanyang paghinga. Dahan-dahan siyang lumingon sa gilid at nakita niyang sinusundan siya ni Lincoln ng tingin.Nagbago bigla ang ekspresyon ni Secretary Yap, halatang nag-panic. “Pasensya na po, President Ybañez! Hindi ko po sinasadya na makinig. May—may kailangan lang po akong i-report.”Maganda ang mood ni Lincoln ngayon kaya kalmado lang siyang sumagot, “Bumalik ka na muna.”Nagulat si Secretary Yap. Alam niyang istrikto si President Ybañez pagdating sa trabaho. Kung dati ito nangyari, siguradong may parusa na agad siya—baka ipagawa pa sa kanya ang lahat ng trabahong mahirap! Pero ngayon, pinatawad siya ng ganun-ganun lang?Pero alam niya ang ugali ni Lincoln. Kung hindi niya nilinaw ngayon, hindi n
Ang lamig sa loob ng silid ay biglang bumagsak, at naramdaman ito agad ni Liam Vertosa. Hindi niya napigilang manginig habang ang malamig na hangin ay tila bumabalot sa kanya. Para bang may mabigat na presensya sa loob ng kwarto, isang tahimik ngunit nakakabahalang tensyon.Hindi alam ng karamihan ang nangyayari, pero alam ni Dylan Almendras na seryoso si Lincoln Ybañez sa pagkakataong ito. Palagi nitong pinanghahawakan ang kanyang salita at hindi basta-bastang nagpapaliban ng mga pulong. Pero kay Casey Andrada, paulit-ulit siyang gumagawa ng mga eksepsiyon—isang bagay na hindi niya ginagawa kanino man.“Magpatawag ka ng imbestigasyon tungkol sa card na iyon,” malamig na utos ni Lincoln kay Liam.Bahagyang kumurap si Liam, alam niyang hindi basta ibinunyag ni Lincoln ang card na iyon kung walang dahilan. Kung hindi kay Casey ang card, siguradong mapapahiya sila. Pero tiwala si Lincoln na kay Casey iyon—at walang puwang ang pagkakamali.Tumango si Liam at sumagot ng magalang, “Opo.” Al
“Hindi.” mariing sagot ni Dylan, “Hindi pa nga nakakabawi ang katawan mo.”Ngumiti si Suzanne, pilit na pinapakalma ang sarili sa kabila ng nararamdamang sakit. “Ayos lang ako. Kailangan ko lang naman palitan ang benda araw-araw dito sa bahay. Hindi mo kailangang masyadong mag-alala. Nandito pa rin ako, maayos ako. Salamat, Dy.”Bahagyang kumunot ang noo ni Dylan. “Bakit ka nagpapasalamat?” tanong niya, halatang hindi niya maintindihan ang iniisip ng babae.Lumambot ang ekspresyon ni Suzanne, at isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. “Salamat kasi nag-aalala ka sa akin. Ramdam ko ’yung init at kabaitan mo, Dy. Masaya akong nakilala kita.”Nanlaki ang mga mata ni Dylan sa sinabi ni Suzanne. Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman. Naging dahilan siya kung bakit naging coma patient si Suzanne noon. At ngayon, muli itong naospital dahil din sa kanya. Nasa bingit na naman ito ng panganib, ngunit sa kabila ng lahat, nagpapasalamat pa rin ito sa kanya? Isang halo-halong em
‘Hindi mo ba ako tutulungan?’ Napuno ng disappointment si Suzanne, pero pilit pa rin siyang ngumiti. Sa huli, si Paulo na lang ang tumulong magbuhat sa kanya papasok sa sasakyan.Habang nasa loob ng kotse, pilit pinipigilan ni Suzanne ang sarili na magalit. ‘Bakit parang lumalayo siya?’ ‘Bakit hindi niya ako kayang hawakan tulad ng dati?’ Ngunit alam niyang hindi siya dapat magpadala sa galit. Kailangang magpakatatag siya. Malapit na niyang makuha ang lahat ng gusto niya—pati si Dylan.Pagkasara ng pinto ng sasakyan, alam na agad nina Paulo Andrada at Regina na kailangan na nilang umalis. Hindi na sila nagtagal pa—ayaw naman nilang maging sagabal kina Dylan at Suzanne. Tahimik nilang iniwan ang dalawa habang umaandar na ang kotse.Tahimik na nakaupo si Suzanne sa passenger seat, kagat ang kanyang labi habang nag-iisip. Kanina pa nila binibigyan si Dylan ng mga palihim na pahiwatig, umaasang mapansin siya nito, pero heto na naman siya ngayon—hindi alam kung paano muling simulan ang usa
Napatigil si Cristopher.Hindi niya talaga balak saktan ang babaeng ito, kaya dahan-dahan niyang inalis ang kamay at malamig na sinabi, “Wala akong interes.”Hindi man malinaw ang narinig ng mga tao sa paligid, halata naman sa kanilang mga mukha ang pagkabigla.“Ano ‘yon? Interesado ba siya sa babaeng ‘yon?”“Anong kalokohan ‘yan? Ang daming taghiyawat ng babae! Sino namang magkakagusto sa kanya?”“Pero hindi pa niya ‘yon nakikita, di ba? Hindi niya alam na may taghiyawat siya.”Sa isang iglap, tila naging sentro ng atensyon si Cristopher. Ang lalaking kilala sa pagiging mailap, at sa pagkabigo ng maraming babae, ngayon ay pinapanood ng lahat kung ano ang gagawin niya.Hindi naman iniinda ni Casey ang mga bulong-bulungan. Tahimik lang siyang tumingin kay Cristopher at marahang nagsalita, “Naalala mo pa ba ang isang mahalagang tao sa buhay mo? Sinabi mo noon na siya ang nagligtas sa’yo, at handa kang suklian ang kabutihan niya kahit buhay pa ang kapalit.”Napako ang tingin ni Cristophe
Casey agad na binaba ang tawag at nagpadala ng mensahe sa blue app.— Casey: [Nasa labas ako, sobrang ingay, hindi ko masagot ang tawag. May kailangan ka ba?]— Daisy: [Wala naman masyado. Nasaan ka? Narinig ko, suspendido raw ang pinsan mo?]— Casey: [Oo, salamat sa’yo~ Gagawa ako ng paborito mong braised pork kapag may oras ako.]— Daisy: [Hahahaha! Ganyan dapat! Pero nasaan ka ngayon? Bakit hindi mo masagot ang tawag ko?]— Casey: [Nasa bar.]— Daisy: [Ano?! Grabe ka! Ni hindi mo man lang ako sinama! Sino kasama mo?!]— Casey: [Mag-isa lang ako. May kailangan akong gawin. Next time, sasama ka na.]— Daisy: [Mag-isa ka? Nasaan ka? Pupuntahan kita! Kung may kailangan kang gawin, dapat may kasama ka! Paano kung may mangyari sa’yo?]— Casey: [Ayos lang ako, walang problema.]Paulit-ulit siyang pinayuhan ni Daisy, pero hindi na siya sumagot. Wala nang nagawa si Daisy kundi paalalahanan siyang mag-ingat.Ibinalik ni Casey ang cellphone sa mesa at inayos ang maskarang suot. Wala siyang ba
Muling napakunot ang noo ni Dylan, at parang lalo pang lumamig ang hangin sa loob ng opisina.Ramdam iyon kahit sa kabilang linya ng telepono, dahilan para manginig si Suzanne.Bahagyang nagbago ang kanyang ekspresyon. Huminga siya nang malalim bago marahang nagsalita, “Na-suspend ako sa kumpanya.”Saglit na natigilan si Dylan.Pero sa sumunod na sandali, tila wala siyang alam sa nangyari at pinanatiling kalmado ang boses. “Ano’ng nangyari?”Napangiwi si Suzanne. Simula pa lang, ayaw na niyang tawagan si Dylan, pero pinilit siya ng kanyang ina. Matagal siyang kinausap nito, pinayuhang idetalye ang lahat upang mas lalo pang lumayo ang loob ni Dylan kay Casey. Kapag nagtagumpay sila, mas madali nilang maisasagawa ang susunod nilang plano.Pero posible ba talaga ito?!Mariing kinagat ni Suzanne ang kanyang labi. Wala na siyang ibang magagawa kundi magpatuloy.“Konektado ito sa ilang sensitibong bagay sa kumpanya, kaya hindi ko maaaring sabihin ang lahat. Pero… hindi ko inaasahan na hindi
Alam ni Casey na hindi niya dapat isiwalat ang lahat ng detalye bago pa maayos ang opisyal na kasunduan. Sa ngayon, ang mahalaga lang ay siguraduhin na mananatiling kumpidensyal ang proyekto at hindi ito mananakaw ng iba.Marami pa siyang kailangang ayusin, at may oras pa para paghandaan ang lahat.Kapag dumating na ang tamang pagkakataon, siya mismo ang haharap sa taong iyon.Bago siya umalis, kinuha niya ang kanyang cellphone at tinawagan si Ingrid.Dalawang ring pa lang, sinagot na ito ng kaibigan niya.“Uy, Casey! Sa wakas naalala mo rin ako! Akala ko nakalimutan mo na ako.”Napangiti si Casey, pero may bahid ng guilt sa mukha niya. “Sorry. Sobrang dami lang talagang nangyari nitong mga nakaraang araw.”Tumawa si Ingrid. “Relax ka lang, joke lang ‘yon! Pero sige, anong kailangan mo?”Hindi na nagpaligoy-ligoy si Casey. “May nahanap ka na bang impormasyon tungkol sa nangyari?”May narinig siyang buntong-hininga mula sa kabilang linya. “Hay naku, ang hirap hulihin ng mga galamay ng
Huminto si Jessica Rue nang marinig ang pamilyar na boses. Dahan-dahan siyang lumingon at tiningnan ang babaeng nakaupo sa tabi niya, ang mga mata ay nagtatago ng pagsusuri.Ang babae—Casey—ay marahang tinanggal ang suot na maskara, inilantad ang isang mukhang hindi estranghero sa kanya.Saglit na natigilan si Jessica Rue, ngunit mabilis niyang tinakpan iyon ng isang banayad na ngiti. “Casey? Hindi ko akalain na dito tayo magkikita.”Muling isinuot ni Casey ang maskara, ang mga mata niya ay kumikislap sa aliw. “Hindi ito aksidente. Talagang ikaw ang pinunta ko rito, Miss Jessica.”Hindi sumagot si Jessica Rue. Sa halip, pinagmasdan niya ang babae nang walang emosyon.Nagpatuloy si Casey, ang boses ay puno ng kumpiyansa. “Pwede ba tayong mag-usap sa mas pribadong lugar?”Dahan-dahang tinanggal ni Jessica Rue ang suot niyang sunglasses, isiniwalat ang malamig ngunit matatalas niyang mga mata. “At tungkol saan naman?”May pilyong ngiti si Casey nang sabihin, “Malalaman mo lang kung pakik
Si Casey bahagyang ngumiti, ngunit ang pagkutya sa kanyang mga mata ay nagsasabi ng lahat—tila ba walang saysay ang pagpupumilit ni Paulo Andrada.Sa pagkakataong ito, walang tumutol sa sinabi ni Paulo, at tuluyan nang natapos ang pulong.Nanatiling nakaupo si Casey, hindi nagmamadali. Nang tuluyang lumabas ang lahat, saka lamang siya tumayo.Kasunod niya agad si Suzanne at walang pasabing hinawakan ang kanyang kamay. “May gusto akong itanong sa’yo,” aniya, may diin sa boses.Tumingin si Casey sa paligid. Napakaraming CCTV sa conference room, at alam niyang hindi ito ang tamang lugar para sa isang pribadong usapan. Ngumiti siya nang bahagya. “Dito?”Napakagat-labi si Suzanne, mas humigpit ang hawak sa braso ni Casey, ayaw siyang pakawalan. “Sumunod ka sa akin,” madiin niyang utos.Dahan-dahang binawi ni Casey ang kanyang kamay at tahimik lang siyang tumingin kay Suzanne. Sa napakahinang tinig na tanging silang dalawa lang ang nakarinig, sinabi niya nang sarkastiko, “Suzanne, marami pa
Huminga nang malalim si Casey habang nakaupo sa harap ni Paulo Andrada, at ng iba pang matataas na opisyal ng Andrada Group. Alam niyang kahit pa ipakita nilang pinaparusahan nila si Suzanne, hindi ibig sabihin ay ipagkakatiwala nila sa kanya ang proyekto.Ineexpect niya na ito.Sa seryosong tono, nagsalita si Paulo Andrada, “Tama ang sinabi ni Suzanne. Baguhan pa si Casey at kulang sa karanasan. Kung magkakamali siya, hindi lang ang Ybañez Group ang maaapektuhan, kundi ang Andrada Group. Malaki ang magiging epekto nito sa ating reputasyon. Kaya ang dapat nating gawin ay humanap ng isang may sapat na kakayahan at karanasan para makipag-ugnayan sa kanila.”Nakasalamin si Vern Quinto at mapanuring tumingin kay Paulo. “Ngunit sinabi rin mismo ni President Ybañez na ang kondisyon para sa pakikipagkasundo ay si Casey ang mangunguna sa proyekto. Kung papalitan natin siya, paano tayo makakasigurong tatanggapin iyon ng kabilang panig?”Kaagad namang sumabat si Owen Saldivar. “Kaya nga kailang
“Dahil…”Pagkasambit ng salitang iyon, biglang hindi na alam ni Suzanne kung paano niya ipagpapatuloy.Napakagat siya sa labi, pilit iniisip kung paano lalabas sa sitwasyong ito.Ang babaeng kaharap niya, si Sheena Alonzo, ay kilalang matalim magsalita at mahilig magtanong ng mga nakakailang na bagay. Lahat ng kasamahan nito sa kompanya ay takot makipagsagutan sa kanya dahil palaging may laman ang kanyang mga salita.Kung ikukumpara, si Ralph Diaz ay mas banayad ang kilos. Magaling itong magtago sa likod ng pormal na ngiti, ngunit si Sheena—diretso, walang paligoy-ligoy, at walang pakialam kung sinuman ang masagasaan.Tahimik ang buong silid.Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Paulo Andrada, ngunit sa sandaling ito, wala siyang magagawa para ipagtanggol ang anak. Kung puprotektahan niya ito, lalabas na tila may pinapanigan siya. Kung papayagan naman niyang magpatuloy ang usapan, parang sinasang-ayunan niyang may pagkakamali nga si Suzanne.Alam niyang may malaking epekto ito sa imahe
Nang makita ni Ralph Diaz na nabasa na ng lahat ang parehong plano at may kanya-kanyang reaksyon sa mukha, isang makahulugang ngiti ang lumitaw sa kanyang labi bago niya muling iniangat ang kopya ng proposal ni Casey.Sa malumanay na tinig, ngumiti siya kay Casey. “Casey, bumalik ka muna sa upuan mo at magpahinga.”Tumango si Casey at agad na bumalik sa kanyang pwesto. Hindi siya nagpakita ng anumang emosyon, ngunit ramdam niya ang titig ni Suzanne na tila ba matutunaw siya sa galit. Kung wala lang sigurong ibang tao sa paligid, malamang ay nasabunutan na siya nito at tinanong kung sinadya ba niyang gawin ito!“Ito ang pinaka-perpektong proposal na nakita ko,” sabi ng isang shareholder na may kasamang paghanga. “Talagang posible itong pagkatiwalaan para sa isang matagumpay na partnership. Naisip na ba ito ni Lincoln?”Tumango si Ralph Diaz at ngumiti. “Oo. At pumayag siya.”Halatang nagulat ang karamihan, ngunit kasabay nito ay naunawaan nila kung gaano kalaki ang oportunidad na ito.