Share

Kabanata 5

Penulis: bunnyinks
last update Terakhir Diperbarui: 2024-10-16 14:32:20

(Third Person Points Of View...)

HABANG NASA SASAKYAN ay hindi maiwasang mapatingin sa bintana ng kotse si Almedel dahil sa biglaang pagbuhos ng malakas na ulan.

“Hindi mo sinabi na uulan pala,” kalmado ngunit may halong irita sa boses ni Almedel.

“Sorry, boss. Ngunit hindi rin binalita ang tungkol dito.” agarang sagot ni Ryker Park, ang kanang kamay at personal assistant ni Almedel.

Napabuntong hininga na lamang si Almedel, pinipigilan ang kakaibang nararamdaman sa kaniyang katawan.

“Boss? Okay lang po ba kayo?” Ryker worriedly asked.

Ryker knew that Almedel didn't like rain, he didn't even like water. Ryker also knew that there was something different about Almedel's personality, no one else noticed it but him. Whenever Almedel's psychopathic personality comes out, only Ryker is able to calm him down, only Ryker knows how and when to avoid it. Ryker is not just Almedel's assistant or right hand, but an older brother to him.

“Huwag na lang po tayong tumuloy, boss…” Ryker exclaimed as he looked at the rearview mirror. He’s really worried about Almedel’s condition.

“I'm fine, we're already here so let's go inside. Everyone is waiting for me,” tugon ni Almedel habang nakapikit.

Dali-daling nagsi-babaan ang mga bodyguards ni Almedel nang makarating sila sa parking lot ng company. Agad silang pumwesto sa paligid upang bantayan si Almedel, hindi alintana ang malakas na ulan.

“Boss…?” Kinakabahang tawag pansin ni Ryker kay Almedel. Hindi ito sumagot kaya nilingon niya ito, ngunit nagulat nang masalubong ang mga mata nito. Umiwas ng tingin si Almedel sa assistant na si Ryker at tumingin sa labas ng bintana. Malakas pa rin ang ulan, dahil dito ay mas lalong sumama ang pakiramdam niya.

“Boss, maiintindihan naman po siguro ng mga tao kung hindi ka makakarating ngayon.” nag-aalala talagang sabi ni Ryker.

Hindi sumagot si Almedel at binuksan na lamang ang pintuan ng kotse. Agad siyang pinayungan ng isa sa mga bodyguards niya. Ryker also got out of the driver's seat and walked towards Almedel.

“Let’s go in…” Almedel’s expression makes Ryker worried as hell.

Almedel walks ahead while one of his bodyguards holds an umbrella for him. He was so focused on the road that he didn’t see the girl, Kiyumi was running in front of him, her figure obscured by the driving rain.

Kiyumi collided with Almedel, both of them stumbling forward, their bodies tangled in a brief awkward embrace. Kiyumi's foot slipped on the slick, wet marble of the fountain's rim. Almedel was out of balance causing him to fall, and they landed with a splash in the cool, cascading water.

‘F*ck!’

“Boss!” sabay-sabay na sigaw ng mga bodyguards ni Almedel.

Ryker and the other bodyguards quickly ran to help Almedel. Almost all of them went into the water to help Almedel, they didn't even notice Kiyumi who was panicking about what happened.

“Boss! Okay ka lang po? Towel, kumuha kayo ng towel!” Natatarantang sigaw ni Ryker. Dali-daling tumakbo si Yunho Contreras, one of the best bodyguards of Almedel, upang kumuha ng towel sa loob ng company.

“Towel!” agad na bungad ni Yunho sa secretary ni Almedel who was waiting for him to arrive.

“Ha?” nagtataka nitong tanong.

“Give me a towel, now!” Yunho shouted.

“A-ano ka ba? Bakit dito? Hellooo..Hindi naman ‘to hotel para may towel..?” nagawa pa ring maging mataray ni Talia sa gitna ng pagkagulat niya sa hindi inaasahang pagsigaw ng cold at snob na bodyguard ni Almedel.

Hindi sumagot si Yunho at nagmamadaling tumakbo palabas ng building, agad namang sumunod si Talia dahil sa pagtataka.

“Ano bang nangyari? Bakit ka natataranta? Si sir? Nasaan si sir?” sunod-sunod na tanong ni Talia kay Yunho habang sinasabayan itong tumakbo, hindi alintana ang mahaba niyang dress at mataas nitong takong.

“What the f*ck!” Almedel shouted, his face flushed with anger. “You! Who are you!?” Almedel angrily pointed at Kiyumi who was about to run and escape. “Face me and accept the consequences of what you did.”

“Miss, humarap ka rito,” utos ni Ryker.

Kinagat ni Kiyumi ang pang-itaas niyang labi. Kinakabahan at dahan-dahan siyang humarap sa kanila. Kiyumi gasped, her eyes widening in shock. The man, Almedel, his face contorted in a mix of surprise and amusement. Their eyes met, and the air crackled with a potent mix of recognition and awkwardness. Halos sabay din bumalik sa isip nila ang nangyari sa kanila One month ago.

“H-hiro…?” Kiyumi choked out, her voice barely a whisper.

“Y-you…?"

Kiyumi felt a nervous laugh bubble up, her body still trembling from the shock of the fall.

‘What a coincidence…’

Kiyumi’s breath caught in her throat. The past, their shared night, felt like a lifetime ago, yet the memory of his touch still lingered, a phantom sensation that sent shivers down her spine.

“I…I should probably go,” Kiyumi mumbled, her gaze darting around, avoiding his intense stare. Kiyumi quickly turned around and ran away.

‘Hutangin*mers! Bakit siya nandito? Paano nangyari yun?’

“Ohh, miss Yumi-” Natigilan si Talia nang lagpasan sila ni Kiyumi na para bang hindi sila nito nakita.

“Follow her!” utos ni Ryker sa mga tauhan na agad namang sinunod ng mga ito.

***

(Kiyumi's Points of View...)

AMOY alikabok at basang lupa ang hangin. Tumigil na rin ang malakas na ulan na nag-iwan ng kalangitang kulay ube at kulay-abo, ngunit ang hangin ay nanatiling makapal sa halumigmig.

Kasalukuyan akong nakaupo sa isang bench dito sa park na nadaanan ko, ramdam ko ang lamig ng basang dress na dumikit sa katawan ko. Sobrang sakit ng ulo ko at parang nakaramdam ako ng pagkahilo.

Sobrang nagulat ako sa pagkahulog ko kanina sa water fountain. The icy water, the sudden impact, and the shocked I felt of seeing the man I was once shared a night with- it had all been too much. Hindi ko alam kung paano ko i-proseso sa utak ko lahat ng ito.

Mas lalong sumakit ang ulo ko. Nakaramdam ako ng kakaiba sa tyan ko na para bang anumang oras ay bubulwak na ito. Hanggang sa tuluyang umikot ang paningin ko. I remembered the feeling of my knees buckling, the ground rushing up to meet me. And then, darkness.

Now, I am slowly coming back to consciousness, the surroundings a muffled blur of sound and color. I felt a hand on my shoulder, a gentle touch that brought me back to reality.

“Miss? Are you alright…?”

'Who the hell is he?'

It was a man, his face etched with concern. Basa ang kaniyang buhok at damit, and his jacket clinging to his broad shoulders.

"Miss? Are you okay?" he asked me again.

“I…I think so,” I mumbled, my voice weak and shaky. My head felt like it was filled with cotton wool, and my vision is still blurry.

“You fainted,” the man said, his voice laced with worry. “You were unconscious for almost four hours now.”

Ngumiwi ako, the memory of the darkness flooding back. It was a feeling I never wanted to experience again. I tried to sit up, but a wave of dizziness swept over me, forcing me to lay back.

“Take it easy,” the man said, his voice firm yet gentle. “Don’t try to move too quickly.”

He helped me to lean against the car seat.

'Sino ba ito? at bakit niya ako tinutulungan?'

“I’m sorry,” I whispered, wala sa sarili. “I’m such a klutz.”

“Don’t worry about it,” he replied, his smile reassuring. “It happens. The rain made the ground slippery.” biro nito. Napangiti rin tuloy ako.

The man reached into his pocket and pulled out a small, brightly colored handkerchief. He dabbed at my forehead, gently wiping away the beads of sweat that had formed there.

“You’re still shivering,” he said, his gaze lingering on my face. “Let me get you something warm…” He opened the car door and then got out. Yumuko siya ulit upang tingnan ako at nagpaalam. “Stay here. I’ll be right back.”

I watched him go, feeling a gratitude wash over me. He was a stranger, yet he had been so kind, so concerned. I had fainted in the middle of the park, a spectacle for anyone who happened to be passing by, and yet he had stayed with me, offering comfort and care.

I closed my eyes, letting the warmth of his touch linger on my skin. The world felt a little less chaotic now, a little less frightening. I knew I was safe, at least for now, thanks to the kindness of a stranger. And perhaps, in the midst of my vulnerability, I had found something new. A glimmer of hope, a spark of connection, in the aftermath of a storm.

***

Mahigpit akong nakahawak sa dashboard ng sasakyan ng strangherong lalaking tumulong sa akin kanina. Pauwi na kami ngayon, he offered to take me home at pumayag naman ako bilang pasasalamat. Alam ko naman na malaking abala rin ang ibinigay ko rito kaya gusto ko itong imbitahang magcoffee sa condo ko, or somewhere near in my condo.

Ang nakakasulasok na amoy ng gasolina at sunog na goma na naghahalo sa maliit at makipot na espasyo ng sasakyan ay nagbibigay sa akin ng kakaibang pakiramdam.

“Are you okay?” He asked, his voice strained as he wrestled the steering wheel. He glanced at me briefly, his eyes worried.

I forced a smile, and nodded.

Ang totoo, ay parang masusuka na ako. Ang mabilis na takbo ng sasakyan, ang nakakahilong amoy ng gasolina, at ang kakaibang nararamdaman ko mula pa kanina had all combined to churn my stomach into churning, queasy mess. I could feel the bile rising in my throat, a bitter, acidic threatening to spill over.

"Sure ka? Kanina ka pa kasi parang di mapakali. Just tell me if you feel something," ramdam na ramdam ko ang pag-aalala niya sa akin.

Nakakatawa di ba? Kung sino pa yung hindi mo kilala ay sila pa ang maaasahan sa ganitong sitwasyon.

“I’m fine,” I lied through gritted teeth. “Just a little… motion sickness.”

I tried to swallow the rising nausea, but it was no use. The car lurched again, and this time, the wave of sickness proved too strong to fight. My vision blurred, and the world around me seemed to tilt and spin. I pressed my hands to my mouth, trying to hold it back. Suminyas ako kanya na ihinto ang sasakyan na agad naman nitong naintindihan. He pulled the car over to the side of the road. As soon as the car stopped, I immediately opened the door and hurriedly got out.

I felt a hot, acrid sensation in the back of my throat, a wave of hot, bitter liquid that threatened to explode from my mouth. I gasped, my eyes squeezing as the vomit erupted from my mouth.

Lumapit ang lalaki sa akin at nag-aalalang nakatingin sa akin. “You’re not feeling well…let’s go to the hospital,” he worriedly said.

Agad akong umiling. “No, I’m fine. I just need some rest-" bago pa ako matapos sa pagsasalita ay bigla na lang akong nakaramdam ng panghihina, umiikot ang paligid, at unti-unting dumilim ang paningin ko.

***

I slowly opened my eyes.

Nagulat pa ako nang makitang nasa hospital bed ako, nag-iisa sa kwarto at nakasuot ng hospital gown.

I closed my eyes trying to picture Wynter’s face, his smile, his reassuring touch. But all I could feel was the pain in my chest, a void that seemed to grow with every passing moment. The room is cold, the air thick with the smell of antiseptic. I shivered, pulling my thin hospital gown tighter around me.

And then, the doctor, a kind-faced woman with a gentle smile, entered the room.

“Gising ka na,” nakangiting bungad ng doctor. Ngumiti lamang ako pabalik. “Sorry, but we have to run tests about your condition, just to make sure everything is alright.”

I swallowed, my throat dry. “Tests?” I echoed, my voice barely a whisper. “But I’m fine. I just… I just got sick.”

Di ko alam pero pakiramdam ko ay dahil sa sobrang pagod ko kaya nahimatay ako. Sobrang nakakasuka naman kasi talaga ang amoy ng sasakyan nung lalaki-wait, paano nga ba ako napunta rito? Yung lalaki ang huli kong kasama pero parang wala naman siya.

The doctor’s smile faltered slightly. “Don’t worry, I already have the results and I have good news, miss Sevellejo,” masaya at mukhang excited na sabi ng doctor. Ang mga mata niya ay parang kumikinang sa likod ng salamin. Nakatayo siya sa paanan ng hospital bed ko at may hawak na papel na sa tingin ko ay naglalaman ng resulta ng tests na ginawa nila sa akin.

“Ano po iyon, Doc?” nag-aalalang tanong ko. Mahina ang boses at halatang kinakabahan.

“You are three weeks and five days pregnant, miss Sevellejo.” nakangiting sabi nito. Sa sobrang laki ng ngiti niya ay halos nakikita ko na ang gilagid niya. “Congratulations! Huwag mong pabayaan ang sarili mo…”

Para akong nabingi matapos marinig ang sinabi ng doctor. Nag echo iyon sa ulo ko at paulit-ulit na naririnig sa utak ko. Naririnig ko rin ang malakas na kabog ng dibdib ko na tila ba gusto nitong tumalon palabas. Ang dami agad tanong na pumasok sa isip ko, at maski isa sa mga iyon ay hindi ko alam kung paano masasagot.

“B-buntis po ako?” bulong ko, halos hindi na marinig. “Pakiulit nga, doc, mukhang mali yata ako ng dinig,” nakangiti ngunit kinakabahang turan ko.

“Y-yes, miss Sevellejo. May problema ba? Ayaw mo bang mabuntis?” the doctor worriedly asked me.

Umiwas ako nang tingin at hindi namalayang may tumulo na palang luha sa mga mata ko. Agad na napansin ng doctor ang reaction ko, lumapit siya sa akin at hinaplos ang likod ko.

“Gusto mo bang tawagan ang boyfriend mo? Umalis siya kanina dahil may emergency daw siyang pupuntahan, binilin ka niya sa amin, at pinagbantaan pa kami kapag may nangyari raw sayong masama,” nakangiti at may halong kilig na kwento ng doctor. “Mukhang mahal na mahal ka ng boyfriend mo–”

“Boyfriend po!? Sino po?” nagtatakang tanong ko. Sinong boyfriend ang sinasabi niya?

‘Si Wynter ba?’

Parang gusto kong pagalitan ang sarili ko dahil sa naisip ko.

“Yes, yung binatang nagdala sayo rito. Alalang-alala siya, ayaw niya pa sanang umalis hangga't hindi ka nakikitang gumising, kaso ang sabi niya ay may emergency daw kaya–”

“Teka, doc,” putol ko sa sasabihin ng doctor, naguguluhan kasi ako at mas lalong sumakit ang ulo ko dahil sa pinagsasabi niya. “Hindi ko po siya boyfriend,” paglilinaw ko.

'Ni-hindi ko nga alam kahit ang pangalan niya man lang.'

The doctor pouted. “Really? Pero alalang-alala sayo ang binatang iyon, kaya akala namin ay boyfriend mo at siya ang tatay ng pinagbubuntis mo,” nakangiting turan nito.

Hindi ako nakasagot at iniwas na lamang ang tingin sa kanya. Naloloka ako sa mga pinagsasabi niya.

“Eh, yung boyfriend mo? Gusto mo bang tawagan?” may halong pag-aalalang tanong ng doctor.

Agad akong umiling. “Hindi na po, gusto ko na po'ng umuwi at magpahinga.” I faked my smile.

The doctor sighed and nodded. “Hmm.. Sige. Wait for me here, I’ll take your vitamins for your pregnancy…”

Sinundan ko ng tingin ang doctor na ngayon ay palabas na ng hospital room ko.

Muling pumasok sa isip ko ang lalaking tumulong sa akin kanina. Nakita ko ang bag ko sa mini table na nasa gilid ng hospital bed. I reached my bag and took out the business card that the stranger guy had given me. Hindi ko kasi ito tiningnan kanina nang i-abot niya sa akin ito.

"Haves Burke Milf." basa ko sa pangalang nakasulat. Hmmm, nice name. Pangalan pa lang expensive na.

I immediately returned Haves' business card to my bag when I heard the door open. Pumasok muli ang doctor na may sinserong ngiti sa labi.

“Here, take this…” Inabot ng doctor ang mga vitamins kasama ang listahan ng mga vitamins na nireseta niya para sa akin. “Sundin mo lang ang prescription na iyan para sa pag-inom mo. Never take any medications without the doctor's approval. Your doctor is your best resource for information about medications during pregnancy. Always prioritize advice and follow their instructions carefully to ensure the health and well-being of both you and your baby.” mahabang lintanya niya.

Tiningnan ko ang mga vitamins na binigay niya. Di ko alam ang kung ano ang nararamdaman ko ngayon. Mix emotion.

“Kailangan ko bang inumin lahat ng ‘to, doc? Andami po. Hindi po ba ako nito ma-overdose?” tanong ko habang nakatitig sa mga vitamins.

Pagak na tumawa ang doctor dahil sa sinabi ni Kiyumi at saka umiling ito. “No, miss Sevellejo, para iyan sa inyo ng anak mo,” the doctor said and sincerely smiled at me.

***

I'm not yet ready, not for this.. Not now.

The whirlwind of emotions that followed was a chaotic storm. The first wave was disbelief. This couldn't be happening. I was so careful, so responsible. But here it was, a tiny life growing inside me, a testament to a moment of passion, a night I couldn’t even remember clearly.

Then came the fear. Fear of the unknown, of the responsibility that suddenly felt overwhelming. Fear of my parents' reaction, of the judgment that will surely follow. But most of all, the fear of the man who might be the father.

It had been a blur, a series of hazy nights, a string of names I could barely recall. Was it Hiro? The man who I had a one night stand with? Or maybe it was Wynter, the one who always made me laugh, the man who promised me the world, the man I loved the most, but cheated on me.

The uncertainty was a heavy weight, a constant knot of my stomach that tightened with every passing moment. Who was this child’s father? Would he even want to be involved? Would he be a source of support or another burden in my already chaotic life?

A wave of nausea washed over me, a physical manifestation of the turmoil within. I sank to the floor, clutching my stomach as tears welled up in my eyes. This wasn't how I imagined my life unfolding. I have dreams, ambitions, a future I had meticulously planned. But now, that future felt uncertain, a hazy silhouette obscured by the weight of this unexpected pregnancy.

I was lost, adrift in a sea of emotions I couldn't comprehend. Fear, anger, confusion, and a flicker of hope–all mixed together in a chaotic cocktail I couldn't even begin to process. The only certainty was that my life had changed forever, and I was unprepared, terrified, and utterly alone.

Bab terkait

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 6

    NAPABALIKWAS ako ng bangon when I smelled something strange, immediately running to the bathroom as I felt I was about to vomit. Sumuka ako nang sumuka hanggang sa wala na akong mailabas, halos lahat na yata ng mga nakain ko kahapon ay naisuka ko na. ‘Bwes*t!’ Nanghihina akong lumabas ng banyo at dumiretso sa kusina upang kumuha ng tubig sa ref. Bumuntong-hininga ako at hinimas ang tiyan ko. Muli na naman akong nakaramdam ng lungkot. And then suddenly, something came up to my mind. I quickly went to my room and grabbed my phone, after getting my phone I went out and sat on the couch of my condo. I quickly opened the calendar on my phone and checked the date of my last sex with Wynter. But it seems my suspicion was correct. Wynter isn't the father of my child, it's the man I had a one-night stand with, the guy who I shared my lustful desire with. Because of the truth that dawned on me. I felt fear for myself again, especially for my unborn child. The judgment from people, es

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-16
  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 7

    I WAS TRYING my best not to vomit, kanina pa ako naduduwal dahil sa nakakapanibagong amoy ng coffee. Sanay naman akong mag timpla nito sa loob ng dalawang buwan ko rito sa company, ngunit ngayon ay hindi ko na gusto ang amoy nito. Kung hindi lang ako nakikisama sa mga seniors ko ay hindi ko sila ipagtitimpla ng kape nila. Kapag hindi ko naman ito gagawin ay baka maya-maya lang ay nasa opisina na ako ng department manager namin. Sobrang strict pa naman niya, paano'y takot malamangan. My eyes were fixed on the coffee I was holding as I walked, but unexpectedly, I bumped into someone, spilling the hot coffee on him. The executives quickly rushed to help Mr. Huxton, and Talia immediately pulled out her handkerchief to wipe him down. 'Oh my god! anong ginawa ko?' Habang natataranta ang lahat sa nangyari ay hindi ko maigalaw ang mga paa ko. Gulat na gulat akong nakatitig kay Mr. Huxton na ngayon ay umuusok na ang ilong sa galit. Nang lingunin niya ako ay agad akong yumuko, hoping na h

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-19
  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 8

    (THIRD PERSON'S POV.) NAABUTAN NI RYKER si Almedel na namumula na ang mukha sa galit. Ang opisina nito ay parang dinaanan ng bagyo dahil sa mga gamit na nasa sahig, meron ding kunting basag ang bintanang salamin nito dahil sa paghagis ni Almedel ng upuan niya. "Sir," Ryker quickly approached Almedel, but Almedel motioned for him to stay back. Almedel was bent over his desk, his palms flat on the surface. Bumuga ng hininga si Almedel bago tumayo ng maayos at humarap sa dalawang employee na ngayon ay nasa sahig at dahan-dahang tumayo, takot na takot ang mga ito at may pasa pa ang mga mukha dahil sa mga suntok ni Almedel. He flashed a devilish grin before speaking. “Ayoko, sa singer na di makakanta,” He gestured with his right hand. “Sa technician na bobo sa technology,” His left hand. “Mga mautak na walang talino,” nagkibit-balikat siya. “Mga game developer na hindi marunong mag develop ng games!” He gestured with both hands to the employees who kept their heads bowed, his eye

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-21
  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 9

    KINABUKASAN, pagpasok ko sa work ay pinagtitinginan na ako ng mga tao na siyang ipinagtaka ko. ‘May dumi ba ako sa mukha?’ I discreetly sniffed myself, thinking that might be why people were giving me strange looks. But all I could smell was my perfume. I shrugged it off and continued walking into the building. I raised an eyebrow when I noticed even the guard was acting strangely, hiding the metal detector he was holding. It was fine since I supposed not to go through it due to my pregnancy, but it was puzzling how he knew. 'Maybe it's just a coincidence,' Binaliwala ko na lamang ang kakaibang pakiramdam sa paligid ko. Tuloy-tuloy ako sa paglalakad, ngunit nagulat ako nang sinalubong ako ng manager ng financial department na si Miss Valerie Levana. “Good morning, ma’am–” “Follow me!” Ma'am Valerie cutted me off and turned away. Nagtataka ko naman itong sinundan ng tingin at sumunod na lamang. Ang daming tanong sa isip ko kung ano ang dahilan ng manager namin upang salubungin a

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-21
  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 10

    NANGINGINIG ANG MGA KAMAY ko habang pinipindot ang button ng elevator. Sa bawat pag-akyat ng elevator, mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Parang may malaking bato sa dibdib ko na nagpapahirap sa paghinga ko. Naalala ko ang mga sinabi ni Yvonne kanina nang masalubong ko siya sa lobby ng company. "Kiyumi, alam kong galit sila sa'yo. Sigurado akong nasa condo mo na sila ngayon," hindi ko alam kung bakit, pero alam kong totoo ang sinabi ni Yvonne. Nang bumukas ang pinto ng elevator, isang malamig na hangin ang sumalubong sa akin. Parang may isang invisible na kamay na humihila sa akin pabalik sa loob ng elevator. Lumabas ako ng elevator. Nagsimula na akong makaramdam ng kaba. Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin sa condo ko. Sobrang tahimik ng pasilyo. Bawat hakbang ko ay parang isang malakas na tunog tainga ko. Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng condo ko ay huminga muna ako nang malalim at dahan-dahang pinihit ang door knob. Hindi na ako nagulat nang bumuk

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-24
  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 11

    (Third Person's POV.) MABILIS NA TUMAYO si Talia mula sa pagkakaupo niya nang makitang pumasok si Ryker Zapanta sa opisina niya. “Mr. Zapanta? Ano po ang maitutulong ko sa inyo?” kabadong tanong niya. Hindi pa ito kailanman nangyari, sa ilang taon niya ng pagiging Secretary kay Almedel ay ngayon lamang siya personal na binisita ng Executive Assistant nito na si Ryker Zapanta. “Miss Fajardo, gusto kong makilala ang bagong secretary ko.” diretsong sabi ni Ryker. “Po? Sino po?” nagtatakang tanong ni Talia. "Mr. Huxton told me he hired a new secretary for me. I want to see her information," Ryker stated directly. Talia suddenly remembered the previous day. Kiyumi had declined the position. She hadn't had a chance to discuss it with her again, especially given Kiyumi's current situation. And now, Kiyumi is absent today. Ryker noticed something off in Talia's reaction. "Is there a problem, Miss Fajardo?" he asked. Talia looked up. "A-ahh, the truth is, Miss Yumi didn't want t

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-24
  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 12

    HINDI PA RIN AKO MAKAPANIWALA sa nasaksihan ko kanina. Ibang-iba si Mr. Huxton noon sa kumpanya. Tila ibang tao ito kanina. Akala ko ay masasaksak na ako ni Mr. Huxton kanina, mabuti na lamang ay biglang dumating ang tauhan nito at nagpakilalang Yunho. Nagulat na lamang ako nang bumagsak si Mr. Huxton, akala ko ay napano na ngunit nang makita ko ang lalaki sa likuran nito ay nakahinga ako nang maluwag. Sinadyang hampasin nung lalaki si Mr. Huxton upang mawalan ito ng malay, kung bakit niya ginawa iyon ay hindi ko alam. “Nasaan si boss?” biglang may sumulpot mula sa likuran namin nung lalaking nagligtas sa akin kanina. Kasalukuyan kaming nasa labas ng kwarto ni Mr. Huxton, nag-uusap habang nakatingin sa loob, kung saan mahimbing itong natutulog. “Natutulog na. Mabuti at dumating ako, kung hindi ay baka nasaktan na si Miss Yumi.” turan ni Yunho at tumingin pa sa akin. Bumaling ng tingin sa akin yung bagong dating at nanlaki ang mga mata ko nang makilala ko siya. 'Siya si Mr

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-26
  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 13

    KIYUMI WAS CURRENTLY walking along the side of the highway, unsure of where to go. She felt too embarrassed to call her best friend Syren. When she woke up earlier, Almedel and Ryker were already gone. Feeling too shy to stay, she quickly got ready and left the condo. Almedel's actions had been a big help to her. For a brief moment, she felt the comfort of being cared for. Sa paglalakad, hindi niya namalayang nakarating na siya sa park. May nakita siyang bench at umupo roon. Napakagat siya ng labi nang tumunog ang kanyang sikmura, mukhang gutom na siya. Kung dati ay sanay siyang hindi kumain ng agahan, ngayon ay kailangan na niyang kumain palagi, dahil nagwawala na agad ang baby niya sa tiyan niya kapag nagpalipas siya ng kain. Kiyumi looked around the park, wondering if there was any place nearby where she could grab a bite to eat. She stood up and walked until she saw a small eatery. She wasn't picky; she used to eat at places like this before. She walked over to the eatery

    Terakhir Diperbarui : 2024-10-26

Bab terbaru

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 19

    HABANG TUTOK SI KIYUMI sa kinakain niya ay titig na titig naman sa kanya si Syren. “Ano na?” maya-maya’y nagtanong nito. Inosenteng nag-angat ng tingin si Kiyumi. “Bakit?” kunwaring tanong niya. Tiningan siya ng masama ni Syren. “Mali ata ang desisyon kong iharap ka sa pagkain bago magkwento sa akin.” aniya. Bahagyang natawa si Kiyumi. “Bakit ba kasi?” natatawang tanong niya, alam naman niya ang ibig sabihin nito pero nagkukunwari siyang nakalimutan niya ang pinag-usapan nila kanina. “Tss, akina na nga yan,” hinila ni Syren ang food ni Kiyumi. “May pagkain lang nawala na sa sarili,” bulong niya pa. Kiyumi chuckled, at saka hinila pabalik ang food niya. “Oo na, hindi ka na mabiro.” natatawang aniya. Ngumuso naman si Syren, kunwaring nagtatampo. “Magbiro ka na sa bagong gising wag lang sa tsismosa,” proud na pamahiin ni Syren. “Wow, aminado kang tsismosa ka? Bravo Syren, bravo.” pang-aasar ni Kiyumi, at pumapalakpak pa. “Wag mong baguhin ang usapan, mag kwento k

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 18

    KANINA PA PAIKOT-IKOT si Kiyumi sa company sa paghahanap niya kay Syren. Nagpaalam kasi ito na pupunta lang ng toilet, at sinabi nito na sabay na silang mag lunch. Gustuhin mang mauna ni Kiyumi dahil nagugutom na siya, ay nakokonsensya naman siya na iwan na lang si Syren. At isa pa ay mas masarap kumain kapag may kasama. "Ahh, excuse me. Nakita mo ba si Syren? Kanina pa ako naghahanap, sabi niya ay pupunta lang siya sa toilet pero wala siya dun," nag-aalalang tanong ni Kiyumi sa isang katrabaho. "Baka nasa rooftop, Girl. Narinig kong sinabi ni Niño kanina na maraming tao dun ngayon," sagot ng katrabaho. “Talaga? Bakit ano meron?” nagtatakang tanong ni Kiyumi. “Ewan, hindi ko rin alam eh. Pero andun nakatambay ang mga nag-break time.” tugon nito, tumango na lamang si Kiyumi, ngumiti siya at nagpasalamat, saka tumalikod paalis. Nagtungo si Kiyumi sa rooftop. Maingay ang mga tao doon, nagkukwentuhan at nagtatawanan. Nilibot niya ang paningin niya at agad nakita si Syren, naka

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 17

    NAGISING SI KIYUMI nang marinig niya ang mga ingay sa paligid niya. Dahan-dahan niyang minulat ang mga mata niya, at nakita si Syren na nakikipag daldalan sa kung sino. Agad na siniko ni Haves si Syren nang makita niyang gumising si Kiyumi. “She’s awake,” masayang aniya saka tumayo upang lumapit kay Kiyumi. Agad namang sumunod si Syren, at tuwang-tuwa na nilapitan si Kiyumi. “Ano? Okay ka lang? Musta pakiramdam mo?” sunod-sunod na tanong ni Syren, ang mga mata niya ay puno ng pag-aalala. Nilibot ni Kiyumi ang paningin niya sa paligid, at napabuntong-hininga nang mapagtanto niyang nasa hospital na naman siya. ‘Hospital again?’ “Huy! Ano ayos ka lang? Ano ba kasi ang ginawa mo? Sabi ko naman sayo wag kang magtiwala sa gagong ex mo na yun eh,” nagsimula na naman si Syren sa pagsesermon niya. Hindi ito pinansin ni Kiyumi at tumingin na lamang sa katabi nitong si Haves. “Anong nangyari sa akin?” tanong niya. Ngumiti si Haves, at nilingon muna si Syren. “Nahimatay k

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 16

    HABANG KUMAKAIN SA CAFETERIA ng company sina Kiyumi at Syren, napansin ni Syren na tila may iniisip si Kiyumi. "Ano? Okay ka lang?" tanong ni Syren. Nag-angat ng tingin si Kiyumi, nagtataka. "Ha? What do you mean?" "Yumi, yung about sa isyu mo. Ano? Okay ka lang?" nag-aalalang tanong ni Syren. Bahagyang natawa si Kiyumi. "Anong isyu? Hindi naman isyu yun, Sy. Totoong buntis ako, paano naging isyu yun?" Napairap si Syren sa hangin. "Hindi yun." "Alin ba?" tanong ni Kiyumi. "Yung isyu mo sa pagsabay mo kay Mr. Huxton," may halong iritang ani Syren. "Ahh, oh, ano meron dun?" tanong ni Kiyumi na tila walang pakialam. "Hindi ka ba naiinis sa kanila? Ha?" "Bakit naman ako maiinis?" "Syempre, pinag-uusapan ka nila. Nakakainis yun," hindi talaga matigil si Syren. Ngumiti si Kiyumi at bahagyang tumawa. "Sy, hindi ko na pinapansin yung mga ganun. Mas mahalaga ang kalagayan ko at ng baby ko. Bahala na silang mag-usap, basta ako, wala akong ginagawang masama." Tumango si

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 15

    PAGPASOK NI KIYUMI sa company ay muli niyang naramdaman ang mapanghusgang tingin ng mga kasamahan niya. Binaliwala niya na lamang ito, at nagpatuloy sa paglalakad. Papasok na sana siya sa elevator nang hilain siya ng bakla niyang kasamahan, muntikan na siyang matumba sa lakas ng paghila nito. “Aray, bakit?” nagtatakang tanong ni Kiyumi. Suminyas ito at bahagyang itinuro ang likuran ni Kiyumi, kung saan naglalakad palapit sa kanila si Almedel kasama sina Ryker at Yunho. Nang lumingon si Kiyumi, nasa likuran niya na ang mga ito. Almedel was looking straight at her with a slight smirk on his lips. Kiyumi quickly bowed her head and took a small step back. "Good morning, Mr. Huxton!" Everyone greeted in unison, except for Kiyumi, who was still recovering from the shock. Almedel didn't say anything and just entered the elevator. A moment later, Almedel spoke softly, calling for Kiyumi to join them, which immediately surprised Ryker and Yunho. The silent tension was palpable a

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 14

    NAGISING SI KIYUMI DAHIL sa masarap na amoy ng niluluto ni Syren. Bumangon siya, at agad na nagtungo sa banyo upang mag-toothbrush at maghilamos, at pagkatapos ay lumabas patungo sa kusina. Nadatnan niya si Syren na abala sa pagluluto. "Good morning, Sy. Ang bango naman niyan," bati ni Kiyumi habang naupo sa isang upuan malapit sa kitchen counter. "Good morning, Yumi! Buti at gising ka na. Nagluto ako ng paborito mong almusal," sagot ni Syren nang may ngiti. Muling nakaramdam ng init sa puso si Kiyumi. Sa kabila ng lahat ng nangyari, napakaswerte pa rin niya na may kaibigan siyang tulad ni Syren. Ngumiti si Kiyumi. “Thank you,” she sincerely said. Naglakad si Syren palapit sa kanya at inilagay ang pagkain sa mesa. “Walang anuman, para saan pa at naging best friend mo ako di ba?” nakangiting sagot ni Syren, kumindat pa ito bago tumalikod muli. Nagsimulang kumain si Kiyumi habang si Syren ay nagtitimpla ng kape para sa kanila. Hindi pa siya tapos sa pagtitimpla nang biglang tumu

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 13

    KIYUMI WAS CURRENTLY walking along the side of the highway, unsure of where to go. She felt too embarrassed to call her best friend Syren. When she woke up earlier, Almedel and Ryker were already gone. Feeling too shy to stay, she quickly got ready and left the condo. Almedel's actions had been a big help to her. For a brief moment, she felt the comfort of being cared for. Sa paglalakad, hindi niya namalayang nakarating na siya sa park. May nakita siyang bench at umupo roon. Napakagat siya ng labi nang tumunog ang kanyang sikmura, mukhang gutom na siya. Kung dati ay sanay siyang hindi kumain ng agahan, ngayon ay kailangan na niyang kumain palagi, dahil nagwawala na agad ang baby niya sa tiyan niya kapag nagpalipas siya ng kain. Kiyumi looked around the park, wondering if there was any place nearby where she could grab a bite to eat. She stood up and walked until she saw a small eatery. She wasn't picky; she used to eat at places like this before. She walked over to the eatery

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 12

    HINDI PA RIN AKO MAKAPANIWALA sa nasaksihan ko kanina. Ibang-iba si Mr. Huxton noon sa kumpanya. Tila ibang tao ito kanina. Akala ko ay masasaksak na ako ni Mr. Huxton kanina, mabuti na lamang ay biglang dumating ang tauhan nito at nagpakilalang Yunho. Nagulat na lamang ako nang bumagsak si Mr. Huxton, akala ko ay napano na ngunit nang makita ko ang lalaki sa likuran nito ay nakahinga ako nang maluwag. Sinadyang hampasin nung lalaki si Mr. Huxton upang mawalan ito ng malay, kung bakit niya ginawa iyon ay hindi ko alam. “Nasaan si boss?” biglang may sumulpot mula sa likuran namin nung lalaking nagligtas sa akin kanina. Kasalukuyan kaming nasa labas ng kwarto ni Mr. Huxton, nag-uusap habang nakatingin sa loob, kung saan mahimbing itong natutulog. “Natutulog na. Mabuti at dumating ako, kung hindi ay baka nasaktan na si Miss Yumi.” turan ni Yunho at tumingin pa sa akin. Bumaling ng tingin sa akin yung bagong dating at nanlaki ang mga mata ko nang makilala ko siya. 'Siya si Mr

  • ONE NIGHT STAND WITH MY PSYCHOPATH BOSS   Kabanata 11

    (Third Person's POV.) MABILIS NA TUMAYO si Talia mula sa pagkakaupo niya nang makitang pumasok si Ryker Zapanta sa opisina niya. “Mr. Zapanta? Ano po ang maitutulong ko sa inyo?” kabadong tanong niya. Hindi pa ito kailanman nangyari, sa ilang taon niya ng pagiging Secretary kay Almedel ay ngayon lamang siya personal na binisita ng Executive Assistant nito na si Ryker Zapanta. “Miss Fajardo, gusto kong makilala ang bagong secretary ko.” diretsong sabi ni Ryker. “Po? Sino po?” nagtatakang tanong ni Talia. "Mr. Huxton told me he hired a new secretary for me. I want to see her information," Ryker stated directly. Talia suddenly remembered the previous day. Kiyumi had declined the position. She hadn't had a chance to discuss it with her again, especially given Kiyumi's current situation. And now, Kiyumi is absent today. Ryker noticed something off in Talia's reaction. "Is there a problem, Miss Fajardo?" he asked. Talia looked up. "A-ahh, the truth is, Miss Yumi didn't want t

Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status