Sinampahan ng kasong attempted murder si Governor Orlando Madelo matapos ikwento ni Mark ang mga nangyari bago siya nabaril kagabi. Sa tulong ng isang witness kagabi ay napatunayan namin na hindi gawa-gawa ang mga sinabi namin sa mga pulis lalo na’t hindi nakuhanan sa CCTV ang buong pangyayari. Nakuhanan ang nangyari kagabi sa isa sa mga bisita ni Jessa, pero itinago ng mga pulis ang totoong katauhan upang maprotektahan. Kasalukuyan ng pinaghahanap ng mga pulis si Orlando. Mabilis kumalat ang nangyari kagabi. Magbibigay ng pabuya si Mark kung hindi pa rin lalabas si Orlando ngayong araw.“Wala ba kayong ibang mga kasama rito?” tanong ni Mark pagpasok niya sa loob ng bahay. Pinasadahan niya ng tingin ang buong sala.“Si Ate Bella lang ang kasama namin ni Sevi. Paminsan-minsan gumagala ang mga kapatid ni Theo rito,” sagot ko. “Maupo ka muna riya. Magtitimpla muna ako ng juice,” paalam ko.Inutosan ko si Ate Bella na paliguan si Sevi kasi aalis kami ngayong araw. Bibisitahin namin si Pap
Dead on arrival nang isugod namin si Mama Myrna sa ospital. Marami siyang saksak at tama ng baril sa katawan. Pinagmasdan ko ang mga kapatid kong umiiyak habang niyayakap ang malamig na bangkay ng aming ina. Ang bigat-bigat ng nararamdaman ko, pero kahit isang beses ay hindi ko magawang umiyak.“Kaisha,” I heard a familiar voice somewhere.Mabilis akong Napatayo nang makita ang mag-asawang Del Fuego. Lumapit sila sa akin at niyakap ako ng mahigpit. Kumalas ako sa yakap nang makita ko sina Ben at Blue kasama ang mga pulis. Tulak-tulak ni Ben ang wheel chair ni Papa.“Mahihirapan tayo sa paghananap ng pumatay kay Mrs. Madelo dahil walang balak umamin ang mga armadong lalaki na nahuli namin,” saad ng pulis.Umupo ako sa bakanteng upuan imbes makinig sa pag-uusapan nila. Napansin kong sumunod si Mark sa akin at tumabing umupo. “If they can’t solve this case, ako mismo ang maghahanap sa taong gumawa nito kay Mama Myrna,” mahinang sabi ko. Ikinuyom ko ang aking mga kamao nang maalala ang gi
Hinawakan niya ang mukha ko, hinahanap ang aking mga mata. I could not look at him directly. Parang mga kutsilyo ang mga salitang binitawan niya. Hindi ko alam kung bakit nasasaktan ako nang mapansin ang pamumuo ng mga luha sa mata. Kanina ko pa gustong maiyak, pero ngayon lang gustong magsilabasan ang aking mga luha.“If you will give me a chance, Kaisha, I will do everything to win your heart again,” he whispered. “Ayaw mo na ba talaga sa akin? We can’t really fix our relationship?”Hindi ako makasagot. Biglang nanuyo ang aking lalamunan.“Answer me, Kaisha.” Hinaplos niya ang aking mukha. “Tingnan mo ako sa mata.”“Mommy…” tawag ni Sevi sa akin. “Forgive him, please,” mahinang sabi niya. “Give him a chance. I need him. I need a father. I don’t want to have another father. I want him. Only him.”“Naririnig mo ba ang sinasabi ng anak natin, Kaisha?” Hinila niya ako papalapit sa kaniya at niyakap ng mahigpit.Bigla akong nawalan ng lakas na itulak siya at ipagtabuyan ulit dahil sa sin
Tatlong milyong pisong pabuya ang ibibigay ni Mark sa taong makakapagturo kung saan nagtatago si Orlando Madelo. Kasalukuyan din pinaghahanap ng mga pulis ang mga taong pumasok sa bahay ng pamilyang Chua at ang pumatay kay Mama. Nahihirapan ang mga pulis kasi matagal ng hindi gumagana ang mga CCTV sa bahay nila Papa. “If they can’t solve the case, mapipilitan akong utosan ang aking mga tauhan ko na hanapin si Governor Madelo,” saad ni Mark habang nasa TV ang atensiyon niya, pinapanuod ang mga statements ng mga pulis tungkol sa dalawang kaso. “Weeks had passed. Nailibing na natin si Tita Myrna, pero hindi pa rin umuusad ang kaso. Nagtataka na ako kung bakit hanggang ngayon wala pa rin tayong bagong balita na nakukuha galing sa kanila.” “Baka magiging malala lang ang sitwasyon kung makikisali tayo. Ipaubaya na lang muna natin sa mga pulis ang kaso na ‘yon, Mark,” saad ni Ben habang sumisimsim ng kape. “Willing akong tumulong para mapabilis ang paghananap, pero ang mga pulis na mismo an
Theodore Jasper’s POVNagdilim ang paningin ko nang makitang sabay na dumating ng opisina sina Blue at Kaisha. Binilisan ko ang aking paglalakad papasok ng elevator. Bakas sa mukha ni Kaisha ang pagkagulat nang mahawakan ko ang pinto ng elevator kaya hindi ‘yon sumara kaagad.“Lunch together, huh?” tanong ko kay Kaisha at sinulyapan si Blue. Tumabi ako kay Kaisha.“Kanina ka pa ba nakabalik dito?” tanong ni Kaisha imbes sagutin ang tanong ko.“Yeah. Hinahanap kita. Sabay sana tayong kakain, pero mukhang tapos ka ng kumain kasama ang kaibigan mo.”“Theo, galing kami sa site ni Blue. Kumain na lang din kami bago bumalik sa kompanya,” saad ni Kaisha.Tumunog at bumukas ang elevator. Lalabas na sana si Kaisha kasama ni Blue, ngunit hinila ko ang kaniyang kamay.“Mauna ka na. May pag-uusapan lang kami ng asawa ko,” sabi ko kay Blue bago sumara ulit ang elevator. Ipinulupot ko ang isang kamay ko sa beywang ni Kaisha at nakahawak naman ang isa kong kamay sa batok niya. “Napag-usapan na natin
Para akong biglang nawalan ng lakas nang hawakan ng mahigpit ni Kaisha ang alaga kong nagwawala habang dinidilaan at sinusubo. Ramdam ko ang panggigil niya habang hinahawakan ang aking alaga. Lumuhod siya sa harapan ko habang pinaparamdam sa akin ang bagay na matagal ko ng hindi naranasan. She sucked and licked, na para bang ngayong araw ay katapusan na ng mundo. She’s wild, parang isang tigre.Hinawakan ko ng mahigpit ang buhok niya habang sinasabyan ang bawat paggalaw ng kaniyang bibig. “Kaisha – shit!” bulalas ko ng subokan niyang kagatin ang alaga ko. “Don’t bite it,” saway ko sa kaniya, ngunit hindi siya nakinig sa akin. Kinagat niya pa rin na para bang kumakain lang siya ng masarap na fried chicken. “Stop it, Kaisha. Malalabasan na ako.” Sinubokan kong tanggalin ang bibig niya sa alaga ko, pero mas lalo niya lang binilisan ang pagsubo. Ang sakit-sakit na ng puson ko. Anytime ay pwede akong malabasan. “Kaisha, that’s enough!” Napapikit at napakagat-labi ako sa kakaibang sarap na
Pinagmasdan ko si Kaisha na mahimbing na natutulog sa couch. She looks so tired, pero ang ganda niya pa rin pagmasdan. Hindi ako makapaniwalang nagkabalikan na ulit kami. Lumuhod ako upang maka-level siya, hinalikan ko ang noo niya, at inayos ang kaniyang damit.Nagdilat siya ng mga mata at ngumiti nang tumingin sa akin. Dahan-dahan siyang bumangon habang tinatakpan ang kaniyang sarili ng aking jacket.“Wala bang ibang pumasok? Baka may nakakita sa akin na nasa ganoong posisyon.” Bakas sa mukha niya ang pag-aalala nang tumingin siya sa pintuan.Umiling-iling ako. “Hindi ko rin naman hahayaang makita ka ng ibang tao na nakaganiyan.” Umupo ako sa tabi niya. “Ayos ka lang ba? Matulog ka muna.”Tumayo siya, kinuha ang phone niya. “Mag-a-alas sais na ng gabi? Bakit hindi mo ako ginising?” Sinapo niya ang kaniyang noo habang nagbibilang sa kaniyang kamay. “Apat na oras akong tulog?” Hindi makapaniwalang tanong niya sa akin.“Napagod ba kita?” pilyong tanong ko.Inirapan niya ako. “Ginising
Ngumisi ako at pinagkrus ko ang aking mga braso. “Thank you, Miss President.” Tumingin ako kay Mr. Geisler. “Hindi ko alam kung paano nabilog ng babaeng ‘to ang ulo mo. Hindi mo ba alam na siya ang dahilan kaya nasira ang pamilyang iningatan ko?”Nangunot ang noo ni Mr. Geisler. Bakas sa mukha niya ang pagtataka kung ano ang sinasabi ko. “What are you talking about, Miss Kaisha?”“Honey, she said she's just jealous because you chose me over her,” Grace said, with a touch of arrogance.“What?” Hindi makapaniwalang bulalas ni Mr. Geisler.Imbes magalit ay mas lalo lang akong natawa sa ginawa ni Grace. “Are you a fan of me, Grace? I've noticed, wherever I am, you're there too. You couldn't get Theo so you settled for an older man? Willing to be a mistress just to get all your needs met?”"Miss Kaisha, don't talk to Miss Ledesma like that. She's the new President of my company. You have no right to disrespect her in front of me!" Mr. Geisler snapped at me."Really, Sir? I have the utmost
January 11, 2024 TBSB is now signing off na po. Yes po, tinuldukan ko na ang book na ito. Hanggang Book 3 lang siya kasi nakapagpasya na ako na gawing separate books ang Book 4 at Book 5. Baka next week ay masimulan ko na siya at mai-apply. Maraming salamat sa pagsama sa akin nang mahigit pitong buwan. Wala akong balak tapusin ng ganito kaaga ang librong ito kasi nagbabalak pa akong magsulat ng kwento sa mga apo ng Del Fuego, pero lahat ng 'yon ay naglaho sa isipan ko simula noong October 2024. Sa mga taong nagtiwala at patuloy na sumuporta sa akin, maraming salamat po. Sa mga taong nakilala ko rito, ikinagagalak ko po kayong makilala. Isa sa mga dahilan kaya maaga kong tinapos ang TBSB ay dahil magiging abala na ako next month o after ng LET 2025. I'm a student po. A 4th year student taking up a Bachelor of Secondary Education Major in Mathematics. Magiging abala na po ako sa mock board review kaya baka mawala ako pansamantala sa GoodNovel. Simula po bukas, ipagpapatu
Brielle’s POV Maingat na pinarada ni Mark ang kotse sa labas ng gate ng aming bahay. Pinagbuksan niya ako ng pintuan at siniil kaagad ang labi ko ng halik. Nangunot ang aking noo nang kagatin niya ang labi ko. Itinulak ko siya palayo sa akin. Nang tingnan ko siya, namumula ang mga mata niya. “May problema ka ba sa akin?” Tinaasan ko siya ng kilay at pinagkrus ang aking mga braso. Ngumisi siya, dahilan kaya uminit ang ulo ko. “It’s our wedding anniversary, pero hindi mo man lang maalala.” Napakagat-labi ako at nag-iwas ng tingin sa kaniya. Biglang nanuyo ang aking lalamunan. Sa sobrang busy ko sa ospital ay hindi ko na namalayan kung anong petsa na ngayon. Humakbang ako palapit sa kaniya, mukhang nagtatampo siya sa akin kasi nakalimutan ko ang wedding anniversary namin. “Sorry na. Nakalimutan ko. Alam mo namang marami akong iniisip na problema, ‘di ba?” Niyakap ko siya, pero hinawi niya ang kamay ko. “Sa lahat ng pwedeng makalilimutan, wedding anniversary pa talaga
Brielle’s POV “Baby, come here,” sabi ni Mark akin nang pumasok siya sa aming kwarto. “Hey, ilabas mo lang lahat ng hinanakit mo,” bulong niya at niyakap ako ng mahigpit. “Just cry and cry hanggang sa mawala ang sakit…” “I missed him already,” mahinang sabi ko at kumalas sa yakap niya. Pinunasan ko ang aking mukha gamit ang palad ko at hinawakan ang picture frame ni Daddy. “Can’t believe it that you’re gone, Dad…” Umupo ako sa kama. Napansin ko agad ang pagtabi niya sa akin. Hinawakan niya ang ulo ko at pinasandal sa balikat niya. “Thank you for killing that bastard.” Tiningnan ko si Mark, bakas sa mukha niya ang pagkagulat. “Thank you for saving me, Mark. Kung pareho kaming nawala ni Daddy, baka mas lalong hindi kakayanin ni Mommy at ng mga kapatid ko.” “Hindi mo kailangang magpasalamat. Asawa kita. Obligasyon kita. Responsibilidad ko ang protektahan ka.” Hinaplos niya ang aking mahabang itim na buhok. Bumuntong-hininga ako. Isang taon na ang nakalipas mula nang nawala si D
Mark’s POV Basang-basa ako ng tubig-ilog, halos hindi na makahinga sa pagod at takot. Nakayakap ako kay Brielle, ang katawan niya ay walang buhay na nakasandal sa akin. Ang puso ko ay tila tumigil sa pagtibok. Hindi ko alam kung paano ko siya nailabas sa malamig na tubig, ang tanging nasa isip ko lang ay mailigtas siya. “Brielle,” bulong ko sa kanyang tainga, ang boses ko ay halos hindi marinig. “Brielle, please.” Pinagmasdan ko ang kanyang mukha, ang kanyang mga labi ay namumutla, at ang kanyang mga mata ay nakapikit. Naalala ko ang lahat ng mga nangyari. Ang pagkidnap sa kanya, ang paghabol ko kay Luigi, ang pag-iwas sa mga bala, at ang pagtalon ko sa ilog para lang mailigtas siya. Lahat ng iyon ay parang isang malabong panaginip. “Brielle…” Pinagpatuloy ko ang pag-alog sa kanya, umaasang kahit papaano ay magising siya. “Gising na, please. Kailangan kita. Huwag mo akong iiwan. Kailangan ka namin. Hinihintay ka ng mga anak natin.” Ginawa ko na ang lahat para masagip siya. Nags
Brielle’s POV Napabalikwas ako ng bangon at napahawak sa leeg ko. Nakahinga ako ng maluwag nang mapagtantong panaginip lang ang lahat. Walang kadenang nakatali sa mga kamay at paa ko. Wala ring sugat ang aking paa. Buhay pa ako. Pinasadahan ko ng tingin ang buong silid. Madilim ang paligid. Hinanap ko ang switch ng ilaw at binuksan ‘yon. Pagkabukas ko sa ilaw, mukha kaagad ni Luigi ang nakita ko. Napaatras ako pabalik sa kama nang makita ang hawak niyang baril. “We are leaving,” matigas niyang sabi at hinawakan ng mahigpit ang braso ko. “Pakawalan mo ako!” Pilit kong binawi ang aking braso sa kaniya. “Tama na! Nasasaktan ako!” Napamura ako nang bigla niya akong sampalin sa pisngi. “Sasama ka sa akin!” sigaw ni Luigi. “Hindi ako sasama sa ‘yo! Pakawalan mo na ako!” Itinutok niya ang baril sa akin. Namilog ang aking mga mata nang maaalala ang nangyari sa panaginip ko. Bigla na lang lumambot at nanginig sa takot ang aking tuhod. Hindi ako pwedeng mamatay dahil kailangan
Brielle’s POV “Let me go!” sigaw ko nang marahas akong hilahin ni Luigi papasok sa loob ng van. I can’t believe it. He kidnapped me. Bagay na hindi ko aakalaing magagawa niya sa akin. He raped me. Ilang gabi niya akong ginagamit. Diring-diri na ako sa sarili ko. “Luigi, I’m begging you. Pakawalan mo na ako,” pagmamakaawa ko. “Nakuha mo na ang gusto mo, ‘di ba? You raped me…” halos hindi ko na makilala ang boses ko nang bumagsak ang mga luha ko. “I won’t do that, Brielle. You’re mine.” Hinawakan niya ang pisngi ko. Hinalikan niya ang labi ko, pero kinagat ko ang labi niya. Tumawa siya at mahigpit na hinawakan ang aking braso. “Kaya pala baliw na baliw ang asawa mo sa ‘yo kasi ang sarap-sarap mo.” Marahas niyang hinalikan ang leeg ko. Ginamit ko ang natitirang lakas sa katawan ko upang pigilan siya sa gagawin niya. “Kill me, Luigi! Huwag mo na akong pahirapan pa!” sigaw ko sa kaniya. “Ano pa ba ang gusto mong gawin sa akin? You touched me multiple times. Please let me go. M
Mark’s POV Mag-iisang buwan na mula nang ma-kidnap si Brielle sa airport. Habang tumatagal ay mas lalo lang akong kinakabahan. Ilang araw na rin akong hindi makatulog at makakain ng maayos sa kaiisip kung saan siya dinala. Sa tuwing may nababalitaan akong may natagpuang katawan sa iba’t ibang lugar ang mga pulis, hindi ko mapigilan ang sarili kong magpunta sa lugar dahil baka si Brielle na ‘yon. Ang kalusugan ng triplets ay naaapektuhan na rin dahil ilang linggo nang nawawala si Brielle. Hinahanap na siya ng mga anak namin. Sa tuwing naririnig ko ang pag-iyak nila, parang hinihiwa ang puso ko. “Wala pa rin bang balita tungkol sa kapatid ko?” matigas na tanong ni TJ nang dumating ang mga pulis sa bahay nila. Nagpaalam ako kay Kaisha na aalis muna dahil may tatawagan lang ako. Dinial ko kaagad ang numero ng tauhan kong nagbabantay sa lahat ng mga kinikilos nina Lander, Jarren, at Karina. Sila lang ang mga taong gagawa ng ganito sa akin. Wala akong ibang taong pwedeng paghinalaan
Mark’s POV Tatlong araw na ang nakalipas at hanggang ngayon wala pa rin kaming balita kay Brielle. Wala kaming maiturong suspect dahil hindi namin makita ng maayos ang mukha ng taong kumuha kay Brielle sa CR. Napatingin ako sa pinto nang bigla itong bumukas at nakita kong pumasok sa loob ang aking biological mother. Nag-iwas ako ng tingin at itinuon ang aking atensiyon sa computer. “Hijo, pwede ba tayong mag-usap?” mahinang sabi niya. “Ano naman ang pag-uusapan natin?” Pinatay ko ang computer at humarap sa kaniya. “Para saan?” “Tungkol sa kompanya…” Ngumisi ako. “Hindi pa naman ako namumulubi kahit na nawala ang mga bagay na pinaghirapan ko. Hindi ako interesado sa kompanya ninyo.” Bumuntong-hininga siya at lunapit sa akin. “I need you, hijo…” Nangunot ang aking noo. “Mukhang nakalimutan mo yatang mas pinili mo ang isa pang anak sa labas ni Papa kesa sa akin. Gusto ninyong ibigay ang posisyon na ‘yon para sa akin, pero may kondisyon. Nang hindi ko sinunod ang kagustohan n
Mark’s POV Kanina ko pa tinatawagan si Brielle, pero hindi niya sinasagot ang mga tawag ko. Nandito ako ngayon sa airport, naghihintay sa kanila. Nauna akong bumalik sa Pilipinas dahil inasikaso ko ang mga ari-ariang ninakaw ng aking mga kapatid: hotels and resorts ay nakapangalan na sa kanila. Sa tulong ng aking magaling na lawyer, may posibilidad na mabawi ko ang mga ari-ariang nawala sa akin. Sa ngayon, dahan-dahan ko munang babawiin ang mga bagay na pagmamay-ari ko. Hinding-hindi na ako magpapakaduwag at magpatalo sa takot. Kumaway ako nang makita ko sina TJ at Kaisha, hindi nila kaagad ako napansin kaya tinawagan ko si Kaisha. Kasama nila ang triplets. Mabilis silang tumakbo patungo sa kinaroroonan ko. “Nasaan si Brielle?” tanong ko at nilapitan ang mga bata. “Kanina pa namin siya hinahanap. Nagpaalam siya kanina sa amin na pupunta muna raw siya sa banyo, pero hanggang ngayon aay hindi pa nakabalik,” sagot ni Kaisha. Bigla akong nakaramdam ng kaba. Dalawang buwan ng